Mijn kinderen zijn geboren in New York City, maar kunnen zich niet veel herinneren van hun leven daar. Ons familie verhuisd tien jaar geleden, in het voorjaar van 2016, van de Upper East Side van Manhattan naar Houston, toen mijn dochter een peuter was en mijn zoon aan de pre-K begon. Het voelt nu als een eeuwigheid geleden.
De stad herbergde mijn eerste herinneringen aan het moederschap en nog veel meer. Mijn tijd als student, aspirant-model en schrijver, en hield mijn Italiaans erfgoed van ruim 100 jaar geleden. Het was erg moeilijk om me aan te passen aan het feit dat ik zo ver weg was van mijn roots tijdens het opvoeden van mijn kinderen.
Toen het tienjarig jubileum naderde, wilde ik graag terugkeren. Ik had beperkte middelen beschikbaar voor een reis als deze, dus belde ik mijn moeder. Ik sprak met haar aan de telefoon over dit diepe verlangen dat ik met me meedroeg, en ze bood me een geschenk aan waarmee ik de reis kon bekostigen. Met haar vrijgevigheid, wat vluchtcredits en wat spaargeld was ik dankbaar dat ik dat kon eindelijk deze reis afmaken. Ik ging terug naar huis.
De auteur zei dat ze met haar kinderen herinneringen ophaalde aan de laatste keer dat ze ijs aten in de straten van New York, toen ze nog veel jonger waren. Met dank aan Isabella Jade.
New York voelde als thuis
Toen we in de taxirij buiten LaGuardia Airport stonden, voelde ik me meteen vredig. Ik kende de straten van de stad en de metrolijnen nog steeds uit mijn hoofd. Ik vertelde de taxichauffeur met gemak de locatie van ons hotel, 23rd tussen 6th en 7th (avenue), zoals een echte New Yorker zou doen. Mijn ziel voelde zich thuis.
Nadat we onze tassen bij ons hotel hadden afgeleverd, was onze eerste stop Madison Square Park, waar ik vaak met mijn zoon wandelde toen hij nog een peuter was. Wij zouden krijgen Schud Shackpatat eten, en op een deken in het gras liggen terwijl ik het Flatiron-gebouw bewonderde. Dus moesten we natuurlijk Shake Shack pakken en naar de gebouwen staren, net als voorheen. Toen ik daar stond met het Empire State Building in zicht, voelde het ook alsof de cirkel rond was om op de plek te zijn die er altijd in mijn gedachten was geweest toen ik mijn kinderen opvoedde in Texas.
“Ik wil hier zo graag wonen”, zei mijn dochter toen we naar de stad liepen. Ik ook, zei ik tegen haar, hoewel ik wist dat de kosten van levensonderhoud enorm en onhaalbaar waren. Daar hadden we tenminste de komende dagen de tijd voor dompelen ons onder in de stad Ik (en nu mijn kinderen) houden zoveel van.
We hebben toeristische en sentimentele stops gecombineerd
Voor de reis vroeg ik de kinderen wat ze het liefst wilden zien. Natuurlijk antwoordden ze allebei op Times Square. Mijn zoon wilde een biefstuk en Louis Vuitton op Fifth Avenue bezoeken; mijn dochter wilde een virale bakkerij bezoeken en ‘Hamilton’ zien. Ze wilden allebei winkelen.
De auteur zei dat haar zoon ernaar uitkeek om te genieten van een diner in een leuk steakhouse in New York City. Met dank aan Isabella Jade.
Toen we Times Square bereikten, waren de lichten minder vervelend om te zien dan toen ik er woonde. We reden rondjes en maakten te veel selfies, maar het voelde anders om deze ruimte door de ogen van mijn kinderen te zien. De felle lichten en de menigte vertegenwoordigden plotseling kansen, mogelijkheden en dromen. Ik wilde dat mijn kinderen ervan zouden genieten.
Bovenop The Summit, een observatorium van 93 verdiepingen hoog, was het ongelooflijk om de lachende gezichten van mijn kinderen tegen de skyline te zien. Ik wees naar het noorden. Wij woonden daar in de Upper East Side. Jouw overgrootvader woonde daar ook toen hij nog een kind was, vertelde ik het hen. Aan de overkant van de East River ligt Queens, waar je oma woonde, vertelde ik hen, het is waar je grootouders elkaar ontmoetten en verliefd werden. Een deel van jullie familiegeschiedenis ligt hier, zo dichtbij, heb ik ze uitgelegd.
Daarna kregen we ijs van een straatverkoper, net zoals we jaren geleden hadden toen ze hun allereerste ijsje proefden van een Mister Softee-vrachtwagen.
De verhalen stroomden uit mij
De volgende dag bezochten we het gebouw waarin we woonden voordat we naar Texas verhuisden, op 1st Avenue tussen 80th en 81st Street. Toen we vanaf het trottoir naar ons vorige huis keken, verlangde ik ernaar weer een jonge stadsmoeder te zijn. Ik wilde de tijd terugdraaien, zodat ik dat kon zijn stoeien met mijn kinderen naar parken en musea, naar cafés en speelruimtes.
De kinderen van de auteur kijken omhoog naar het appartement waarin ze woonden voordat hun familie naar Texas verhuisde. Met dank aan Isabella Jade.
De ogen van mijn dochter gingen omhoog terwijl ze 26 vluchten naar ons vorige huis telde. Terwijl ik daar stond, vertelde ik ze verhalen over hun jonge leven als stadskinderen, waarbij ik ze in de kinderwagen vastmaakte en ons langs Lexington, Park Avenue en Madison liet glijden, en verder naar 5th Avenue en vervolgens Central Park binnenreed om een deken te leggen en ze te zien spelen in de buurt van onze favoriete bomen, alsof het park hun eigen achtertuin was. Deze buurt had mijn kinderen de beste start gegeven, en ik ben dankbaar voor de herinneringen die we hebben aan onze tijd daar.
Toen we de straal van tien blokken verlieten die de eerste jaren van hun leven hadden gekarakteriseerd, hoopte ik dat ze zich het uitzicht zouden herinneren, het trottoir onder hun voeten, het geluid van de constructie en taxi’s, de cafés, brownstones, de bomen langs de straten, en mijn stem die hen vertelde hoe geweldig het was om terug te zijn op de plek waar ze geboren waren.
We zullen deze reis onthouden
Tijdens onze tijd in de stad probeerde ik er niet aan te denken om te verhuizen en aan de moeilijke jaren die we sindsdien als gezin hebben overwonnen. Ik concentreerde me alleen op ons drieën die samen stonden in de stad waar hun leven wortel schoot.
We liepen kilometers en kilometers, en ik hoopte stilletjes bij mezelf dat de bezienswaardigheden, geluiden, geuren, eten, architectuur, winkels en schoonheid van de stad een sterke indruk op mijn kinderen achterlieten.
Er is hier altijd wel een plekje voor je, dat heb ik ze verteld toen het tijd was om te vertrekken. Ik wilde dat ze wisten dat de wereld groot is en dat Texas niet alles is wat er is. Ze zijn geboren op een plek waar alles mogelijk was, hoewel ik weet dat het aan hen is om te beslissen hoe ze hun toekomst willen doorbrengen en hun herinneringen willen creëren. Waar ze ook terechtkomen, New York zal altijd een deel van hen zijn.
