*De algehele beoordeling van de criticus is geen gemiddelde van de bovenstaande subscores
Verhaal: Marty (Timothée Chalamet), een gedreven jongeman, moet omgaan met de meedogenloze mentale en emotionele tol van competitiesport, waar succes onlosmakelijk verbonden wordt met identiteit en eigenwaarde.Beoordeling: van Josh Safdie Marty Supreme markeert een zelfverzekerde verscherping van zijn kenmerkende stijl. Net als zijn eerdere inspanningen is de film hectisch en schurend, maar meer gecontroleerd en doelgericht. De film speelt zich af in de hypercompetitieve wereld van het professionele tafeltennis en gebruikt sport als een lens in plaats van als een spektakel, en onderzoekt hoe identiteit breekt onder de druk om te slagen. Dit is geen triomfverhaal, maar eerder een afdaling in obsessie.Timothée Chalamet is uitzonderlijk in zijn vertolking van Marty, die vluchtig, zeer onzeker en pijnlijk gedreven is. De voorstelling is een balans tussen arrogantie en een knagende angst voor het nietige. Chalamet laat alle glans van een filmster los en wijdt zich volledig aan een fysiek veeleisende en emotioneel rauwe uitvoering. Het is niet de bedoeling dat Marty bewonderd wordt, en toch is hij eindeloos meeslepend als een figuur wiens intensiteit de film zelfs op de meest ongemakkelijke momenten voortstuwt.De regie van Safdie is meeslepend en meedogenloos. Camerawerk uit de hand, invasieve close-ups en overlappende dialogen houden het publiek gevangen in Marty’s spiraalvormige denkwijze. Het geluidsontwerp en de montage van de film versterken het gevoel van voortdurende opwinding. Rustigere scènes omvatten gespannen gesprekken en momenten van isolatie die een verwoestend gewicht hebben. In tegenstelling tot sommige eerdere werken van Safdie, voelt de chaos hier eerder opzettelijk dan toegeeflijk aan.De ondersteunende cast versterkt de film aanzienlijk. Gwyneth Paltrow en Odessa A’zion brengen terughoudendheid en emotionele intelligentie, verankeren het verhaal en bieden contrapunten voor Marty’s vluchtigheid. Hun optredens voorkomen dat de film vervalt in pure karakteroverdaad, waardoor de emotionele inzet ervan wordt versterkt.Ondanks dat het compact en veeleisend is, Marty Supreme verliest zelden de focus. De thema’s over mannelijkheid, validatie, uitbuiting en eigenwaarde zijn rechtstreeks in de plot verweven en niet als commentaar geleverd. Het allerbelangrijkste is dat de verkenning van macht, validatie en uitbuiting in de film niet verwordt tot een karikatuur, en hoewel de film geen catharsis of gemakkelijke conclusies biedt, voelt die beslissing als verdiend.Marty Supreme is aangrijpend, verontrustend en indrukwekkend zelfverzekerd. Het is een film die zijn publiek uitdaagt, erop vertrouwt dat ze met ongemak zullen zitten en hen beloont met een van de meest aansprekende karakterportretten van het jaar.
