De gebroken oevers van de Limpopo-rivier zijn nu vage kronkelende lijnen in een uitgestrekte zee van bruin, stilstaand water dat zich in alle richtingen uitstrekt.
Ons standpunt, vanuit een Mercy Air-helikopter die voedselhulp levert aan uitgehongerde gemeenschappen omringd door onder water gelegen boerderijen in het zuiden Mozambique’s provincie Gaza, is verwoestend.
“Dit eiland is te groot om te worden geëvacueerd. Maar al hun rijstvelden en voedsel komen van buiten, waar het onder water staat”, vertelt onze piloot, Samuel Lips, terwijl we Mexinguine binnenvliegen.
Mexinguine is geen natuurlijk eiland, maar gecreëerd door klimaatverandering.
De wegen die het land met de rest van het land verbinden zijn verdwenen en de bevolking zit nu opgesloten in de hoger gelegen gebieden die boven water blijven.
“Dat is een voetbalveld. Pal ernaast, volledig onder water, ligt het ziekenhuis”, zegt Sam, terwijl hij zich opmaakt om te landen op een smal stukje droog land vlakbij een geïmproviseerde kliniek.
Het geluid van de helikopter is een welkome verstoring. De ouderen, tieners en kinderen verzamelen zich om de emmers basisvoedsel te ontvangen voordat we zelfs maar de grond raken.
‘We hebben voedsel nodig’
In de verte doorkruisen rijen mensen gretig de wijken die in moerassen zijn veranderd om zich bij de groeiende menigte te voegen.
“We hebben voedsel nodig. Wij, als hulpverleners, hebben voedsel nodig om uit te delen. We hebben water nodig. We hebben onderdak nodig omdat er geen privacy is voor mensen. We hebben medicijnen nodig”, vertelt verpleegster Luis Mauricio ons voor de tweekamerkliniek die de lijdende bevolking bedient.
Luis wordt omringd door patiënten die klagen over symptomen van infectieziekten, verergerd door de moerasachtige omstandigheden. Nu het water zich begint terug te trekken, worden de problemen steeds groter.
“We leven nog, maar de overstromingen baren ons zorgen. We hoesten, we hebben geen plek om te wonen, we hebben geen eten, we hebben geen water – het water dat we drinken is vervuild door deze overstromingen”, zegt een van zijn patiënten, Raqualina Tamele.
“We hebben kinderen opgevangen in de leeftijd van nul tot zeventien jaar met verschillende ziekten”, voegt Luis toe, omringd door zogende moeders en kinderen.
“Nu hebben we veel diarree, braken en enkele gevallen van malaria. Het is aanhoudend.
“Er zijn veel mensen en ze zijn ziek. Er is geen voedsel in deze gemeenschap – het is moeilijk.”
De brakke oevers van de Limpopo-rivier
Goede doelen staan voor een lastige opgave
Hulpverleners proberen toegang te krijgen tot afgesloten gebieden om de broodnodige ondersteuning te bieden, maar staan voor een gigantische taak.
Alleen al in de provincie Gaza zijn minstens 400.000 mensen getroffen, en een gebied ongeveer zo groot als Cyprus – 10.000 vierkante kilometer – is bedekt met overstromingen.
“Klimaatverandering heeft echt een grote invloed op het weer, en dat voelen we echt. Omdat we dicht bij de zee zijn, met veel omliggende landen, wordt onze situatie nog erger”, zegt Gaspar Sitefane, landdirecteur voor Water Aid in Mozambique, in Marracuene – een door overstromingen getroffen district van de provincie Maputo dat onder water staat door de Inkomati-rivier.
“Welke regen er ook naar Zuid-Afrika, Zimbabwe, Eswatini en Malawi komt, het water komt dan via Mozambique naar de zee, en als het komt, is bijna alles nodig: mensen, onze dieren, onze boerderijen – bijna alles.”
Mensen waden door het vloedwater
Gaspars eigen familiehuis is overstroomd. Hij vertelt ons dat er maar weinig Mozambikanen zijn die niet geraakt zijn door deze tragedie.
We ontmoeten Gaspar in een school die is omgebouwd tot een opvangcentrum, waar honderden evacués verblijven die alles verloren hebben.
De Mozambikaanse regering heeft de start van het schooljaar 2026 met bijna een maand uitgesteld. De overstromingen hebben 431 scholen getroffen, waarvan er 80 momenteel als opvangcentrum worden gebruikt en 218 zijn afgesloten. Landelijk blijven ongeveer 420.000 studenten getroffen.
Lees meer van Sky News:
Vliegtuigongeluk Colombia kost vijftien mensen het leven
China executeert elf leden van de maffiafamilie
In het Gwazamutini-opvangcentrum staan kinderen in de rij om kleding te passen die door leraren is geschonken. Deze school biedt nu onderdak aan ruim 300 kinderen, en waarschijnlijk zullen er nog meer kinderen bijkomen als er nieuwe evacués in de regio arriveren.
“De mensen in het gebied zeggen dat 1977 de laatste keer is dat we zulke overstromingen hebben meegemaakt”, zegt Shafi Sadat, de burgemeester van Marracuene, die dagenlang duizenden mensen uit het water heeft gered met de steun van zijn vrienden en kiezers.
Hij voegt eraan toe: “We hebben 3.228 mensen naar buiten gebracht en nu moeten we ze te eten geven – ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds.
“Er is veel schade. In de landbouw zijn we alles kwijtgeraakt. We hebben niets. Deze mensen leven met de landbouw.”
