Robina Aminian, 23, studeerde textielontwerp aan een prestigieuze universiteit van Teheran, gepassioneerd door haar vakgebied en de kans die het bood om schoonheid in haar wereld te injecteren. “Robina was vol leven, ze maakte ons heel gelukkig, ze was uniek”, vertelde haar tante Hali Noori.
Vanuit Noorwegen, waar ze momenteel woont, stemde Noori ermee in om te praten over haar nichtje, die op donderdag 8 januari in de Iraanse hoofdstad werd vermoord door veiligheidstroepen. “Wat gebeurt er binnen Iran is een misdaad tegen de menselijkheid. Zwijgen is er medeplichtig aan zijn. Sluit de Iraanse ambassades, sta achter het Iraanse volk, niet achter de Islamitische Republiek”, zei ze tegen de internationale gemeenschap.
Aminian, een student aan het Shariati Technical and Vocational College in Teheran, sprak veel over de toekomst, legde haar tante uit. “Ze was vastberaden en creatief, ze droomde ervan in Milaan te wonen.”
Op 8 januari werkte de jonge Iraanse vrouw samen met andere studenten aan haar stoffen in een universiteitsstudio toen er een demonstratie tegen het regime uitbrak. Ze sloot zich aan bij de menigte die zich aan de rand van de campus had verzameld. Die avond kreeg haar familie een telefoontje van haar vrienden om hen te vertellen dat Aminian was neergeschoten.
Haar ouders, die in Kermanshah wonen, een overwegend Koerdische stad in het noordwesten van Iran, stapten midden in de nacht onmiddellijk in hun auto en reden naar Teheran, bijna 480 kilometer verderop. Helaas kwamen ze te laat. Het lichaam van hun dochter, die in het achterhoofd was geschoten, was al naar een groot mortuarium gebracht.
“De agenten die daar waren, lieten mijn zus Robina niet zien. Ze smeekte hen: ‘Ik wil gewoon mijn kind vinden, alsjeblieft, ik wil mijn kind zien.’ Om een einde te maken aan de commotie lieten ze haar binnen”, vertelt Noori.
‘Robina’s bloed zat overal’
De moeder van Aminian zocht naar haar dochter tussen honderden “mooie gezichten” gewikkeld in zwarte plastic lijkzakken.
Lees meerDe Iraanse jeugd in de frontlinie van de protesten wordt geconfronteerd met hardhandig optreden
“De familie vertelde me dat de lichamen op elkaar lagen, dat de geur van bloed overal hing, en dat toen ze het gezicht van haar lieve Robina herkende, ze haar in haar armen nam en niet meer los kon laten”, aldus Noori.
“Ze hield haar zo stevig vast dat de agenten haar niet van haar (het lichaam van haar dochter) konden losrukken. Ze probeerden vele malen om ze te scheiden, maar niemand kon het.” De radeloze moeder vroeg vervolgens of ze het lichaam aan de buiten wachtende familie mocht laten zien. “Ze nam haar mee, zette haar kind in de auto en ze vluchtten”, legde Noori uit.
‘Ik kan me niet voorstellen wat mijn zus op dat moment doormaakte’, zei de tante met trillende stem. “Ze reed honderden kilometers naar Kermanshah, zittend op de achterbank met het lichaam van haar kind op schoot. Mijn familie zegt dat Robina’s bloed overal zat: op haar kleren en op haar moeder. Mijn familie zei dat zij (de moeder) haar kleren niet uit wilde doen; ze wilde het bloed van haar dochter op zich houden.”
Na een lange reis arriveerde het gezin in Kermanshah, waar de autoriteiten toestemming weigerden om de jonge studente te begraven, om protestbijeenkomsten bij haar begrafenis te voorkomen. Het gezin reisde vervolgens naar verschillende steden in de regio, maar ook de lokale autoriteiten weigerden een begrafenis toe te staan.
Dromen en hoop ‘in zwarte zakken gegooid’ in mortuaria
De ouders vonden uiteindelijk “een plekje” om hun dochter te begraven, nadat ze zelf een graf hadden gegraven, op een voor de tante onbekende locatie in Noorwegen. “Ze wilden gewoon hun kind begraven, zodat niemand haar van hen zou afpakken”, legde Noori uit.
Lees meerDe protestliederen van Iran begrijpen: wat zijn de eisen van de demonstranten?
De familie werd de kans ontzegd om zelfs maar om de overledene te rouwen. Geen van de moskeeën in Kermanshah of Marivan, de geboorteplaats van het gezin vlakbij de grens met Irak Koerdistanzou hen toestemming geven een herdenkingsdienst te houden.
Het gezin van de jonge vrouw raakte vervolgens verstrikt in een veiligheidsbewakingsval. In Kermanshah stond de ingang van het ouderlijk huis onder toezicht. “Er stond een agent bij hun deur en hij wilde niemand binnenlaten”, vertelt Noori.
In Marivan, ongeveer 200 km ten noorden van Kermanshah, waar de moeder van Noori – de grootmoeder van de overledene – woont, waren ook agenten buiten het ouderlijk huis gestationeerd. Ze verhinderden dat familieleden hun condoleances betuigden. ‘Ze zeiden dat ze het bevel hadden om te schieten en lieten mijn neef niet eens binnen. Ik heb nog nooit zo’n wreedheid gezien,’ zei Noori, met een stem die brak van verdriet en angst.
Sindsdien is Noori in totale duisternis gestort. Uit Noorwegen heeft ze geen nieuws ontvangen van haar familie in Iran. De wijdverbreide sluiting van het internet en de internationale communicatie heeft verhinderd dat informatie het land verlaat, vooral in de Koerdische regio’s van het land. Noori maakt zich grote zorgen, vooral over de gezondheid van haar moeder, aangezien de bejaarde vrouw een hartaandoening heeft en onlangs twee beroertes heeft gehad.
“De autoriteiten willen dat we zwijgen. Maar ik heb besloten de stem te zijn van Robina en de duizenden jonge mensen die we hebben verloren. Ik treur om hen, om al die kostbare levens, die dromen en hoop die in Kahrizak in zwarte zakken zijn gegooid”, zei ze, verwijzend naar een mortuarium in de buurt van Teheran dat na enkele dagen van protesten werd overspoeld met lichamen – en een symbool is geworden van de brutaliteit van het regime.
Dit is een vertaling van de origineel in het Frans.
