Startup gevestigd in Tel Aviv Factificeer kwam vandaag uit stealth tevoorschijn met een startronde van $ 73 miljoen voor een ambitieuze, maar quixotische missie: digitale documenten voorbij de standaardformaten brengen die de meeste bedrijven gebruiken – .PDF, .docx, collaboratieve cloudbestanden zoals Google Docs – en het intelligentietijdperk binnengaan.
Voor Matan Gavish, oprichter en CEO van Factify, is dit niet zomaar een software-upgrade; het is een onvermijdelijkheid waar hij al jaren door geobsedeerd is.
“De pdf is ontwikkeld toen ik op de basisschool zat”, vertelde Gavish aan VentureBeat. “De basis van het software-ecosysteem is nog niet echt geëvolueerd… iemand moet het digitale document zelf opnieuw ontwerpen.”
Gavish, hoogleraar computerwetenschappen en PhD aan Stanford, geeft toe dat zijn fixatie op administratieve bestandsformaten een anomalie is voor iemand met zijn diploma’s.
“Het is een heel cool probleem om geobsedeerd door te zijn”, zegt hij. “Gezien het feit dat mijn academische achtergrond AI en machine learning is, wilde mijn moeder dat ik een AI-bedrijf startte omdat het cool is. Ik weet niet zeker waarom ik geobsedeerd en bezeten ben door documenten.”
Maar die obsessie heeft nu een aanzienlijke startronde opgeleverd onder leiding van Valley Capital Partners en ondersteund door AI-zwaargewichten zoals voormalig Google AI-chef John Giannandrea.
De weddenschap is simpel: de statische stijfheid van de meeste digitale bestanden heeft hun bruikbaarheid beperkt, en een beter, intelligenter document dat zijn bewerkingsgeschiedenis en eigendom daadwerkelijk deelt met gebruikers zoals bedoeld, is niet alleen mogelijk – het is een kans van meerdere miljarden dollars.
De geschiedenis van digitale documenten
Om te begrijpen waarom een startronde naar 73 miljoen dollar zou stijgen, moet je begrijpen in welke valkuil bedrijven zich bevinden. Er zijn momenteel naar schatting drie biljoen pdf’s in omloop. “Sommige mensen zien de pdf meer dan hun kinderen”, grapt Gavish.
De geschiedenis van het digitale document is geen lineaire progressie waarbij het ene formaat het andere vervangt. In plaats daarvan is het een verhaal van ‘soortvorming’, waarbij verschillende formaten zijn geëvolueerd om verschillende ecologische niches te vullen: creatie, distributie en samenwerking.
Het tijdperk van bestanden: Microsoft Word (jaren 80-90)
Digitale documenten begonnen als geïsoleerde artefacten. In de jaren tachtig was het ‘document’ onlosmakelijk verbonden met de hardware waaruit het ontstond. Een bestand gemaakt in WordPerfect op een DOS-machine was in feite onzin voor een Macintosh-gebruiker.
Microsoft Word, dat zijn oorsprong vindt in de baanbrekende WYSIWYG-editors bij Xerox PARC, veranderde dit door gebruik te maken van de dominantie van het Windows-besturingssysteem. In de jaren negentig werd het binaire .doc-formaat de standaardcontainer voor bewerkbare professionele documenten. Deze bestanden waren echter structureel complexe “geheugendumps”, ontworpen voor de beperkte hardware van die tijd, wat vaak leidde tot corruptie of privacylekken waarbij verwijderde tekst verborgen bleef in de binaire gegevens van het bestand.
Het tijdperk van digitale ‘steen’: de pdf (jaren 90-2006)
De pdf is niet ontstaan als schrijfhulpmiddel; het was een kijkinstrument. In 1991 schreef John Warnock, medeoprichter van Adobe, het whitepaper “Camelot Project”, waarin hij een “digitale envelop” voor ogen had die er op elk beeldscherm of elke printer identiek uit zou zien.
In tegenstelling tot Word-bestanden, die kneedbaar waren, zijn PDF’s ontworpen om onveranderlijk te zijn. Ze gebruikten het PostScript-beeldvormingsmodel om karakters op precieze coördinaten te plaatsen, waardoor visuele getrouwheid werd gegarandeerd. Hoewel de acceptatie aanvankelijk traag verliep, zorgde Adobe’s besluit uit 1994 om Acrobat Reader gratis uit te brengen ervoor dat PDF de mondiale standaard werd voor ‘digitaal beton’: het definitieve formaat dat wordt gebruikt voor contracten, overheidsformulieren en archieven.
Het tijdperk van samenwerkende clouddocumenten (2006-heden)
In 2006 verstoorde Google het model opnieuw door het document van de harde schijf naar de browser te verplaatsen. Met behulp van ‘Operationele Transformatie’-algoritmen konden meerdere gebruikers met Google Documenten tegelijkertijd dezelfde tekststroom bewerken.
Dit verschoof het paradigma van ‘een bestand verzenden’ naar ‘een link delen’. Hoewel Google Workspace nu ruim drie miljard gebruikers claimt (voornamelijk consumenten en onderwijs), heeft het de manier waarop we werken fundamenteel veranderd: documenten zijn omgezet in levende, samenwerkingsprocessen in plaats van statische artefacten.
De status quo: fragmentatie
Ondanks deze vooruitgang blijft de zakenwereld gefragmenteerd. We stellen op in Google Documenten (de “Digitale Stroom”), formatteren in Word (de “Digitale Klei”) en ondertekenen in PDF (de “Digitale Steen”).
Maar deze fragmentatie heeft een prijs. “Het probleem is niet het document. Het is alles eromheen”, merkt het bedrijf op. “Zodra een PDF uw systeem verlaat, is de controle verdwenen. Versies variëren. De toegang is onduidelijk. Er is niets zichtbaar.”
Digitale documenten omzetten in intelligente infrastructuur
De weddenschap van Factify is dat deze fragmentatie in het tijdperk van AI niet langer alleen maar vervelend is, maar een kritieke mislukking. AI-modellen hebben gestructureerde, verifieerbare gegevens nodig om te kunnen functioneren.
Wanneer een AI een PDF ‘leest’, is het in wezen een gok, waarbij gebruik wordt gemaakt van optische tekenherkenning om tekst te schrappen uit wat in feite een digitale foto is.
“Waar we hier mee te maken hebben is een megalomane visie, maar tegelijkertijd waarschijnlijk iets dat onvermijdelijk is”, zegt Gavish.
De oplossing van Factify is om documenten niet als statische bestanden te behandelen, maar als intelligente infrastructuur. In de ‘Factified’-standaard heeft een document zijn eigen brein. Het beschikt over een unieke identiteit, een live toestemmingssysteem en een onveranderlijk auditlogboek dat met zich meereist.
“We hebben een nieuw documentformaat geschreven dat het PostScript vervangt”, legt Gavish uit. “We hebben een nieuwe datalaag gecreëerd die het document als eersterangsburger ondersteunt… en die altijd beschikbaar is binnen de organisatie en mogelijk ook daarbuiten.”
Dit onderscheid – tussen een bestand en een API – vormt de kern van de pitch van het bedrijf.”
-
Bestanden zijn schulden: Ze stapelen zich op, raken kwijt en kunnen worden gestolen. “Het gaat terug naar de status van baksteen”, zegt Gavish. “Bestanden zijn in ieder geval verplichtingen, omdat ze zich daar gewoon ophopen, je moet ze bewaken.”
-
API’s zijn activa: Een Factify-document is een actief object. Je kunt hem vragen stellen: “Wie heeft je gezien? Wanneer verval je? Ben jij de meest up-to-date versie?”
‘Mensen veranderen niet’, formaten wel
De geschiedenis is bezaaid met formaten die probeerden de PDF te vervangen (zoals XPS van Microsoft). Ze faalden omdat ze te veel gedragsverandering van gebruikers eisten. Gavish is zich terdege bewust van deze valkuil.
“Als ik met ondernemers op het gebied van bedrijfssoftware praat, vertel ik hen dat de twee wetten die ze moeten weten over het starten van een bedrijf in bedrijfssoftware, zijn dat het mensen niets kan schelen en dat niemand verandert”, zegt hij.
Om dit te omzeilen heeft Factify een diepe achterwaartse compatibiliteit gebouwd. Een Factified-document kan er precies zo uitzien als een PDF, compleet met pagina-einden en marges. Gebruikers hoeven geen nieuwe interface te leren om waarde te krijgen; ze hoeven alleen maar een specifiek pijnpunt op te lossen, zoals een leidinggevende die ervoor wil zorgen dat een investeringsnota niet kan worden doorgestuurd.
“Het enige wat ze hun team hoeven te vertellen is: ‘Beste stafchef, arbeidsovereenkomsten en investeringsmemoranda… zullen worden gefactificeerd. De rest gaat door'”, zegt Gavish. ‘Ze zien onmiddellijk voordeel… maar dan ontdekken ze dat ze de Rubicon zijn overgestoken.’
Wat is de toekomst voor Factify?
Het kapitaal uit deze ronde zal worden gebruikt om de kernengineering van het platform te verdiepen, wat Gavish beschrijft als een “zware technische lift”, waarbij ze het documentformaat, de datalaag en de applicatielaag helemaal opnieuw moeten opbouwen. Het bedrijf is ook een belangrijke operationele hub aan het opzetten in Pittsburgh om zijn Amerikaanse expansie te ondersteunen.
Uiteindelijk probeert Factify niet nog een samenwerkingstool zoals Google Docs te bouwen. Ze proberen het onveranderlijke record van de toekomst op te bouwen – de standaard voor ‘waarheid’ in een digitale wereld.
“De pdf… werd een standaard, wat betekent dat ik mijn belastingen niet in een ander formaat kan indienen. Zo ziet de overwinning eruit”, zegt Gavish. “We creëren een documentstandaard die niet specifiek is voor de gezondheidszorg of voor verzekeringen, maar gewoon een document als zodanig is.”
Voor de drie biljoen statische bestanden die zich momenteel in de cloud bevinden, kan het eindelijk zover zijn.
