We doen graag alsof de hiërarchieën die je in de heilige zalen van middelbare scholen aantreft na het afstuderen verdwijnen, maar de realiteit voor vrouwen is dat we onder een patriarchaal systeem dat ons voortdurend tegen elkaar opzet, gedoemd zijn deze cycli in verschillende omgevingen te herhalen, tenzij we er actief tegen vechten. Als we niet waakzaam zijn, lopen we het risico dat studentenverenigingen, kerken en werkplekken veranderen in dezelfde giftige, performatieve moordvloer die bewijst het credo van cultmeesterwerk “Jennifer’s Body” is waar: Hell is een tienermeisje.
Gebaseerd op Lily Houghtons toneelstuk ‘Over de vrouw kwam het begin van de zonde, en door haar sterven we allemaal’, is Meredith Alloway’s regiedebuut ‘Forbidden Fruits’ een heerlijk scherpe satire op de gevaren van het commercialiseren van het feminisme in onze hyperkapitalistische hel.
Apple (Lili Reinhart), Cherry (Victoria Pedretti) en Fig (Alexandra Shipp) zijn de populairste meisjes in het winkelcentrum, het trio winkelpersoneel van een trendy, veel te dure modeketen genaamd Free Eden. Het zijn ook heksen die hun haters beheksen, bijpassende fruit-bedelarmbanden dragen, strikte regels hebben over verbroedering met werknemers van ‘mindere’ merken (het is rot om jij te zijn, ‘Keep Calm and Cookie On’-medewerker), alleen met jongens communiceren via emoji, en biechtstoelen in de spiegel van de kleedkamer afleveren voor de grote godheid van het feminisme, de geest van Marilyn Monroe. Maar zodra Pumpkin (Lola Tung) zich bij de staf voegt, breekt de hel los.
Het heeft alles in zich om te worden de volgende grote horror-culthit voor tienermeisjes, zoals ‘Lisa Frankenstein’, maar, zoals alle films die eraan voorafgingen, is “Forbidden Fruits” in gesprek met (wist je dat “Jawbreaker” heeft alleen een 16% op Rotten Tomatoes? Ik koop een tijdmachine en ga op jacht naar die critici voor sporT), het verdient het om in een theater gezien te worden nu in plaats van tien jaar te wachten op herwaardering.
Forbidden Fruits is glamoureuze goedheid
Pumpkin dient als ons venster op de heksen van Free Eden en hun winkelcentrumdomein (het is het winkelcentrum van ‘Mean Girls’, als traktatie) en roept BS op bij elke verwrongen weerhaak van bewapende therapietaal en trekt hun steeds vreemdere gedrag in twijfel. In tegenstelling tot Cady Heron, die merkte dat ze haar zelfgevoel verloor naarmate ze meer tijd bij The Plastics doorbracht, wendt Pumpkin haar oog nooit af van het ontdekken van de giftige waarheid over de leider, Apple.
Als leider van Free Eden zal het optreden van Lili Reinhart als Apple een traktatie zijn voor alle ‘Riverdale’-fans die van de Dark Betty-boog hielden, en Alexandra Shipp’s Fig is de perfecte brug tussen haar optredens in ‘Tragedy Girls’ en ‘Barbie’. Lola Tung brengt dezelfde herkenbare charme met zich mee haar hoofdrol in ‘The Summer I Turned Pretty’, wat zorgt voor een heerlijke meta-juxtapositie wanneer de film absoluut gonzo wordt. Het echte hoogtepunt is echter Cherry van Victoria Pedretti, die een hilarische kijk geeft op twintiger Anna Nicole Smith in 2026. Ze zijn allemaal tot in de perfectie gekleed in elke scène, dankzij de mallcore-glamour van Sarah Millma (en enkele stukken uit de eigen garderobe van de actrice), een constante mix van legitieme high-fashion, vintage-nietjes en fast-fashion die de personages geloofwaardig uit het winkelcentrum zouden hebben gehaald.
Elk moment van de film is tot in de puntjes geësthetiseerd, wat niet alleen de satire van het verhaal helpt stimuleren, maar ook de uitbetaling van de film veel zoeter maakt, wanneer deze uiteindelijk volledig leunt op de horror-elementen die gedurende de looptijd worden geplaagd. De parallellen met het werk van Diablo Cody zijn onvermijdelijk maar welkom, aangezien de patroonheilige als producent van de film heeft gediend. Het helpt ook dat het script van Meredith Alloway en Lily Houghton net zo verfijnd en slim is als de verpakking waarin het wordt afgeleverd.
Forbidden Fruits zou je nieuwe favoriete film kunnen zijn
‘Forbidden Fruits’ treedt in de voetsporen van performatieve zusterschapsfilms als ‘Heathers’, ‘Jawbreaker’ en ‘Mean Girls’ die eraan voorafgingen door het destructieve geloofssysteem open te scheuren dat het beter is om met de populaire meiden om te gaan – je leven te haten en je identiteit te verliezen – dan helemaal niet bij de groep te horen. Apple brengt de zin “Weet je, ik geloof niet in hiërarchie in vrouwelijke relaties” met de ernst van een auto-ongeluk, en het is onmogelijk te ontcijferen of ze het meent of zichzelf alleen maar in waanideeën heeft bevestigd. Dit zijn de vrouwen die de top van de sociale ladder hebben bereikt en alles zullen doen wat in hun macht ligt om ervoor te zorgen dat ze die macht nooit verliezen. Apple beweert dat ze wanhopig graag Paradise wil aanleggen, een tuin waar vrouwen kunnen groeien, maar de zaden die in de glanzende kunstgreep van een winkelcentrum worden geplant, zullen nooit vrucht dragen.
De film van Meredith Alloway verweeft oprecht commentaar op de gevangenis van het vrouwelijke bestaan tot een constante stroom van grappen, zonder ooit het gevoel te krijgen dat het publiek hiermee de les wordt gelezen. In mindere handen zouden deze bruisende, hypervrouwelijke karakters worden geschreven als oppervlakkige idioten, maar ‘Forbidden Fruits’ beschouwt geen van deze vrouwen als schurken – slechts deelnemers (of slachtoffers) van een systeem dat hen heeft gedwongen dit spel te spelen voor hun eigen overleving, hoezeer ze het ook proberen te beheksen. Ze krijgen de toestemming om pailletten als drugs te nemen en met elkaar te dansen op DJ Sammy’s ‘Heaven’, maar wanneer de film zich volledig overgeeft aan de verschrikkingen van het proberen binnen deze grenzen te bestaan, is het een bloedbad.
Voor iedereen die een logeerpartijtje heeft doorgebracht met het vlechten van haar, het lakken van nagels en het oproepen van geesten uit het huis van je beste vriend met een Ouijabord van Parker Brothers, is ‘Forbidden Fruits’ iets voor jou, meidenpop.
