De weg van het water heeft geen begin en geen einde – net als spoilers. Dit artikel bespreekt de belangrijkste plotdetails van “Avatar: Fire and Ash.”
We praten vaak over de “Avatar” -franchise als een spektakel, en om een eerlijke reden. Het sci-fi-epos van James Cameron is een werkelijk ongelooflijke prestatie van tovenarij met visuele effecten, animatie en vastleggen van prestaties. Het volstaat te zeggen dat dit pand zijn plek meer dan verdiende de beroemde filmgeschiedenismontage uit Damien Chazelle’s ‘Babylon’.
Maar afgezien van al het gepraat over spektakel mogen we de sterke thema’s van deze franchise niet onderschatten. Door gebruik te maken van de taal van de blockbuster-cinema zijn de ‘Avatar’-films erin geslaagd een vierkwadrantenverhaal te vertellen dat radicaal spreekt over het milieu en het militair-industriële complex. Ze gingen zelfs zo ver dat ze erkenden dat pacifisme nutteloos is als je weerstand biedt aan een vijand die je wil vernietigen, en dat geweld als zodanig feitelijk noodzakelijk is in de strijd tegen het imperialisme. Zeker, hun plots zijn vrij eenvoudig en zelfs afgeleid, maar dat is zodat het publiek zich kan inleven in de complexe en uitgestrekte omgeving die Cameron en zijn team hebben gebouwd.
Dit is ook wat ‘Fire and Ash’ zo’n belangrijk hoofdstuk maakt in de grotere ‘Avatar’-saga. Het is de film die het meest openlijk spreekt over het belang van actief verzet en laat zien dat de natuur zelf terugvecht. De film brengt dit idee inderdaad op de voorgrond door Pandora’s Grote Moeder Eywa letterlijk manifesteren voor Kiri (Sigourney Weaver)waardoor ze buitenaardse octopussen kan besturen en een stel mensen kan doden. We zien dit ook in de beste scène van de film, die een iconisch moment uit Peter Jacksons ‘Lord of the Rings’-trilogie weerspiegelt.
Ik doel natuurlijk op de manier waarop de Tulkun die naar de oorlog zwemmen in ‘Fire and Ash’ de laatste mars van de Enten in ‘The Two Towers’ weerspiegelt.
Avatar: Fire en Ash channelt The Two Towers voor een sleutelmoment
“Avatar: Fire and Ash” vervolgt de Tulkun-jachtverhaallijn uit “The Way of Water”, waarbij de RDA deze majestueuze ruimtewalvissen doodt om een vloeistof uit hun klieren te halen die de menselijke veroudering tegengaat. Helaas hebben de Tulkun een oude wet die hen verbiedt geweld te gebruiken, omdat ze er sterk van overtuigd zijn dat dit alleen maar meer geweld en dood zal veroorzaken.
Dit betekent dat de Tulkun volledig weerloos zijn en niet in staat zijn te reageren als de mensheid op hen begint te jagen… in eerste instantie. Het is alleen wanneer de echte held van de “Avatar” -franchise, Payakan – met enige hulp van Lo’ak (Britse Dalton) – slaagt erin de Tulkun-matriarch ervan te overtuigen dat hun soort zal worden uitgewist als ze niet reageren en eindelijk hun gedrag veranderen. Dit drijft de Tulkun er op zijn beurt toe om zich aan te sluiten bij de oorlog tegen de RDA in de climax van ‘Fire and Ash’, culminerend in een emotioneel geladen en opwindende reeks waarin de Matriarch haar mede-ruimtewalvissen de strijd in leidt.
Het is de manier waarop de Tulkan van extreme pacifisten veranderen in een oorlog waarvan ze weten dat ze deze kunnen verliezen (en ze allemaal kunnen doden) die doet denken aan ‘The Two Towers’. In het bijzonder doet deze reeks denken aan het Ent-subplot van die film, waarin de oude boomwezens besluiten niet betrokken te raken bij de oorlog om Midden-aarde, in de overtuiging dat het simpelweg niet hun gevecht is. Pas wanneer hun leider Treebeard (ingesproken door John Rhys-Davies) getuige is van de vernietiging van de bossen bij Isengard en het verraad van de tovenaar Saruman (Christopher Lee), roept hij de Enten op tot oorlog. Net als bij de Tulkun besluiten de Enten pas wanneer de oorlog voor de deur staat om mee te doen, zelfs als dat betekent dat ze hun ondergang tegemoet moeten marcheren.
Hoe Avatar’s Tulkun zich de Enten uit Lord of the Rings herinneren
Hoe speciaal en memorabel deze scènes ook zijn, ze hebben ook veel gemeen. Ze vertegenwoordigen de natuur die niets liever wil dan met rust gelaten worden, om vervolgens verwikkeld te raken in een strijd om te overleven omdat de industrialisatie alles vernietigt wat ermee in aanraking komt. In ‘The Two Towers’ zijn de Enten in wezen gepensioneerden en weduwnaars zonder hoop op de toekomst, die eenvoudigweg hun tijd doorbrengen in de vrede die ze maar kunnen vinden terwijl de wereld om hen heen verandert. Het is niet zo dat het ze niets kan schelen wat er met Midden-aarde gebeurt; ze denken simpelweg niet dat ze veel kunnen doen, omdat ze geloven dat hun rol in de wereld tot een einde is gekomen.
Op dezelfde manier zijn de Tulkun zo streng in hun morele code dat ze zichzelf niet toestaan betrokken te raken bij de wereld waarin ze leven. Ze zijn zich bewust van de wreedheden die om hen heen gebeuren en realiseren zich misschien zelfs dat ze ook op het hakblok staan. Hoe het ook zij, hun morele code weerhoudt hen ervan betrokken te raken, zelfs als hun eigen leven ervan afhangt. Payakan heeft misschien veel levens gered, maar door simpelweg de Metkayina te helpen terug te vechten in ‘The Way of Water’, is hij verantwoordelijk voor elke Na’vi en menselijke dood.
Met de laatste mars van de Enten onderzoekt “The Two Towers” hoe het kwaad zo diep kan dringen dat de schepping zelf gedwongen wordt ertegen in opstand te komen. De Enten gaan van het stemmen om zich er niet mee te bemoeien, tot de bereidheid om uit te sterven om wat er nog over is van de bossen te verdedigen en hun omgevallen bomen te wreken. Er zijn misschien meer Tulkun dan Ents, maar door in opstand te komen tegen de RDA besluiten ook zij alles te riskeren om het kwaad te bestrijden.
“Avatar: Fire and Ash” speelt nu in de bioscoop.
