Stephen King is de enige auteur die ik kan bedenken die een bestsellerroman kan schrijven die, ruim twintig jaar later, als ‘vergeten’ kan worden beschouwd. King kan zijn verbeelding eenvoudigweg niet tot rust brengen. Elke ervaring in zijn leven, van een uitstapje naar een plaatselijke motormonteur tot het bijna vermoord worden door een uit de hand gelopen minibusje, is potentieel reden voor een kort verhaal, zo niet een roman. Dit is de reden waarom King zo sterk verbonden is met zijn enorme lezerspubliek; we ervaren allemaal alledaagsheid en tragedie, maar de meesten van ons verzinnen niet meteen macabere verhalen uit deze gebeurtenissen.
Het probleem met King als lezer van zijn werk (het is zeker geen probleem voor King) is dat zijn boeken gegarandeerd bestsellers worden zodra ze worden gepubliceerd, en soms duurt het volgende boek slechts enkele maanden. Soms komen er twee tegelijk uit, zoals in 1996 het geval was met “Desperation” en “The Regulators” (de laatste geschreven onder King’s pseudoniem Richard Bachman), dit zijn ‘spiegelromans’ waarbij de kwaadaardige entiteit Tak betrokken is. Nadat ik zojuist zijn geserialiseerde meesterwerk ‘The Green Mile’ had voltooid, hoopte ik dat King in de problemen zat toen ik in de herfst van 1996 de ruggengraat van ‘Desperation’ doorbrak, maar ik werd afgeschrikt door de opgeblazenheid en de overvloed aan achtergrondverhaal. “The Regulators” was een beetje wilder, waarschijnlijk omdat het bijna was ontwikkeld tot een scenario voor de legendarische regisseur Sam Peckinpah (plop me alsjeblieft in die alternatieve realiteit), maar het was meer vermoeiend dan leuk.
Van deze twee zou je denken dat ‘The Regulators’ verfilmd zou zijn, maar Mick Garris, die al jarenlang samenwerkte met King, koos voor ‘Desperation’. En waarom zou hij niet? King schreef het script en hij liet Ron Perlman een massamoord plegende sheriff spelen die bezeten was door Tak! Dus waarom praten we er vandaag niet meer over?
Mick Garris kan zijn leven niet in wanhoop storten
Zoals met alle King-verfilmingen van Mick Garris, is ‘Desperation’ van begin tot eind professioneel werk, waarmee ik bedoel dat het een mooie tv-film is met productiewaarden voor tv-films en visuele effecten. Ter verdediging van de film begint hij voortvarend. Peter (Henry Thomas) en Mary Jackson (Annabeth Gish) zijn een stel dat zich een weg baant door de Nevada-woestijn (soms een griezelige uitgestrektheid) wanneer ze worden tegengehouden door de dreigende Sheriff Collie Entragian (Perlman), die marihuana in hun voertuig plant. Ze worden naar het politiebureau gebracht, waar ze worden begroet door de aanblik van een dood meisje op de grond. Voordat je ‘Elliot’ kunt zeggen, schiet Entragian Peter dood. Mary wordt vervolgens in een cel gegooid met de familie Carver (Matt Frewer, Sylvia Kelegian en de kleine Shane Haboucha), waar ze ontdekt dat het dode meisje de dochter van de Carver is. Ook in beweging bij deze bende is Tom Billingsly, een oude, dronken dierenarts (een levendige Charles Durning).
We ontdekken al snel dat Entragian bezeten is door de demon Tak en dat hij de hele bevolking heeft vermoord. De gevangenen weten te ontsnappen dankzij de spookachtige hulp van de overleden dochter van de Carver. Ze proberen te vluchten, maar worden belemmerd door Entragian’s vermogen om dode stadsgenoten te bezitten en Tak’s geest in andere levensvormen te kanaliseren (zoals een buizerd). Er zijn effectieve decorstukken met spinnen, slangen en schorpioenen (de onheilige drie-eenheid van kronkelen), en een handige reeks die zich afspeelt in een oude bioscoop, maar ondanks de aanwezigheid van zoveel geweldige acteurs (waaronder ook Tom Skerritt, Matt Frewer en Steven Weber), is de film, net als het bronmateriaal, gewoon te slap. “Desperation” zou een tweedelig netwerkevenement zijn, maar het is na 130 minuten al vermoeiend genoeg.
De wanhoop werd ook ongedaan gemaakt door een stevige en melodieuze Nielsen-ratingconcurrentie
Zoals altijd zit het hart van Mick Garris op de juiste plaats. Je twijfelt geen seconde aan zijn genegenheid voor Stephen King of het horrorgenre in het algemeen. Net als bij zijn tv-verfilmingen van ‘The Stand’ en ‘The Shining’, heb je het gevoel alsof je pagina’s in een boek omslaat. Garris’ theatrale output is veel beter. Zijn “Critters 2: The Main Course” is een absolute giller die het (zeer goede) origineel in alle opzichten verbetert. Ik geniet ook van de kinkyheid van ‘Sleepwalkers’, gebaseerd op een origineel scenario van King (en met een knock-out Alice Krige die een viergangenmenu uit het decor maakt). Ik bewonderde ook zijn vreemd genoeg gehate kijk op King’s novelle ‘Riding the Bullet’, waarin de auteur wordt betrapt op een melancholische ‘Stand by Me’-toon (zij het met bovennatuurlijke accenten).
Ik weet niet zeker of een regisseur een door en door meeslepende film had kunnen maken van een kronkelende ploeteren als King’s ‘Desperation’. Er zijn uitzonderingen, maar als je ziet dat het aantal pagina’s de 600 overschrijdt, is er doorgaans veel snoeiwerk nodig.
Maar als je echt wilt weten waarom ‘Desperation’ een vergeten film is, heeft King een theorie: hij werd uitgezonden op ABC tegenover de seizoensfinale van ‘American Idol’. Dat was het jaar van Katharine McPhee, en schaapachtig geef ik toe dat mijn ogen daar op elkaar geplakt zaten.
