Gisèle Pelicot spreekt – CBS News

WAARSCHUWING: Dit verhaal bevat beschrijvingen van seksueel misbruik.

Gisèle Pelicot woonde vijftig jaar lang samen met haar man, Dominique Pelicot, die ze omschreef als ‘een vriendelijke man, een toegewijde familieman. Het was een prachtig liefdesverhaal, tot de dag dat ik geconfronteerd werd met de gruwel van de feiten.’

Deze feiten verwoestten het ogenschijnlijk normale leven van Gisèle en plaatsten haar in het middelpunt van een massale verkrachtingszaak – een ondenkbare misdaad die Frankrijk in zijn greep had en wereldwijde aandacht kreeg. Maar het was haar reactie die bepalend zou zijn.

Ze sprak met ‘CBS Sunday Morning’, want wat ze zei was haar allereerste interview: ‘Ja, het is een primeur’, zei ze via een tolk. “Ik ben niet gewend om voor camera’s te spreken. Vroeger was ik een heel discrete vrouw.”

Het werd allemaal ontrafeld in 2020, in een supermarkt in Mazan, Frankrijk, toen wat een kleine misdaad leek, een veel grotere misdaad aan het licht bracht. Dominique Pelicot werd betrapt terwijl ze een video maakte van damesrokken. Zijn arrestatie leidde tot de ontdekking van verontrustende beelden gemaakt in hun huis van Gisèle Pelicot bewusteloos.

“Mijn wereld stortte in”

Op een plaatselijk politiebureau vertelde een onderzoeker Gisèle wat ze hadden gevonden: “Hij zei: ‘Mevrouw Pelicot, herkent u uzelf op deze foto’s?'”, herinnert ze zich. “En ik zei: ‘Nee, ik ben het niet.’ Toen zei hij: ‘Dit is jouw slaapkamer.’ En ik zie een vrouw die ik helemaal niet herken, helemaal in slaap met een man naast haar. Ik ken deze man niet. En dan zegt hij: ‘Ik ga je iets schokkends vertellen: je bent verkracht door 53 personen.’ Mijn wereld stortte in.”

Ze beschreef de vrouw in de video als een lappenpop. Die vrouw was zij. “Ja, ik was het, maar deze vrouw was levenloos”, zei ze. “Ze zag er dood uit.”

Haar reactie? ‘Ik kon niet praten. Ik was zo geschokt. Het enige wat ik wilde was naar huis gaan, om mijn leven terug te krijgen zoals het was.’

Maar dat leven was weg. De man die ze kende als een liefhebbende vader voor hun drie kinderen, en een liefhebbende grootvader, had haar gedrogeerd met slaappillen en spierverslappers, en vervolgens mannen die hij online had ontmoet uitgenodigd om haar te misbruiken.

Haar advocaat, Stéphane Babonneau, zei dat het om honderden verkrachtingen ging in de afgelopen tien jaar. Hij en Gisèle begonnen de omvang van de misdaden te begrijpen terwijl ze zich voorbereidden op het proces – “In het bereik van honderden, zo niet duizenden” foto’s, zei hij. “En voor video’s, zeker honderden.”

Onder de bewijzen: berichten die Dominque Pelicot online plaatste (“Ik ben op zoek naar een perverse medeplichtige om mijn slapende vrouw te misbruiken…”), en sms-berichten (“Ik sta op het punt haar te doseren… We moeten minstens een uur wachten op misbruik”).

“Het was een echte reis door de duisternis”, zei Babonneau. Hij omschreef de beelden als “scènes van marteling. Daar bestaat geen ander woord voor. … Op deze video zien we een mens die als een object wordt behandeld. We zien mannen die een menselijk lichaam ontheiligen, die iemand ontheiligen, Gisèle, die in grote nood verkeert, omdat haar leven in gevaar was op elk moment waarop ze gedrogeerd en misbruikt werd.”

Slachtoffers van seksueel misbruik kunnen in Frankrijk anoniem blijven. Tot aan het proces in 2024 was de naam van Gisèle Pelicot dus niet bekend. Maar toen nam ze een stoutmoedig besluit: een openbaar proces eisen, waarbij het publiek en de pers de rechtszaal binnen konden komen.

Haar identiteit aan de wereld onthullen, zei ze, was moeilijk: “Het was heel moeilijk. Ik wilde niet dat iemand deze vrouw zou ontdekken en ervan zou weten dat ze al dit geweld had meegemaakt. Omdat slachtoffers zich in werkelijkheid altijd schamen over wat er met hen is gebeurd. Ik zei tegen mezelf dat als ik de procedure achter gesloten deuren zou openen, de schaamte van kant zou veranderen.”

De woorden ‘Shame Has to Change Sides’ zijn de ondertitel van haar intieme verslag van de beproeving. “Een hymne aan het leven” (wordt dinsdag gepubliceerd door Penguin Press).

Babonneau zei dat hij zich zorgen maakte toen hij hoorde dat ze een openbaar proces wilde: ‘Omdat we wisten dat er een enorme druk op haar zou komen’, zei hij.

“Woede en haat bouwen niets op; ze vernietigen”

Tijdens het proces verborgen de verdachten hun gezicht terwijl ze de rechtbank binnenkwamen. Ze varieerden in leeftijd van 26 tot 74 jaar. Onder hen: een brandweerman, een soldaat en een verpleegster. Voor de rechtbank beweerden velen dat Gisèle Pelicot het geweten had moeten hebben en medeplichtig was.

Maar Dominique Pelicot gaf alles toewaarbij hij getuigde: “Het was altijd tegen haar medeweten”, en hij voegde eraan toe dat hij haar twee tot drie keer per week gedrogeerd had. ‘Ik had een verslaving’, zei hij.

Terugkijkend, zei Gisèle, waren er waarschuwingssignalen: “Ik wist alleen dat ik black-outs had en dat ik gezondheidsproblemen had”, zei ze. Er waren ook periodes waarin haar geheugen werd aangetast. “Ik kon me niet herinneren dat ik naar de kapper was geweest; pas de volgende dag besefte ik dat ik dat had gedaan”, zei ze. “En toen ik mijn kinderen belde, was het hetzelfde: ik kon me onze gesprekken niet herinneren.

“Ik dacht dat ik ernstig ziek was. Ik heb neurologen geraadpleegd, ik heb een CT-scan laten maken – er werd niets gevonden”, zei ze.

Zelfs toen ze haar gruwelijke beproeving in ‘Sunday Morning’ vertelde, behield Gisèle Pelicot haar evenwicht. ‘Ik ben altijd zo geweest’, zei ze. ‘Woede en haat bouwen niets op; ze vernietigen. En ik wilde die weg niet inslaan.’

Het proces haalde wereldwijd de krantenkoppen en trok grote menigten aanhangers, die Gisèle Pelicot prezen voor haar moed en haar als een feministische held beschouwden. Toen ze die supporters zag, zei ze, kreeg ze het gevoel dat ze niet de enige was: “Het was een ongelooflijke bron van kracht voor mij.”

Alle 51 mannen die uiteindelijk terechtstonden, werden veroordeeld. Dominique Pelicot werd veroordeeld tot maximaal twintig jaar.

Hij heeft vergeving gevraagd aan zijn (nu ex-)vrouw. Maar Gisèle Pelicot zegt: “Nee. Vergeving is buitengewoon moeilijk. Maar ik wil niet in haat leven. Ik moet wel met hem praten – en dat zal ook het afscheid zijn.”

Maar ze wil hem wel weer zien. ‘Ja,’ zei ze. “Ik heb antwoorden nodig. Misschien krijg ik ze nooit. Maar dat maakt ook deel uit van mijn reis.”

Tijdens ons interview, net buiten de camera, was Gisèle’s nieuwe partner, Jean-Loup, aanwezig tijdens het proces, samen met haar kinderen.

“Ik had nooit gedacht dat ik verliefd zou worden, of dat ik dat zelfs maar zou willen”, zei ze. “Het is een mooi verhaal. Voor de rest is het van ons, en dat houd ik voor mezelf.”

Maar je bent verliefd? ‘Inderdaad. Je kunt op elke leeftijd verliefd worden. Alles is mogelijk. Ook dat is een boodschap van hoop, om tegen jezelf te zeggen dat niets verloren gaat in het leven.’

Ondanks de details van haar beproeving is haar verhaal aan het einde van het boek, op wonderbaarlijke wijze, opbeurend. “Ik vroeg me altijd af wat mijn missie op aarde was, waarom ik geboren was”, zei ze. “Sommigen zijn schilders, sommigen zijn dichters, anderen zijn schrijvers. Ik denk dat het mijn missie was om anderen hoop te geven, dat je zelfs na ontberingen weer kunt opstaan ​​en voor geluk kunt kiezen. Ik denk dat dat mijn missie was.”

Voor meer informatie:

Verhaal geproduceerd door Mikaela Bufano. Redacteur: Brian Robbins.