Het is duidelijk dat ‘Forbidden Fruits’-regisseur en co-schrijver Meredith Alloway heeft gemarineerd in tal van tienerfilms uit de jaren 90 en de kitscherige ephemera van de popcultuur uit die tijd. Haar regiedebuut, geschreven met Lily Houghton en gebaseerd op Houghtons toneelstuk ‘Van de vrouw kwam het begin van de zonde en door haar sterven we allemaal’, is in wezen een synthese van ‘The Craft’, ‘Mean Girls’ en “Geen idee,” over een groep kattige heksen die in een boetiek in een winkelcentrum in Texas werken.
Maar in ‘Forbidden Fruits’ is het moeilijk om het gevoel van zich af te zetten dat Alloway’s filmkennis precies dat is: gemakkelijk herkenbare iconografie zonder veel vernieuwing of diepgang.
Onze kliek stormt in klassieke slow-motion de foodcourt van het winkelcentrum binnen en laat ons meteen weten wat ons te wachten staat. Ze staan bekend als de Vruchten omdat ze allemaal naar hen vernoemd zijn. De leider, Apple (Lili Reinhart), opereert in de controlerende modus van Regina George of Cher Horowitz; haar lakeien zijn alt queen Fig (Alexandra Shipp) en blonde bimbo Cherry (Victoria Pedretti). Als ze beseffen dat een schattige krakelingleverancier Pumpkin heet (Lola Tung), nemen ze haar al snel als vierde in hun kring, schijnbaar alleen maar omdat haar naam bij het thema past.
Apple runt haar high-femme coven vanuit hun winkel Free Eden met de nadruk op iconische vrouwen: de meisjes bekennen hun martelaar Marilyn Monroe in een kleedkamer en beoefenen duistere magie met hun slipje en een zilveren cowboylaars. In het belang om elkaar te helpen ‘schijnen’, haalt Apple er ook een pagina uit Ann Lee en de Shakers – seks en jongens zijn verboden en de communicatie wordt streng gecontroleerd.
Pas wanneer Pumpkin enkele van de geheimen van de coven begint te onthullen, waaronder het bestaan van een voormalig lid genaamd Pickle (Emma Chamberlain), komen hun controversiële persoonlijke geschiedenissen over hexes, gif, branden en verborgen vriendjes aan het licht, en loopt de situatie uit de hand (letterlijk: de climax vindt plaats tijdens een tornado).
Alloway en cameraman Karim Hussain creëren een onderscheidende en unieke esthetiek, een gaasachtige, zeer kunstmatige look die de knipoogende referentietoon onderstreept, maar die ook ‘Forbidden Fruits’ een vreemd dromerige kwaliteit geeft die niet altijd werkt voor het genre.
Terwijl de acteurs, vooral Reinhart en Pedretti, opgesloten zitten in de toon en Reinhart de felheid levert die nodig is voor een dergelijke rol, staat het tempo van ‘Forbidden Fruits’ op gespannen voet met de artiesten. De film is vreemd traag en slaperig en minstens 20 minuten te lang. Het ingewikkelde verhaal, doorspekt met verschillende wendingen, mist momentum.
Een sterkere hand in de montage had kunnen resulteren in iets dynamischer en boeiender, maar de plot is papperig en vervolgens gehaast. Voor een heksenhorrorthriller draait het zwaarder om psychologisch geweld dan om daadwerkelijke schrik, en een bloedbad in het derde bedrijf en een grote onthulling kunnen het niet redden als we er eindelijk zijn.
De theatrale herkomst van de film openbaart zich in lange monologen in de biechtzaal van Marilyn, en Pedretti levert er een die de diepte onthult voorbij Cherry’s idiote uiterlijk. Op deze momenten kunnen we het spel van Houghton zien, maar dan komt Alloway’s brutale popgevoeligheid tussenbeide, waarbij de arch-kunstmatigheid en ironische toon de emotionele impact wegnemen.
“Forbidden Fruits” kan niet al zijn invloeden met elkaar verzoenen en eindigt alleen maar als een verzameling referenties en hoge stijl zonder veel uithoudingsvermogen – het is in wezen de snelle mode van meisjesachtige pophorror.
Katie Walsh is filmcriticus van de Tribune News Service.
‘Verboden Vruchten’
Beoordeeld: R, voor sterke gewelddadige inhoud/bloedvergieten, seksuele inhoud, naaktheid, taalgebruik en kortstondig drugsgebruik
Looptijd: 1 uur, 43 minuten
Spelen: Opent vrijdag 27 maart in brede release
