Verhaal: Tijdens een orkaan vecht een gevangen gemeenschap tegen het stijgende water vol puin en dodelijke haaien, terwijl ze wanhopig worstelen om samen te overleven. Beoordeling: Een orkaan van categorie 5, een ondergelopen stad en bloeddorstige haaien die hulpeloze overlevenden omcirkelen – op papier, Tras klinkt als het soort onbeschaamde, vlezige rampenthriller die gedijt bij overdaad. En tot op zekere hoogte levert het precies dat op. Maar onder zijn chaotische uitgangspunt schuilt een film die moeite heeft om zijn concurrerende ideeën met elkaar te verzoenen, wat resulteert in een kijkbare maar frustrerend ongelijke ervaring. Het is niet echt een ramp, maar het is ook niet coherent genoeg om een blijvende indruk achter te laten. De film speelt zich af in Annieville, South Carolina en gooit ons midden in een catastrofale orkaan, waar evacuatiebevelen verstandig worden genegeerd door een handvol verhaalhandige personages. Onder hen is Dakota (Whitney Piek), een agorafobische jonge vrouw die haar angsten onder ogen moet zien; Lisa (Phoebe Dynevor), een hoogzwangere werkneemster die door uitbuitingsomstandigheden in de storm terechtkwam; en een drietal pleegbroers en -zussen die vastzitten door mishandelende voogden. Toevoeging aan de mix is Dakota’s oom Dale (Djimon Hounsou), een handig geplaatste haaienexpert die zich in de chaos waagt om haar te redden. Het centrale probleem met Tras ligt in zijn gespleten identiteit. De film combineert twee parallelle verhaallijnen – het gespannen overlevingsscenario van Dakota en Lisa, en de wanhopige strijd van de pleegkinderen tegen haaien en hun omgeving – maar slaagt er niet in om ze op een betekenisvolle manier met elkaar te verbinden. Hoewel beide verhalen thema’s als ouderschap en overleving behandelen, ontvouwen ze zich geïsoleerd, alleen verbonden door de aanwezigheid van haaien. Het resultaat voelt minder als een gelaagd verhaal en meer als twee korte films die onhandig aan elkaar zijn geplakt. Dat gezegd hebbende, is de film niet geheel zonder verdienste. Directeur Tommy Wirkola brengt een zekere kinetische energie in de procedure, waardoor de film zelden saai aanvoelt. Zijn tempo is scherp en hij weet spanningsmomenten effectief in scène te zetten. Eén opvallende scène – waarin Lisa bevalt op een zwevend bed, enkele centimeters van het plafond terwijl A Thousand Miles speelt – is even absurd als vreemd aangrijpend. Het is op deze momenten dat Tras leunt in zijn eigen belachelijkheid en wordt ondanks zichzelf vermakelijk. De uitvoeringen verheffen het materiaal ook tot buiten zijn beperkingen. Whitney Peak brengt op overtuigende wijze de interne strijd van Dakota in beeld, terwijl Phoebe Dynevor urgentie en kwetsbaarheid in een verder overdreven scenario brengt. Djimon Hounsou verleent zwaartekracht aan een rol die gemakkelijk karikaturaal had kunnen zijn. Zelfs de jonge acteurs die de pleegbroers en -zussen spelen, slagen erin om wat emotioneel gewicht in hun verhaallijn te injecteren, ondanks dat het script weinig diepgang biedt. Geen enkele prestatie of stilistische flair kan echter het gebrek aan interne logica van de film volledig compenseren. Het verhaal vraagt herhaaldelijk om opschorting van het ongeloof – niet alleen in termen van haaiengedrag, maar ook in de pure onwaarschijnlijkheid van gebeurtenissen die zich op elkaar stapelen. Terwijl de erfenis van Jaws de op haaien gebaseerde thrillers blijft beïnvloeden, Tras duwt het concept naar een terrein dat minder spannend en willekeuriger aanvoelt. De film erkent soms zijn eigen absurditeit, maar zet zich nooit helemaal in voor realisme of een volledig kamp. Bovendien voelen de thematische onderstromen – vooral rond familie, verantwoordelijkheid en overleving – meer toevallig dan opzettelijk aan. Er zijn glimpen van betekenisvolle verhalen verborgen onder de chaos, maar deze worden nooit volledig onderzocht. In plaats daarvan geeft de film voorrang aan spektakel boven inhoud, waardoor de interessantere ideeën onderontwikkeld blijven. Tras is een film die in oorlog is met zichzelf. Het wil een spannend overlevingsdrama zijn, een karaktergedreven verhaal en een high-concept wezensfunctie in één keer – en slaagt er uiteindelijk slechts gedeeltelijk in. Hoewel het momenten van echte opwinding biedt en profiteert van een toegewijde cast, houden het onsamenhangende verhaal en de onwaarschijnlijke plot dit tegen. Het is het soort film dat je enigszins geboeid houdt tijdens het kijken, maar snel uit het geheugen verdwijnt zodra het voorbij is – een storm van lawaai en energie die nooit helemaal aan land komt.
