Verhaal: Gebaseerd op Emily Henry’s roman ‘People We Meet on Vacation’, worden levenslange vrienden Alex en Poppy geconfronteerd met jaren van reizen, timing en gemiste kansen om te ontdekken of hun diepe band eindelijk een blijvende romantische liefde kan worden. Beoordeling: Directeur Brett Haley’s aanpassing van Mensen die we ontmoeten op vakantie is een verzorgde, aangename romantische komedie die zelden verrast maar steeds weer charmeert. De film blijft grotendeels trouw aan Emily Henry’s bestsellerroman en leunt eerder op sterke hoofdrolspelers, toneelescapisme en genrecomfort dan op innovatie. Het verhaal volgt Alex (Tom Blyth) en Papaver (Emily Bader), twee niet bij elkaar passende universiteitskennissen wier rampzalige eerste ontmoeting op de een of andere manier uitgroeit tot een vriendschap die in stand wordt gehouden tijdens jaarlijkse zomervakanties. Van Canada tot New Orleans, van Toscane tot Barcelona: deze vakanties worden emotionele controlepunten, die de langzame evolutie in kaart brengen van een band die zweeft tussen platonische intimiteit en romantisch verlangen. Het frame-apparaat – een ongemakkelijke reünie na een mysterieuze gevolgen – geeft de film zijn centrale spanning en plaagt kijkers met onbeantwoorde vragen over wat er mis is gegaan en of het kan worden opgelost. Haley’s regie legt de nadruk op reislust en vertaalt de aantrekkingskracht van het reisverhaal in ansichtkaartklare beelden die elke bestemming een ambitieus gevoel geven. Het bewegingsgevoel weerspiegelt de emotionele drift van de personages, ook al blijft de film af en toe te lang hangen. Na bijna twee uur zakt het tempo in de middelste stukken, waar herhaling begint en de emotionele beats te vertrouwd beginnen te worden. Het scenario, geschreven door Yulin Kuang met Amos Vernon en Nunzio Randazzo, behoudt wijselijk de kerndynamiek tussen Alex en Poppy, maar deze trouw brengt een prijs met zich mee. De ondersteunende cast is – ondanks herkenbare gezichten – dun geschetst. Molly Shannon en Alan Ruck maken een korte, amusante indruk als Poppy’s ouders, terwijl acteurs als Sarah Catherine Hook, Lucien Laviscount, Lukas Gage en Miles Heizer weinig te doen krijgen behalve het narratieve nut. Hun onderbenutting zorgt ervoor dat de wereld rondom het stel zich vreemd schaars voelt. Wat de film echt ondersteunt, is de centrale combinatie. Poppy van Emily Bader is bruisend, rusteloos en emotioneel transparant en belichaamt met gemak de vrijgevochten energie van het personage. Tom Blyth speelt Alex als opzettelijk ingetogen, een tegenwicht dat het beste werkt wanneer hun meningsverschillen aanleiding geven tot geestige grappen of sluimerende spanning. Hun chemie is vooral effectief in de sequenties van New Orleans, waar de film de formule even overstijgt. Vergis je niet: dit is een rom-com die is samengesteld uit bekende delen: doorweekte kusjes, naalddruppels van popliedjes en grootse verklaringen in overvloed. Maar net als bij een geruststellend vakantieoord maakt de voorspelbaarheid van de film deel uit van zijn aantrekkingskracht. Het herdefinieert het genre misschien niet, maar het is een luchtige romantische fantasie, aangedreven door sympathieke leads. Mensen die we ontmoeten op vakantie blijkt gemakkelijk om van te genieten en moeilijk om kwalijk te nemen.
