Emily Nemens over midlife, vriendschap en haar nieuwe roman ‘Clutch’

“Een generatie geleden was midlife misschien een beetje een sleur, toch? Je hebt je baan waar je je hele carrière aan zult blijven. Je hebt je huis in de buitenwijken… Ik denk niet dat de volwassenheid zo ingeburgerd is”, vertelde auteur Emily Nemens me vanuit haar huis in Princeton, NJ, voordat ze op een cross-country boekentour ging. “Het is veel meer onder druk en onzekerder.”

Dit is de basis van de meeslepende en prachtige tweede roman van de voormalige Paris Review-redacteur, “Koppeling,” met een cast van vijf vrouwen – alle veertig, geven of nemen, en oude vrienden – die zich herenigen in Palm Springs, elk op hun eigen moeilijke kruispunt.

Nemens is geen onbekende in het schrijven van groepsdynamiek; haar veelgeprezen debuutroman, “De Cactusliga”, is gestructureerd in onderling verbonden verhalen. Ze schreef het terwijl ze een vooraanstaande carrière bij literaire kwartaalbladen combineerde en naam maakte als kunstenaar. In de jaren 2010 was zij aquarelportretten van Amerikaanse congresvrouwen ging viraal vanwege hun commentaar op politieke portretten en de ‘power suit’. Destijds vormden vrouwen slechts 17% van het Congres. Haar nieuwe werk is ook gebaseerd op de politiek: ‘Clutch’ speelt zich af in een tijdperk dat wordt gevormd door de Dobbs besluit en de toestand van de gezondheid van vrouwen in Amerika.

The Times sprak met Nemens over het bevorderen van vriendschap op de pagina, lichamelijke autonomie en haar invloeden, waaronder de Californische kunstenaar Wayne Thiebaud – wiens schilderij ‘Supine Woman’ op de cover van haar roman staat.

Deze vraag en antwoord is aangepast voor lengte en duidelijkheid.

Wanneer kwam het idee voor “Clutch” voor het eerst bij je op?

Ik ging met mijn vriendinnen naar Palm Springs. De dynamiek, de wrijving van het bij elkaar brengen van mensen die veel van elkaar houden maar elkaar al een hele tijd niet meer hebben gezien, was veelbewogen en voelde als iets om over te schrijven.

Over je inspiratie voor de roman: je hebt eerder de roman ‘The Group’ van Mary McCarthy genoemd, die ook wordt aangehaald als een voorloper van ‘Sex En de stad.” Hoe ver zijn we gekomen sinds ‘The Group’ in 1963 werd gepubliceerd? Hoe zit het met “Seks En de stad” eind jaren negentig? “

McCarthy schreef in de jaren ’50 en ’60 over de jaren ’30 en ‘The Group’ was bedoeld om alle vooruitgang te benadrukken die vrouwen hadden (en niet) hadden geboekt in deze nieuwe samenleving, nieuwe economie, nieuwe technologieën en geboortebeperking. Er is een zekere mate van nieuwe bevrijding die naar verluidt in de jaren dertig, naar verluidt in de jaren zestig en naar verluidt in de jaren negentig plaatsvond. Ik bedoel, er wordt zeker vooruitgang geboekt. Jij en ik kunnen anticonceptie krijgen en onze eigen creditcards hebben, maar er zijn ook veel dingen die niet prettig aanvoelen. Een dominante verhaallijn in ‘Clutch’ gaat over reproductieve vrijheid in Texas in de jaren twintig en hoe verwoestend dat was voor zoveel mensen die om lichamelijke autonomie geven, en dat voelt niet heel anders dan in de jaren dertig.

In ‘Clutch’ staat een cast van millennial-vriendinnen centraal.

Ja, ik heb veel boeken gelezen die ik bewonder, over bijzondere hoofdrolspelers. Een vrouw die in opstand komt tegen een huwelijk of zich terugtrekt uit de rol van het moederschap of op een andere manier zingeving probeert te vinden. Deze romans gaan over een bijzondere zoektocht. En ik kwam daar steeds weer tegen en dacht: wat gebeurt er als je de infrastructuur van vriendschappen op de pagina probeert op te bouwen?

We krijgen intieme toegang tot elk van deze vijf vrouwen: een schrijver, procesadvocaat, KNO-arts, een acteur draaide politicus en adviseur draaide conciërge. Ze wonen allemaal in verschillende delen van het land, waaronder Californië, Texas en New York. Het moet moeilijk zijn geweest om zoveel perspectieven en verhaallijnen met elkaar in evenwicht te brengen en bovendien een alwetende verteller.

Ik heb veel regels overtreden met dat derde pingpongperspectief. Soms verschuiven perspectieven binnen een pagina, binnen een scène, waarbij ze snel en vrolijk tussen gezichtspunten bewegen, en die alwetende stem gebruiken om ons rond te leiden – dat was leuk. Ik was me bewust van evenwicht en begreep de luie Susan ervan. Ik zorgde ervoor dat ik helemaal rond de tafel draaide en elk stuk in elke verhaallijn aanraakte.

Waarom midlife?

Ik hou van een bildungsroman als nieuwe verwaandheid en als kadermiddel. Maar soms is het moeilijker en ingewikkelder en misschien interessanter om verder te gaan dan dat besef van de volwassene die je wilt zijn en daadwerkelijk die volwassene te zijn, tenminste zoals ik dat ben en het nu waarneem.

Je hebt als redacteur gewerkt in een aantal van de meest prestigieuze functies in de literaire wereld, met name bij Thij Parijs recensie. Mis je het sinds je naar toe draait je eigen schrijven en lesgeven?

Tijdschriften maken was een sensatie, een geschenk en vermoeiend. In die volgorde. Niet elke redacteur is zo katholiek met een beetje c, zo oecumenisch, zo enthousiast over zo’n scala aan geschriften als ik. Ik wilde niet één schrijfstijl zien, maar een breed scala aan schrijfstijlen waarvan ik voelde dat ze zowel ambitie als uitvoering hadden.

Een van de dingen die moeilijk zijn als redacteur, en vooral als je een redacteur bent, is hoe vaak je nee moet zeggen. Als leraar zeg ik nooit nee. Ik zeg “ja.” In plaats daarvan vraag ik: Wat kan dit nog meer doen? Die aanpassing van de houding is glorieus.

Terug naar ‘Clutch’, wat betekent vrouwelijke vriendschap voor jou? Zie jij de kwaliteiten van je vrienden in deze vijf vrouwen?

Vrouwelijke vriendschap is zo’n geschenk geweest. Ik heb geen kinderen, ik heb een echt ondersteunende partner en ik heb een geweldig, creatief professioneel leven, maar ik kan het me niet voorstellen zonder mijn vrienden. Er zijn zeker flarden autobiografie en verschillende vrienden met verschillende karakters – ze hebben het gelezen en vonden het leuk, en als ze zichzelf zagen, waren ze er blij mee.

Vertel me over het schilderij op de omslag van het boek. Het spreekt echt over wat deze vrouwen doormaken.

Het verkrijgen van de rechten op het schilderij was een echte coup! Het heet ‘Supine Woman’ van Wayne Thiebaud. Het is geschilderd in 1963 – het eigen kleine paasei is dat het in hetzelfde jaar uitkwam als ‘The Group’.

Het toont een geheel in het wit geklede vrouw die op de grond ligt. Je zou op basis van de houding aannemen dat ze slaapt, behalve dat haar ogen wijd open zijn en deze angstige of geschrokken uitdrukking heeft. Voor mij is het een indicatie van wat de vrouwen in “Clutch” doormaken. Dit is het moment direct nadat je bent neergeslagen, vlak voordat je weer opstaat, en die emotionele teneur blijft een groot deel van de roman voortduren.

Lancaster is een in Londen gevestigde schrijver van fictie, modeartikelen en scenario’s.