Om de 22.000 terug te brengen tot de 100 die in het boek voorkomen, kozen leden van het Manchester Metropolitan University Special Collections-team en medewerkers van de modernist elk 40 favorieten, die vervolgens de uiteindelijke line-up bepaalden. “Gelukkig zijn we allemaal op weg gegaan naar dezelfde plezierige mix van items als speelgoed, huishoudartikelen en elektronica – een bewijs dat geweldig design vaker in het dagelijks leven sluipt dan we beseffen”, zegt Hannah Neate, redacteur bij de modernist. “Sommige dia’s zijn glorieus in hun tijd blijven hangen (als je je het oranje plastic uit de jaren 70 kunt voorstellen, ben je al halverwege), terwijl andere bonafide designklassiekers zijn. Het eindresultaat is een prachtige mix van strak en verrassend.”
Het is waar, de collectie van het boek zal zeker een aantal gevoelens van nostalgie opwekken. Voor John Davies, voormalig curator van de Design Council Slide Collection, is een dergelijk beeld dat van de Bong-bug uit 1970een driewielige, tweezits brommobiel, een ooit ultramoderne motor die jongere bestuurders wilde aanspreken. “Toen ik ongeveer tien jaar oud was, kocht iemand verderop in de straat waar ik woonde een van deze kleine auto’s kort nadat ze op de markt waren gebracht”, zegt John. “Ik was geboeid door de futuristische eigenzinnigheid van dit feloranje, wigvormige voertuig en gebruikte zelfs een deel van mijn zakgeld om een gegoten Corgi-model van de Bond Bug te kopen, dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds heb.” John wijst ook naar een andere dia in het boek, een die geen object afbeeldt, maar de diabibliotheek zelf. De afbeelding, gemaakt in 1981, is doordrenkt met een sepia-tint van het merk en toont een overvloed aan beige archiefkasten. “Het doet me denken aan het enorme plezier dat je kunt beleven als je fysiek door analoge diacollecties bladert”, zegt John, “en de vreugde om daarbij allerlei visuele (maar ook tastbare) schatten te ontdekken.”
Om echt hulde te brengen aan de tastbare, fysieke wortels van het boek, werd er bij het ontwerp gekozen voor een vierkant formaat, een formaat dat de vorm en grootte van de dia’s zo dicht mogelijk bij het oorspronkelijke 50 mm-formaat zou laten uitkomen. Bovendien “is het ontwerp van het boek opzettelijk minimaal”, zegt Thomas Steeles, een ontwerper uit Manchester die aan het boek heeft gewerkt. “Ik wilde dat de dia’s zonder enige afleiding bekeken konden worden, zodat de magie die de dia’s omhulden niet zou verwateren.” Een van de belangrijkste zorgen van Thomas was ook het gevoel van systematisering en curatie te behouden, in een poging “een duidelijke index te ontwikkelen om deze zo toegankelijk mogelijk te maken voor lezers”. Thomas hoopt nu dat het boek enige verdiende aandacht in het archief zal brengen. Hij eindigt: “Als je dit leest, raad ik je aan om het online archief te bekijken, of als je geluk hebt, de collectie persoonlijk te bezoeken.” Met 22.000 om te bekijken, wie weet welke ontwerpschatten uit het verleden je misschien ontdekt.
