Beschouw eens een succesvolle middelgrote Amerikaanse stad. Eén met decennia van bevolkingsgroei. Het gemiddelde gezinsinkomen is vergelijkbaar met of hoger dan dat van New York City. Een bruisende haven op een toplocatie. Gedurfde burgerlijke architectuur. Een levendige kunst- en cultuurscène. En de thuisbasis van enkele van ’s werelds grootste en meest waardevolle bedrijven.
Dat zou Seattle kunnen zijn. Het beschrijft ook Cleveland ongeveer 75 jaar geleden. In de jaren vijftig was Cleveland een epicentrum van de ‘Big Tech’ van die tijd. Industriële giganten als Standard Oil, Republic Steel en Sherwin Williams werden allemaal in Cleveland opgericht. Leuk vinden technische buitenposten in Seattle waren andere toonaangevende bedrijven, waaronder General Motors, Westinghouse en US Steel, lokaal goed vertegenwoordigd.
Toch werd het succes van Cleveland opmerkelijk snel ontrafeld. Binnen twintig jaar, toen de Cuyahoga-rivier in 1969 in brand vloog, werd de stad de geschiedenis in gebrand als ‘de fout op het meer’. De bevolking is sinds 1950 met 60% afgenomen (en krimpt nog steeds). Cleveland is van de zevende grootste Amerikaanse stad van het land naar de 56e gegaan. De gemiddelde gezinsinkomens bedragen nu minder dan de helft van het nationale gemiddelde – en minder dan 40% van de omgeving van Seattle.
Tegenwoordig is het in de technische kringen van Seattle geweldig opwinding over de volgende act van de regio. Seattle presteert in het AI-tijdperk niet zo goed als we dat deden in het softwaretijdperk. We zijn misschien niet eens op onze hoede.
Ondernemers, leidinggevenden, investeerders en technologen zijn dat wel vertrekkendhetzij omdat ze denken dat ze hier niet concurrerend kunnen zijn op de razendsnelle AI-markt en/of omdat ze zich zorgen maken over een verslechterend ondernemingsklimaat. En de uittocht lijkt te versnellen.
Je zou er troost uit kunnen putten dat in ons kleine hoekje van het land twee van de vijf grootste bedrijven ter wereld gevestigd zijn (wat een beetje gek is). Maar het is gemakkelijk om beide te geloven Amazone En Microsoft Het piekaantal werknemers is voorbij, omdat ze kapitaalintensiever worden en zich richten op AI-gestuurde productiviteit. Ander lokaal technologie bedrijven En engineering terwijl de centra ook krimpen nieuwe vacatures zijn gekelderd.
Terwijl de technologiesector geconfronteerd wordt met existentiële angst, lijkt de politieke klasse in de staten Seattle en Washington zich daar niet van bewust te zijn. Ze hebben niet veel te zeggen over het creëren van banen of het koesteren van industrieën van de toekomst (of zelfs van het heden). Hun focus is vooral hun inkomsten, met aanzienlijk minder nadruk op hoe onze belastingen zich vertalen in een efficiënte en effectieve levering van overheidsdiensten.
Het traditionele burgerpartnerschap tussen het bedrijfsleven en de overheid in Seattle is uiteengevallen. Er zijn weinig lessen uit geleerd De slow-motionmigratie van Boeing uit de omgeving van Seattle (Washington is nu de thuisbasis van iets meer dan een derde van de Boeing-werknemers, en als gevolg van verder afnemen).
De betrekkingen tussen de technologie-industrie en de overheid zijn dat wel rotsachtigwaarbij de industrie bijna uitsluitend wordt gezien als een bodemloze bron van inkomsten. Het zou schokkend zijn – maar niet verrassend – om op een dag te vernemen dat Amazon en/of Microsoft hun hoofdkantoor uit de staat verhuizen. (Bellevue lijkt qua naam al op het hoofdkantoor van Amazon).
De technologische bloei is een enorme zegen geweest voor Seattle, omdat de stad talent van over de hele wereld aantrok. De bevolking van Seattle is in de 21e eeuw met bijna 40% gegroeid, en de stad Seattle heeft die wind meegekregen. Het voor inflatie gecorrigeerde budget van de stad groeide in dezelfde periode ruim drie keer sneller dan de bevolking.
Die groei roept een aantal voor de hand liggende vragen op. Zijn stadsdiensten drie keer beter? Hoe lang kunnen de overheidsuitgaven de bevolking blijven ontgroeien? Wat gebeurt er als de bevolkingsgroei vertraagt – of zelfs omkeert?
Intussen spelen stadskwesties een grote rol in de wenselijkheid van zakendoen in Seattle. De binnenstad is kaal, met vacatures registreren. Openbare veiligheid, huisvesting en dakloosheid zijn voortdurend hete hangijzers, maar vooruitgang is schaarser. Na de recente verkiezingen gaan we blijkbaar opnieuw een poging wagen om de aanhoudende problemen met progressieve wondermiddelen aan te pakken beperkt succeszowel lokaal als elders.
Volledig ontbrekend in elke discussie is de crisis op onze scholen, waar de meerderheid van de vierde- en achtsteklassers in Seattle zit niet bekwaam bij lezen of rekenen. Onderwijs is een van de meest effectieve oplossingen voor veel sociale problemen – en een verplichte voorwaarde voor een geavanceerde beschaving – en toch hebben we het schijnbaar opgegeven.
Dat brengt ons terug naar Cleveland. Toen het lot begon te veranderen, maakten de politici van Cleveland de slechte situatie nog erger. Een confronterende kortetermijnhouding van de overheid maakte het voor bedrijven gemakkelijk om fabrieken in Cleveland bovenaan hun sluitingslijst te plaatsen. Vergelijk dat eens met een andere Rust Belt-stad, Pittsburgh, waar politici en het bedrijfsleven samenwerkten om de onvermijdelijke transitie te accepteren en te beheren. Ze definieerden het postindustriële draaiboek voor steden – een draaiboek dat Cleveland pas laat adopteerde.
Seattle is altijd een gelukkige stad geweest. Welvaart komt vaak uit onverwachte bronnen. De goudkoorts in Alaska was letterlijk een goudkoorts. Bill #1 (Boeing) maakte Seattle synoniem met lucht- en ruimtevaart. De nabijheid van Alaska gaf ons een concurrerende containerhaventerwijl rivaliserende havens als Portland en San Francisco opdroogden. Bill #2 (Gates) heeft een software-industrie in Seattle (en daarbuiten) gekatalyseerd. Jeff (Bezos) reed op beroemde wijze naar Seattle in zijn Chevy Blazer, waar hij pionierde op het gebied van e-commerce en onderweg anderhalf miljoen banen creëerde.
Misschien houdt het geluk aan en komt het volgende grote ding gewoon opdagen. Het kan gaan om ruimtevaart, energie, robotica, biotechnologie of iets wat vandaag de dag onvoorstelbaar is. Hopelijk hebben we weer geluk, maar hoop is, zoals ze zeggen, geen strategie.
Dus ik zal een slogan aanbieden terwijl je nadenkt over de volgende act van Seattle: Wees geen Cleveland.
(Ik wil heel duidelijk zijn dat ik Cleveland niet beledigend bedoel. De mensen daar vandaag de dag graven nog steeds uit een gat dat tientallen jaren geleden is ontstaan. Laten we van hen leren en de fouten van hun voorouders niet herhalen.)
