Verhaal: Nadat hij zijn werknemer Linda Liddle (Rachael McAdams) heeft gepasseerd voor een promotie, strandt de vreselijke baas Bradley Preston (Dylan O’Brien) met haar op een eiland na een vliegtuigongeluk. Samenwerken in een strijd om te overleven verandert al snel in een strijd om elkaar te overleven. Wie zal er winnen en er levend uitkomen?Beoordeling: Als je met slechts één persoon op een eiland zou stranden, wie zou je dan kiezen? Voor Linda is haar onuitstaanbare baas Bradley niet die persoon, en omgekeerd. De excentrieke harde werker wordt in deze situatie meegesleurd terwijl ze op reis is naar Bangkok voor een fusie, in de hoop eindelijk haar waarde te bewijzen aan haar werkgever, ondanks het feit dat ze zeven jaar lang cijfers heeft verzameld en de positie van de vice-president is beloofd. Haar dromen en het vliegtuig storten echter snel genoeg neer. Wat volgt is dat de rollen omdraaien en plaats maken voor een sinister ‘eet de rijken’-scenario in naam van het overleven.Directeur Sam Raimi keert na 17 jaar (sinds 2009) terug naar het genre Sleep mij naar de hel), en levert een wreed, vermakelijk tarief op. De horrorkomedie, geschreven door Damian Shannon en Mark Swift, is niet alleen een overlevingsdrama. Te midden van het stichten van branden, het bouwen van kampen, het jagen op wilde zwijnen, het eten van insecten en het vermijden van giftige bessen, wordt het een verhaal van vergelding en de openbaring van iemands ware zelf in een situatie van leven en dood. Hoe het duo de harde elementen (en elkaar) overleeft, zorgt ervoor dat de film de hele film boeiend blijft. Het is misschien geen horroruitje in de strikte zin van het woord, maar het roept genoeg koude rillingen op, en het bloedbad, de uitgestoken ogen en de psychologische gameplay zorgen samen voor een diepgewortelde ervaring. Wat de spanning nog groter maakt, zijn de voortdurende verrassingen en plotwendingen.Het grootste hoogtepunt van het verhaal is de verschuiving in de machtsdynamiek, waardoor het een scherpzinnige karakterstudie is. De twee zijn verschillend en toch hetzelfde. Linda is een sjofele, onhandige vrouw uit de arbeidersklasse die geobsedeerd is door Overlevendeterwijl Bradley de rechtmatige, arrogante baas is, maar beiden gaan duidelijk aan de macht. Bradley’s arrogantie blijft bestaan, zelfs als hij overgeleverd is aan Linda’s genade, terwijl de machtstrip van de underdog zodra zij de overhand krijgt, zorgt voor een meeslepend horloge. De karakteriseringen worden met zoveel finesse behandeld dat het onmogelijk wordt om meer in de een dan in de ander in te leven. De sympathie van de kijker verandert steeds, maar wordt weer ongedaan gemaakt als zowel Linda als Bradley onthullen hoe sinister ze kunnen zijn als hun overleving op het spel staat. Dit wordt vakkundig gespeeld door Rachael McAdams en Dylan O’Brien, die om beurten gemeen, clownesk, wanhopig en zielig zijn. Beiden gedijen goed in de duistere komedie en thrillerbeats van de film, waardoor de film op een bevredigend venijnige toon eindigt. De acteurs doen de karakterboog volledig tot zijn recht. Pas op voor McAdams als ze op het wilde zwijn jaagt, en voor O’Brien als hij een insect eet – beide overlevingsdaden, maar die toch totaal verschillende instincten en machtsvergelijkingen onthullen die in het spel zijn.Met zijn scherpe schrijfstijl, meedogenloze spanning en heerlijk verwrongen machtsspel kun je de wreedheid het best ervaren op het grote scherm. En zelfs als ‘er niemand komt’, maak er dan een solo-tripje naar het theater van. Deze is de moeite waard!
