Dave Grohl had een oplossing in gedachten voor iedereen die de tekst niet kende van het nummer dat hij en de andere Foo Fighters woensdagavond gingen spelen op het Kia Forum in Inglewood.
‘Kijk naar de oude man naast je en zing dat gewoon,’ zei hij tegen de menigte, terwijl vezelig zwart haar mat tegen zijn bezwete, rode voorhoofd. “De kans is groot dat hij al sinds begin jaren ’80 naar KROQ luistert.”
De show van woensdag werd aangekondigd als een viering van Grohl’s 57e verjaardag – op een gegeven moment rolden twee stagehands een enorme taart uit – en als een inzamelingsactie voor een aantal organisaties die dakloosheid bestrijden in de geboorteplaats van de band, Los Angeles.
Maar bijna vier jaar na de schokkende dood van drummer Taylor Hawkinswas het concert ook een showcase van de essentiële duurzaamheid van Foo Fighters: de hardnekkige maar opgewekte vastberadenheid van de groep om hoe dan ook door te gaan.
De show van woensdag was een inzamelingsactie voor twee organisaties die dakloosheid in LA bestrijden
(Ronaldo Bolaños/Los Angeles Times)
Vorig jaar ontsloeg de band de vervanger van Hawkins, Josh Freese, zonder veel uitleg, en werd vervolgens vervangen hem met Ilan Rubin van Nine Inch Nails. (In een zeer KROQ-draai nam Freese vervolgens de plek van Rubin in Nine Inch Nails in.)
Het drama met de drummers volgde op de onthulling van Grohl eind 2024 dat hij buiten zijn huwelijk een kind had verwekt – een dreigende reputatieschade voor een man die lang werd beschouwd als een soort welwillende rock-‘n-roll-oom.
En vorige week kondigden de Foos aan dat gitarist Pat Smear de komende optredens van de band zou missen nadat hij per ongeluk ‘de s- uit zijn linkervoet had geslagen’. Jason Falkner, een voormalig lid van de geweldige psychpopband Jellyfish uit de jaren 90, waar hij al jaren mee speelt Wenkingevuld voor Smear op het Forum, waar Rubins kickdrum een afbeelding van Smear’s gezicht droeg.
Ondanks dat alles klonk Foo Fighters zoals altijd: zwaar, krakend, snel, melodieus.
‘Weet je, ik ben deze hele show nog niet één keer naar het toilet geweest,’ zei Grohl toen hij de grens van twee uur naderde.
Nadat hij door de punkscene in Washington, DC was gekomen, werd Grohl een ster als drummer van Nirvana; hij startte Foo Fighters in 1994 als een manier om te worstelen met de dood van Nirvana’s Kurt Cobain dat jaar. In de loop der decennia is de muziek van de band gestaag geëvolueerd in de richting van het soort klassieke rock dat punkers ooit beweerden te haten – denk aan Led Zeppelin, denk aan Aerosmith, denk maar aan Boston – terwijl Grohl de rol van grappige frontman op zich heeft genomen met een enthousiasme dat die van David Lee Roth benadert.
Hier traden de Foos op op een roterend podium waarvan de zanger vrolijk zei dat hij het gevoel kreeg van “Ik ben in de showroom bij de Mercedes-dealer in Van Nuys.” (Hij wees er ook op dat de opzet ervoor zorgde dat iedereen uiteindelijk ‘eens goed naar mijn kont zou kijken’.)
De sleutel tot het lange bestaan van de band is natuurlijk een grote hoeveelheid hits die nu zelf tot de hoofdbestanddelen van elke klassieke rockafspeellijst tellen. “Learn to Fly” en “Times Like These” waren helder melodieus; ‘My Hero’, dat Grohl opdroeg aan Smear en zijn gebroken voet, was op de een of andere manier knallend En voortstuwend. ‘Monkey Wrench’ klonk als een atoomaangedreven versie van ‘Johnny B. Goode’. En ‘Best of You’ had een gevoelvolle ruk die je daaraan herinnerde Prins coverde het nummer in the rain tijdens de Super Bowl in 2007.
De woensdagshow vierde ook de 57e verjaardag van Dave Grohl.
(Ronaldo Bolaños/Los Angeles Times)
Halverwege gooide Grohl een stukje van Motörheads ‘Ace of Spades’ in ‘No Son of Mine’ van de Foos – ‘Dat was voor Lemmy‘, zei hij over de overleden frontman van Motörhead – waarna hij zijn bandleden een pauze liet nemen terwijl hij een solo-vertolking van ‘Under You’ zong, over zijn worsteling om het overlijden van Hawkins te accepteren.
De laatste keer dat Foo Fighters op Forum speelde, merkte hij op, was in 2022 een all-star eerbetoon naar de drummer. Na ‘Under You’ keerde de rest van de groep terug voor een lange, zoekende versie van ‘Aurora’, waarvan Grohl zei dat het het eerste nummer was dat hij en Hawkins samen schreven.
‘Sorry dat we zo emotioneel worden,’ zei hij, hoewel maar weinigen in de intergenerationele menigte dit erg leken te vinden. (Minder enthousiast ontvangen was het doelloze jammen van de band in “Run.”)
Foo Fighters sloten af, zoals ze dat doorgaans doen, met ‘Everlong’, het stoere alt-rock anthem uit het midden van de jaren negentig dat nooit uit de mode lijkt te raken, zelfs – of vooral – onder kinderen die nog niet geboren waren toen het uitkwam.
‘Hallo,’ zong Grohl koel boven een bed van dreunende elektrische gitaren, ‘ik heb hier op je gewacht.’
