Er zijn maar weinig dingen die het vuur van het debat aanwakkeren, zoals iemand vragen wat hij of zij denkt over een moment dat verdeeldheid zaait uit de geschiedenis van Superman op het scherm. Kijk maar eens wat er gebeurt als je Henry Cavills versie van de Kryptonian uit die tijd vermeldt brak de nek van General Zod (Michael Shannon) in “Man of Steel” rond mensen met meningen over dergelijke zaken. Of terloops ter sprake brengen toen Christopher Reeve’s Kal-El de naties van de wereld informeerde dat hij al hun kernwapens in de zon van de aarde zou gooien en in wezen niets in de weg kreeg van boze tegenwerking in ‘Superman IV: The Quest for Peace’.
Dan was er die tijd dat Superman een pestkop in een restaurant een lesje leerde. Nee, niet die vrachtwagenchauffeur (ook bekend als Ludlow, zoals gespeeld door Ian Tracey) die ruzie probeerde te maken met Clark Kent van Cavill in de pub en het restaurant waar hij werkte in ‘Man of Steel’, waarna Clark beleefd stopte zonder het aas te pakken … en op weg naar buiten discreet het voertuig van de man uitwist. Ik bedoel toen Rocky (Pepper Martin), de vrachtwagenchauffeur in ‘Superman II’, Lois Lane (Margot Kidder) lastigviel en Reeve’s Man of Steel aanviel in een restaurant, net toen hij zich aan het aanpassen was aan het leven zonder zijn superkrachten, alleen voor een opnieuw aangedreven Clark om later terug te keren naar de tent en Rocky een voorproefje van zijn eigen medicijn te geven.
Zoals Tom Welling, die tien seizoenen lang een jonge Clark speelde in de serie ‘Smallville’, uitlegde tijdens een panel in New York Comic Con in 2025, ziet hij deze controversiële gang van zaken feitelijk als een definitief Superman-moment (via Popverzen). “De scène waarin hij in het restaurant zijn krachten opgeeft en in elkaar wordt geslagen, en dan teruggaat en de eikel in elkaar slaat, dat is voor mij het Superman-moment”, om Welling rechtstreeks te citeren.
Heeft de eetscène van Superman II een slechte invloed op Superman?
De theatrale uitvoering van “Superman II” uit 1980 heeft op zichzelf altijd verdeeldheid veroorzaakt, zoals de oorspronkelijke regisseur Richard Donner (die aan het hoofd stond van de geliefde ‘Superman: The Movie’ uit 1978) werd berucht ontslagen nadat hij het grootste deel van de productie had voltooid, maar werd vervangen door Richared Lester (die aan het hoofd stond van de niet zo geliefde ‘Superman III’ uit 1983). Hoe het ook zij, het lijkt erop dat het Rocky-spul deel uitmaakte van Donners oorspronkelijke visie en niet aan Lester kan worden toegeschreven, dus wat moeten we ervan denken?
Degenen die het met Tom Welling eens zijn, zouden kunnen opmerken dat Clarks ontmoeting met Rocky in “Superman II” hem eraan herinnerde zijn krachten te gebruiken om gewone mensen te helpen met hun alledaagse problemen (zoals de restaurantbezoekers en werknemers die Rocky regelmatig mishandelt) en niet alleen om wereldbedreigingen te stoppen. Dat is iets wat Clark Kent van Welling deed in ‘Smallville’ (laten we niet vergeten dat de show ooit een aflevering wijdde aan Clark die een immigrant zonder papieren beschermde), dus je kunt zien waarom hij deze scène alleen al vanuit dat perspectief zou kunnen waarderen.
Andere mensen zouden er echter op wijzen dat Clark Rocky gemakkelijk de dwaling van zijn manier van doen had kunnen laten zien zonder hem een hand te geven en hem alleen (letterlijk) rondslingerde als een daad van kleine wraak, wat een slechte weerspiegeling is van Christopher Reeve’s doorgaans gezonde weergave van Superman. Heck, Rocky brak bijna zijn vuist terwijl hij een opnieuw aangedreven Clark sloeg voordat deze een vinger kon opsteken, was waarschijnlijk al straf genoeg. Dat bemoeilijkt een moment met een overigens aangename boodschap. (Wees in principe geen pestkop.)
Zoals bij alle Superman-gerelateerde debatten is er hier dus veel om op te kauwen. Wat mij betreft? Ik wacht gewoon op wat ik persoonlijk als de WAAR definitief Superman-moment (Superman redt een suïcidale tiener in de ‘All-Star Superman’-strips) om aan te passen aan live-action.
