Sonia Holland en Erin O’Brien groeiden op in Kaapstad, Zuid-Afrika en waren onafscheidelijk.
Ze ontmoetten elkaar om zes uur en deden alles samen. Toen ze elf waren, bedachten ze een groots plan: op een dag zouden ze dat doen reis de wereld rond. Ze verkochten zelfs brownies aan hun buren en zetten hun inkomsten op een bankrekening.
“Hoewel het geld ons echt nergens bracht en we de bankrekening kwijtraakten, bleef de droom bestaan”, vertelde de 26-jarige Holland aan Business Insider.
Nadat ze waren afgestudeerd aan de universiteit, Nederland met een bedrijfsdiploma en O’Brien in de natuurwetenschappen, besloten ze op avontuur te gaan in het buitenland.
“We waren toen single en hadden net onze studie afgerond. Het was zoiets van: laten we gaan”, vertelde O’Brien, ook 26, aan Business Insider.
Ze zeiden dat ze dachten dat Engels lesgeven in het buitenland een leuke kans zou zijn om meer van de wereld te zien. Zonen en Eri.
Geen van beiden had een formele onderwijsachtergrond, maar beiden hadden jarenlang bijles gegeven op de universiteit.
Het idee om in het buitenland les te geven kwam van een man waarmee Holland ooit een relatie had, die vertelde dat zijn ex les had gegeven in China.
“Ik zei: ‘Erin, laten we gaan lesgeven in Azië‘, zei Holland. ‘En dat is precies wat er gebeurde.’
Toen ze eenmaal begonnen met het verkennen van onderwijsprogramma’s in heel Azië, Zuid-Korea bleek de meest praktische keuze. China was destijds geen optie omdat de grenzen in 2022 nog steeds gesloten waren.
“Maar het zat altijd in ons achterhoofd”, zei Holland.
Lesgeven in Azië
Gedurende het jaar gaven ze les aan een particuliere Engelse academie in Suwon, een stad net buiten Seoul. Ze maakten lange dagen met weinig onderbrekingen.
Ze gaven ongeveer tien lessen per dag en hadden vaak slechts vijf minuten pauze tussen de lessen, zei O’Brien.
‘Een van onze collega’s had dat Hij gaf eerder Engelse les in China, en hij vond het geweldig. Hij vertelde ons dat de arbeidsomstandigheden zo goed waren, dat je zoveel vakantie krijgt, dat de mensen vriendelijk zijn en dat het betaalbaar is”, aldus Holland.
Hun ouders steunden hun beslissing om in China te gaan wonen en werken. Zonen en Eri.
De twee stonden te popelen om te gaan na hun jaar in Zuid-Korea. Maar nu de grenzen nog steeds gesloten waren, trokken ze een paar maanden met hun backpack door Europa voordat ze terugkeerden naar Zuid-Afrika om bureaubaantjes te nemen in hun oorspronkelijke vakgebied.
“We hebben die tijd gebruikt om te zien of dat een pad is dat we willen volgen, of dat het lesgeven nog steeds iets is dat we wilden doen,” zei O’Brien.
Uiteindelijk won het onderwijs de overwinning – en nu de Chinese grenzen weer open waren, konden ze daar eindelijk Engelse les gaan geven.
Ze solliciteerden op scholen in verschillende steden en kwamen uiteindelijk terecht banen in Guangzhoueen belangrijk economisch centrum in Zuid-China.
“De stad heeft een perfecte balans van alles”, zei Holland. Vergeleken met Shanghai zijn de kosten van levensonderhoud lager stelt hen in staat geld te besparen. De stad heeft goede verbindingen, waardoor reizen gemakkelijk is, voegde ze eraan toe.
Verhuizen naar China
Zodra ze in augustus 2024 arriveerden, maakten ze via de school kennis met een makelaar, die hen hielp bij het wennen aan hun nieuwe leven.
De school waar ze werken subsidieert een deel van hun huur in Guangzhou, China. Zonen en Eri.
“Ze heeft ons geholpen een simkaart voor onze telefoons te krijgen, een bankrekening op te zetten en ons in te schrijven bij de sportschool”, zei O’Brien.
Ze vonden een ruim appartement met twee slaapkamers vlakbij de basisschool waar ze lesgeven.
De huur bedraagt 4.000 Chinese yuan, of ongeveer $570, per maand, en de school subsidieert een deel daarvan, zei Holland.
Ze werken van maandag tot en met vrijdag van 8.40 uur tot 16.40 uur, met een lunchpauze van twee uur van 12.00 uur tot 14.00 uur
Ze wonen in een gated community vlakbij de school waar ze lesgeven. Zonen en Eri.
De school biedt drie maaltijden per dag aan en ze mogen tijdens de lunch naar huis, een tijd die ze meestal gebruiken om naar de sportschool te gaan, uit te rusten of naar een show te kijken, zei O’Brien.
Ze geven elke dag ongeveer drie tot vier lessen, waarbij verschillende leerjaren worden behandeld.
In het weekend gaan ze graag wandelen en picknicken in het park, ontmoeten ze vrienden voor karaoke of bezoeken ze een 24-uurs spa, en proberen ze nieuwe restaurants uit, vooral barbecueën en hotpots.
Tijdens de twee uur durende lunchpauze op het werk mogen ze naar huis. Zonen en Eri.
Ze zijn ook begonnen vloggen over hun leven in China op YouTube en zal af en toe uitstapjes maken naar andere provincies om te verkennen.
Tot nu toe vonden ze het gemakkelijk om nieuwe mensen te ontmoeten.
“Mensen komen naar je toe en praten. Ze zijn eigenlijk niet zo verlegen”, zei Holland, eraan toevoegend dat ze ook vriendschap hebben gesloten met de plaatselijke leraren op hun school.
Aanpassen aan een nieuwe cultuur
De twee vrienden zijn niet de enigen die deze stap zetten. Volgens de laatste nationale volkstelling van China woonden er in 2020 845.697 buitenlanders in het land, tegen 593.832 tien jaar eerder.
Toch betekent het feit dat je deel uitmaakt van een groeiende buitenlandse gemeenschap niet dat de transitie naadloos verloopt verhuizen naar China betekende wennen aan een paar nieuwe dingen buiten de taalbarrière.
Ze geven ongeveer drie tot vier klassen per dag, en de school voorziet hen van alle drie de maaltijden. Zonen en Eri.
“Alles is technologisch zo geavanceerd”, zei Holland. China draait grotendeels op mobiele, girale betalingen apps zoals WeChat en Alipay.
“We konden onze eerste maaltijd niet kopen”, zei Holland. “We hadden geen van deze apps. Onze vertaalapp werkte niet. We hadden nog geen VPN.”
Hoewel het in het begin eng was, werd het dagelijkse leven ‘zo gemakkelijk’ zodra ze eraan gewend waren, voegde ze eraan toe.
Iets anders dat hen verraste was de dutjescultuur in China, niet alleen voor studenten maar ook voor volwassenen.
Zelfs straatvoedselkraampjes in China zijn afhankelijk van mobiele betalingen. Betalen met contant geld is vrijwel ondenkbaar. Zonen en Eri.
‘We gaan naar de bank, zij doen een dutje. Overal waar je gaat, zelfs in de supermarkt. Maar er zal altijd iemand zijn om te helpen,’ zei Holland. “Ze werken overdag hard, ze verdienen hun dutje.”
Het grootste waaraan ze zich moesten aanpassen was de zintuiglijke overbelasting.
“Alles is een stuk luidruchtiger dan wat we van thuis gewend waren. Alles is heel helder, luid en druk”, zei Holland.
Ook al missen ze hun families, ze zeggen dat de ervaring ongelooflijk de moeite waard is geweest. Door in het buitenland te wonen, hebben ze geleerd onafhankelijk, veerkrachtig en ruimdenkender te zijn.
Een van de grootste dingen waar ze aan moesten wennen was de zintuiglijke overbelasting. Zonen en Eri.
“Door naar het buitenland te verhuizen hebben we echt geleerd een groter perspectief te hebben en meer inzicht te krijgen in hoe dingen werken en waarom mensen zijn zoals ze zijn”, aldus Holland.
En ondanks dit alles zijn ze dankbaar dat ze elkaar hebben.
Als een van hen een zware dag heeft, tilt de ander haar op. Daarom zeggen ze allebei dat ze deze sprong waarschijnlijk niet alleen zouden hebben gemaakt.
‘We hebben elkaar’, zei Holland.
“Dat is het punt,” voegde O’Brien eraan toe.
Heeft u een verhaal te vertellen over verhuizen naar een nieuwe stad? Neem contact op met deze verslaggever via agoh@businessinsider.com.
