Een verademing voor Game of Thrones

Wanneer een franchise groot wordt, heb je twee keuzes voor wat je vervolgens gaat doen. Je kunt uitzoomen en de bredere context van het originele verhaal onthullen, of je kunt inzoomen en een verhaal onder de aandacht brengen waar minder op het spel staat. Deze laatste benadering brengt een hoog risico en een hoge beloning met zich mee, maar kan ertoe leiden dat het hele pand volledig opnieuw wordt gedefinieerd.

Neem bijvoorbeeld het DC-universum. Voor elke show met een lagere inzet, zoals De pinguïn dat prijzen binnenhaalt, er is zoiets als Machtelooseen vreemde genre-verbuigende serie met een leuk uitgangspunt (sitcom voor superhelden op de werkplek!) maar ligt nu in de vuilnisbak van de geschiedenis.

De Spel der Tronen universum nam eerst de uitzoombenadering mee Huis van de Draaken het werkt prima om de geschiedenis van Westeros en de mysterieuze familie Targaryen verder uit te werken. Maar het volgende bericht, Een ridder van de zeven koninkrijkenzwaait volledig naar de andere kant van het spectrum: een kleinschalig verhaal dat doet denken aan verhalen over middeleeuwse ridderlijkheid en Arthur-legendes, met genoeg hart om Daenerys wekenlang te voeden.

Dat wist ik Een ridder van de zeven koninkrijken was een geweldige show in de eerste paar minuten, wanneer Dunk (Peter Claffey) zich realiseert dat het, na het overlijden van zijn mentor, Ser Arlen Pennytree, aan hem is om zijn fortuin te verdienen als freelance ridder (ook bekend als hagenridder). ‘Het past net zo goed in mijn greep als altijd in de zijne,’ zegt hij tegen zijn paarden, terwijl hij met het zwaard van ser Pennytree zwaait. ‘En er is een toernooi in Ashford Meadow.’

Terwijl hij met stalen kaken naar de middellange afstand staart, openen de dreunen van de snarenlijn zich naar de Spel der Tronen themaspel, opbouwend naar een crescendo dat… abrupt stopt wanneer de show overgaat in een opname van Dunk die poepen bij een boom. Dit zijn niet jouw septa’s Spel der Tronen. Deze is een beetje uit.

Dunk heeft niet veel voor hem: hij heeft een zwaard, drie paarden en een harnas dat veel te klein voor hem is. Hij gaat op pad om zich bij de lijsten in Ashford aan te sluiten, maar komt onderweg het kleine, kale en slimme kind tegen dat Egg (Dexter Sol Ansell) heet. Dunk ontslaat hem in eerste instantie, maar zeker als een Lannister zijn schulden betaalt, verschijnt Egg weer in Ashford en vraagt ​​of hij Dunks schildknaap wil zijn, zoals Dunk dat was voor ser Arlen. Dunk is het daarmee eens, maar het wordt al snel duidelijk dat hij zich niet zomaar op de lijsten kan aansluiten, winnen en een grote ridder kan worden. Eerst moet hij iemand vinden die voor hem instaat, daarna moet hij een pantser vinden (en betalen) dat past bij zijn 1,80 meter lange frame, voordat hij zelfs maar een tegenstander kan vinden.

De eerste twee zijn enorme inspanningen voor hem, maar de derde is relatief eenvoudig, omdat het verdedigen van de eer van een mooie poppenspeler hem tot een angstaanjagende confrontatie met een Targaryen leidt. Zoals degenen die het hebben gelezen De verhalen van Dunk en Eggde novellen van George RR Martin die als bronmateriaal dienen, weten dat deze eenvoudige actie enorme gevolgen heeft voor de toekomst van de Zeven Koninkrijken.

Het is moeilijk om de toon van deze serie uit te leggen. Stel je een aanpassing voor van Ivanhoe met in de hoofdrol een rugbyspeler met een West Country-accent, met de drukte van Marty opperste, en een paar 30 Rots-stijl opengewerkte grappen erin gegooid. Het is oneerbiedig, met een randje. Dat doet niets af aan wat we van een Spel der Tronen echter laten zien. Er zijn zoveel momenten waarop je op het puntje van je stoel zit, episch gechoreografeerde gevechtsscènes en verraad onderweg.

Het kan verleidelijk zijn om Dunk te vergelijken met een ander episch spin-off-personage: Din Djarin of De Mandaloriaan. De overeenkomsten zijn er: beiden zijn geobsedeerd door eer, of dat nu de Weg of de Riddercode is. Beiden zijn freelancers, Din als premiejager en Dunk als hagenridder. Beiden waren vondelingen, uit de vergetelheid geplukt om een ​​groter doel te dienen, en beiden worden met tegenzin vergezeld door kleine hulpjes van wie ze leren houden. Maar zoals de zes afleveringen van Een ridder van de zeven koninkrijken zich ontvouwen, is er geen verleiding om van Dunk de held van het hele rijk te maken. Hij is maar een kerel. Een hele lange, hele aardige kerel.

Voor degenen die het boek hebben gelezen, is het heel duidelijk welke rol Dunk speelt in het grotere verhaal Spel van de troons universum. Maar voor degenen die hem voor het eerst ontmoeten: je staat op het punt een idee te krijgen van hoe heldhaftig iemand kan zijn met de juiste houding. Als dit zo is Spel der Tronen‘ Mandaloriaansdan is het ook Spel der Tronen‘ Andor.

Een ridder van de zeven koninkrijken gaat op 18 januari in première op HBO Max.