‘Euphoria’ seizoen 3 recensie: het zou geweldig moeten zijn. In plaats daarvan is het vies.

“Iedereen kan zichzelf opnieuw uitvinden.”

Dit zijn dreigende woorden Euforie Seizoen 3 nieuwkomer Alamo (Adewale Akinnuoye-Agbaje). Hij spreekt ze met Rue (Zendaya) terwijl ze op een kruispunt komt op haar kronkelige reis naar verlossing, maar hij zou net zo goed het denkproces van seriemaker Sam Levinson kunnen beschrijven dat seizoen 3 ingaat. Deze keer is heruitvinden de naam van het spel, zoals Euforie gaat van ruig tienerdrama naar louche neowesters.

Aan de ene kant is een vorm van heruitvinding noodzakelijk. EuforieDe finale van seizoen 2 vier jaar geleden uitgezonden. Na die pauze zou het belachelijk zijn om terug te keren naar de middelbare school alsof er niets was veranderd, vooral omdat castleden als Zendaya, Jacob Elordi en Sydney Sweeney in die tijd uitgroeiden tot megawatt-filmsterren door beslist niet-middelbare schoolrollen. Aan de andere kant het pad dat Levinson kiest Euforie Seizoen 3 maakt de show open voor de ergste impulsen, waarbij de technische pracht en sterke prestaties worden ontsierd met uitbuitende verhaallijnen die klaar zijn voor internetverontwaardiging.

Euforie Seizoen 3 voelt niet als de Euforie weet je.

Een tijdsprong van vijf jaar tussen Euforie Seizoenen 2 en 3 schudden de show op een grote manier op. De kern van de personages van de show is in hun nieuwe volwassenheid door de wind verspreid. Sommigen, zoals Nate (Elordi) en Cassie (Sweeney), vestigen zich en gaan trouwen. Anderen, zoals Lexi (Maude Apatow) en Maddy (Alexa Demie), streven naar succes in Hollywood.

Rue’s leven heeft een veel gevaarlijkere wending genomen. Haar schulden aan drugsdealer Laurie (Martha Kelly) hebben haar ingehaald, en ze is nu een drugsmuilezel. Tijdens de opwindende opening van het seizoen scheurt ze door de Chihuahuan-woestijn op de terugweg naar de VS, compleet met een spannende pitstop bij de grensmuur. Zendaya zinkt meteen terug in Rue’s stroomdraadenergie, waardoor het voelt alsof we haar nooit hebben verlaten.

De meeste andere aspecten van Euforie om haar heen zijn veranderd. Voorbij zijn de met neon doordrenkte schoolgangen en stadsstraten, vervangen door wijd open westerse vergezichten verzadigd met verbluffende kleuren. Ook de gelaagde zang van Labrinths partituur is nergens te horen. In plaats daarvan neemt Hans Zimmer de teugels over met een meer orkestrale klank (die op een gegeven moment klinkt griezelig dicht bij zijn werk Duin). Zelfs de titel van de show verschijnt in een ander lettertype: een blokachtig geel dat doet denken aan westerse filmtitels. Dit seizoen gaat gepaard met de eerste titelkaartdropping met het gekrijs van een havik, een extra stukje westerse pastiche dat de nieuwe richting van de show onderstreept.

Alle veranderingen dienen de stelling van Levinson dat de vroege jaren twintig van deze personages het Wilde Westen van hun leven zijn. (Voor Rue, gevangen in een impasse tussen Laurie en stripclub-koningin Alamo, is dat wetteloze westerse element veel letterlijker.) Maar door al deze veranderingen aan te brengen, Euforie verliest ook de delen van zijn identiteit die hem in de eerste plaats onderscheiden van zijn tienerdrama-tegenhangers. Nu voelt het meer als een bekend misdaaddrama. A prestige misdaaddrama met een HBO-budget, maar toch herkenbaar.

Euforie Seizoen 3 is een oefening in vernedering en fetisjisering.

Sydney Sweeney in ‘Euforie’.
Krediet: HBO

Eén element van Euforie dat overgaat in seizoen 3 is het vrolijke verleggen van de grenzen, vooral als het om seks gaat. In seizoen 3 concentreert Levinson zich op sekswerk, een onderwerp dat hij al gedeeltelijk (maar met heel weinig gevoeligheid) heeft onderzocht in Kat’s (Barbie Ferreira) seizoen 1 camgirl-verhaallijn. Deze keer staat sekswerk centraal in meerdere verhaallijnen. Rue helpt bij het runnen van een van Alamo’s stripclubs. Jules (Hunter Schafer) wordt een suikerbaby. Cassie maakt uitstapjes naar Alleen fansallemaal in de hoop genoeg geld te verdienen zodat ze haar droombloemen kan betalen op de bruiloft van haar en Nate.

Euforie Seizoen 1 portretteerde Kat’s camgirl-reis als in de eerste plaats empowerment, met heel weinig aandacht voor het feit dat ze op dat moment minderjarig was. Seizoen 3 draait het script om, waardoor de OnlyFans-ambities van een nu volwassen Cassie veranderen in een overgeseksualiseerde vernederingshandschoen. Als je dacht dat de schaamte voor haar in seizoen 2 meedogenloos was, blaast haar introductie in seizoen 3 dat alleen al uit het water. Verkleed als hond gaat ze bovenop een mini-hondenhok zitten en drinkt water uit een kom, wanhopig op zoek naar online bevestiging. Tussen dit en “Wuthering Hoogten,” Het is een belangrijk jaar voor Elordi-personages die vrouwen domineren door middel van huisdierenspel. Passend, aangezien zowel Emerald Fennell als Levinson gedijen op de loze provocatie van het opwerpen van taboes tegen de muur en zien wat blijft hangen.

Cassie’s sekswerk heeft geen diepgang, en in haar ‘rechtse bubbel in de buitenwijken’ schaamt iedereen zich voor haar, van haar verloofde tot haar vrienden. Euforie onderzoekt deze vooroordelen niet en onderzoekt de complexiteit van sekswerk niet verder. In plaats daarvan laat het bedrijf de schaamte maar komen en gebruikt het Cassie’s aspiraties als springplank van waaruit suggestieve beelden kunnen worden gelanceerd die bedoeld zijn om de meeste controverse op te wekken: Cassie gedrapeerd in een kletsnat overhemd met de Amerikaanse vlag, of zich voordeed als baby. Dat het Sweeney is – zelf een culturele bliksemafleider – in deze taferelen maakt Euforie’s verlangen naar verontwaardiging nog duidelijker. En hoewel ik duidelijk een deel van die verontwaardiging voel waar de show naar op zoek is, voel ik meer ergernis. Ergernis dat een show met zo’n ongelooflijk potentieel, en zo’n onmiskenbaar talent voor en achter de camera, blijft kiezen voor luie schokken.

Deze schokken komen zelfs terecht in de verhaallijn van Rue, wat meestal het geval is Euforie op zijn best en meest introspectief. In seizoen 3 experimenteert Rue met religie en geeft ze zichzelf over aan een hogere macht, een zoektocht die voortkomt uit een dinergesprek met Ali (Colman Domingo). Euforie weet wijselijk dat wanneer het Zendaya en Domingo in een hokje stopt en ze tegen elkaar laat spelen, het magie krijgt. Daarom is Rue’s speciale aflevering, ‘Trouble Don’t Last Always’, een hoogtepunt van de serie. Maar in de eerste drie afleveringen van seizoen 3 die naar critici worden gestuurd, valt Rue’s reis naar vervulling vaak buiten de boot om meer ruimte te maken voor wat Euforie weet dat mensen het meest aan het praten zullen zijn: rommel en controverse. In het geval van Rue komen deze tot uiting in haar werk in een stripclub, die minder wordt bevolkt door volledig gevormde karakters en meer door tragische archetypen van sekswerkers.

Mis onze nieuwste verhalen niet: Voeg Mashable toe als vertrouwde nieuwsbron in Google.

Maar zelfs in niet-openlijk seksuele situaties, Euforie vindt een manier om naar zijn cast te lonken. In een vroege scène zien Rue en haar mede-samenzweerder Faye (Chloe Cherry) zakken met drugs ter grootte van een golfbal slikken om Mexico uit te smokkelen. De camera blijft hangen op hun keel en hun spuug, terwijl hun slokken luid en wanhopig klinken. Het is een onnodig suggestief schouwspel, en hetzelfde geldt voor wat er gebeurt als de medicijnen er aan de andere kant uit moeten komen.

Helaas blijven dit soort scènes in de hersenen hangen en worden ze vereeuwigd dankzij de meme-behandeling. Euforie weet dit, en daarom is het maar al te blij om Cassie te blijven vernederen en oppervlakkige blikken te geven op controversiële onderwerpen in seizoen 3.

Er ligt hier ergens een geweldige show op de loer. Een groot deel van Rue’s reis bewijst het. Nog Euforie blijft die grootsheid verstikken met iets veel grovers, en dat is iets wat geen enkele heruitvinding kan verbergen.

Euforie Seizoen 3 gaat in première op 12 april om 21.00 uur ET op HBO en HBO Max.