Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Jaclyn Rothenberg, senior vice-president voor reputatiemanagement bij Avoq, een communicatie- en lobbybedrijf. Van juli 2021 tot eind 2024 was ze woordvoerder en directeur public affairs bij de Federal Emergency Management Agency. Het volgende is voor beknoptheid en duidelijkheid aangepast.
Het was de herfst van 2024. Ik was directeur public affairs bij FEMA tijdens de orkanen Helene en Milton, wat een enorm moment was in de wereld van desinformatie omdat er zo veel en zo snel was. En het was midden in de verkiezingscyclus.
Mijn taak was om namens de administratie te communiceren. Het primaire doel was om ervoor te zorgen dat mensen verbinding hadden met diensten en ondersteuning, zodat ze weer op de been konden komen.
Midden in de reactie, terwijl we veiligheids- en herstelinformatie communiceerden, werden andere overheidsfunctionarissen en ik het doelwit. Een mix van mensen insinueerde dat we ons werk niet deden. Ze verspreidden ook verkeerde informatie.
Terwijl ik erover nadenk, was het voor mij destijds echt verrassend dat ik werd aangevallen vanwege mijn religie. Ik ben Joods. Er waren veel mensen online die van alles en nog wat konden zeggen zonder mij te kennen – zeer kwetsende dingen.
‘Hoe kun je dit blijven doen?’
Ik herinner me dat mijn man zei hoe overstuur hij was. Ik denk dat ik mentaal zoveel mogelijk had geprobeerd te blokkeren, omdat ik me gesterkt voelde door mijn werk te blijven doen en levensreddende informatie te communiceren.
Ik herinner me dat hij zei: “Hoe kun je dit blijven doen?” De realiteit is dat ik werd aangenomen om een klus te klaren. In het jodendom leren ze je echt te doen wat het beste is voor mensen. Het is een zin die heet blijf olam
Ik bleef er zoveel mogelijk aan werken. De berichten op sociale media maakten grapjes over mijn uiterlijk en mijn achternaam. Er werden heel vreselijke dingen gezegd en foto’s gedeeld, en er werd zeer antisemitische retoriek geuit.
Het dwong de dienst om mij te beveiligen, omdat iemand dreigde mij te vermoorden. Dat was surrealistisch omdat ik werd aangenomen als communicatieleider voor het bureau. Technisch gezien was ik een politiek aangestelde, als ambtenaar van de Biden-regering. Toch voelde het als een van de eerste keren dat mensen niet alleen politici achtervolgden, maar ook federale werknemers omdat ze deden waarvoor ze waren aangenomen.
Een aannemer had met ons samengewerkt om desinformatie te helpen identificeren. Ik geloof dat ze de hoogste mensen van mijn bureau hebben gewaarschuwd, die vervolgens de dreiging onder mijn aandacht hebben gebracht. Iedereen werkte bijna 24 uur per dag. Een collega zei: “We moeten dringend met u spreken.” Ze vertelden me dat er een reële, ernstige dreiging was.
Waakzaam blijven
De katalysator was een publieke verklaring die ik had uitgebracht, waarin ik de desinformatie tegenwerkte. Ik verliet mijn huis omdat de mensen die mij online targetten, mijn adres, mijn man en mijn ouders hadden gevonden. Ze hebben in mijn werkgeschiedenis gekeken. Ik belde mijn man en zei: “We moeten onze vrienden bellen. We moeten daar slapen. Laten we de honden halen en gaan.”
Leden van het senior leiderschap namen persoonlijk contact op om ervoor te zorgen dat ik me veilig voelde.
Het waren niet alleen mijn ouders en mijn man. Ze identificeerden mijn uitgebreide familieleden en plaatsten die op sociale media. De Het bureau heeft hard gewerkt om me te helpen een deel daarvan op te ruimen, en ik ben er dankbaar voor, maar het is iets waar veel bedrijven over zouden moeten nadenken. Het is belangrijk dat mensen waakzaam blijven.
Het is niet alleen de CEO waar ze achteraan gaan
Achteraf gezien was het incident waarschijnlijk meer traumatiserend dan het op dat moment voelde, omdat ik denk dat ik in shock was. Bovendien deed ik nog steeds mijn werk. Ik was vastbesloten om op deze kritieke momenten voor overlevenden te communiceren, en ik denk dat het pas maanden later volledig tot me doordrong – de omvang van dat incident. Het feit dat ik voor mijn eigen bescherming het zwijgen moest worden opgelegd en andere mensen niet kon helpen, was moeilijk voor mij.
Ik moest de publieke communicatie via het woordvoerderaccount afzwakken. Ik moest stoppen met het geven van media-interviews over de onderwerpen die ik naar buiten wilde brengen. We zagen een daling in het aantal aanmeldingen voor hulp. Er was echte impact.
Als gevolg hiervan is een van de dingen waar ik klanten over heb geadviseerd, zowel op C-suite-niveau als daarbuiten, dat het niet alleen de CEO is waar ze naar op zoek zijn. Ze gaan achter het hoofd HR aan, het hoofd communicatie.
Dit is helaas het nieuwe normaal. Het is belangrijk dat bedrijven oefeningen doen over hoe ze moeten reageren en hoe ze tegelijkertijd hun senior executives en werknemers kunnen beschermen.
Bedrijven moeten nadenken over hoe bescherming eruit ziet vanuit privacyoogpunt op sociale media. Ik denk niet dat mensen zich echt realiseren welke online voetafdruk ze hebben.
Heeft u een verhaal te vertellen over een uitdagende ervaring in uw carrière? Neem contact op met deze verslaggever via tparadis@businessinsider.com.
