Vandaag in première Zonnedans’s US Dramatic Competition is ‘Run Amuk’, het speelfilmdebuut van schrijver-regisseur NB Mager. De film is een uitbreiding van haar gelijknamige korte film uit 2023.
Het is een beetje lastig om over de film te praten zonder al te veel weg te geven. Laten we zeggen dat het waarschijnlijk een gespreksaanzet is. Een kleine gemeenschap is nog steeds aan het bijkomen van een daad van wapengeweld jaren geleden. Een tiener genaamd Meg (Alyssa Marvin, die ook in de originele korte film verscheen) woont bij haar oom en tante. Haar beste vriendin is haar iets oudere neef Penny (Sophia Torres), een getalenteerde zangeres. Wanneer Meg besluit een musical te schrijven over de traumatische gebeurtenissen, veroorzaakt ze een kettingreactie die veel mensen in de stad treft.
De uitgebreide cast van de speelfilm bestaat uit Patrick Wilson, Molly Ringwald, Margaret Cho, Elizabeth Marvel en Bill Camp.
Voor aanvang van het festival voerde de 40-jarige Mager een videogesprek vanuit haar kelder in Brooklyn om te praten over de oorsprong van het verhaal, de casting en het kiezen van de nummers voor de musicalnummers. (Milde spoilers in het vooruitzicht.)
TDe toon van “Run Amok” is lastig en ongebruikelijk, tegelijk luchtig En serieus. Hoe zou beschrijf je het?
NB Mager: Ik begon het eigenlijk te schrijven als een soort thriller-horrorfilm. En Meg, in plaats van een musical samen te stellen, was onderzoeksjournalist voor haar middelbare schoolkrant. En het was de hele weg behoorlijk donker. En op een gegeven moment besefte ik dat het een beetje voelde alsof je een hoed op een hoed zette met het onderwerp, dus veranderde ik het in haar die deze musical samenstelde. En ik denk dat wat er uiteindelijk gebeurde, is dat deze donkere basis bleef bestaan als een rode draad, omdat het gaat over echt uitdagende onderwerpen, maar dan wordt het gelegd met deze komedie en dit grote hilarische avontuur.
Er is iets aan lachen dat van nature ontwapenend is en ons op ons gemak stelt. Ik denk dat komedie ongelooflijk eerlijk is en je in staat stelt dingen te zeggen en vragen te stellen die anders sociaal niet aanvaardbaar zijn. En dat is wat ik wilde kunnen doen. Dus ik denk dat het de spanning van dit uitdagende onderwerp en deze duistere onderstroom verweeft met de komedie waaruit deze specifieke toon voortkomt.
Alyssa Marvin en Patrick Wilson in een scène uit ‘Run Amok’.
(Sjachar Langlev / Run Amok)
De programmanotaS Vermijd op het festival uitdrukkingen als schietpartijen op scholen of wapengeweld. Hoe praat jij het liefst over waar de film over gaat?
Mager: Ik denk dat dit verhaal voor mij zoveel groter is dan dat. En ik denk dat als ik een coming-of-age-verhaal zou vertellen dat zich afspeelt op de middelbare school in ons land, het eerlijk en reëel voelde om te verweven met het feit dat dit iets is dat hier gebeurt. Maar ik wilde er met een gevoel van nieuwsgierigheid en mededogen aan beginnen en echt een coming-of-age-verhaal centraal stellen. Dit is een onderwerp dat helaas zeer verdeeldheid kan zaaien.
Het gaat over hen. Het gaat over kinderen die de status quo verwerpen die hen door de volwassenenwereld om hen heen is aangereikt. En ik denk dat dat op veel manieren naar voren komt, zoals: hoe gaan we om met verdriet? Hoe praten we over de dingen die ons uitdagen? Hoe praten we over geweld? Hoe praten we over alle dingen die deel uitmaken van het betreden van de volwassen wereld?
En dat is voor mij waar de film uiteindelijk over gaat. Het gaat over kinderen die op een ruwe manier ontwaken. De volwassenen gaan ze de antwoorden niet geven, en ze moeten het zelf uitzoeken. En als de volwassenen hen de antwoorden geven, zijn ze gewoon niet bevredigend. Ze komen met dit vernisje van de verwachtingen van de samenleving en al deze dingen. En deze kinderen willen gewoon iets dat rauwer, eerlijker en ongeremder is dan wat de volwassenen hen kunnen geven. En dus gaan ze er een beetje voor.
Hoe was het voor jou om de cast uit te breiden van de korte film naar de speelfilm? Deze zijn een paar geweldige acteurs.
Mager: Ja. Nou, Patrick (Wilson) was de eerste. Zijn rol is de grootste volwassen rol in het verhaal. En dus was hij de eerste persoon die ik benaderde en die aan boord kwam. En ik schrijf hele mooie brieven – bied brieven aan mijn acteurs aan. Dus voor Patrick schreef ik een brief in de vorm van een toneelstuk in drie bedrijven, ter ere van zijn achtergrond in het theater. En ik denk dat dat hem aan tafel bracht. Letterlijk. We ontmoetten elkaar voor de lunch aan een tafel. En toen zei ik in dat gesprek dat ik een acteerachtergrond heb, een theaterachtergrond, en ik denk dat we met Patrick en Elizabeth (Marvel) en Bill (Camp) en Molly (Ringwald) en al deze geweldige acteurs de taal gemeen hadden van theater en de opleiding tot acteur.
En toen kwamen we met de cast van de jonge kinderen die de musical samenstelden allemaal samen in de zaal waar we filmden, en we stonden gewoon allemaal samen op het podium en creëerden een hele improvisatie, deze improvisatie van een uur waarin ze met elkaar omgaan zonder het script en een soort dag uit het leven van de middelbare school samen hebben. En van daaruit konden we naar de tekst van de scènes springen, maar we hadden deze basis voor hun leven samen en hun relaties al gelegd. Dus ik hou ervan om met acteurs te werken, dat is waar het op neerkomt.
Alyssa Marvin, midden, in ‘Run Amok’.
(Sjachar Langlev / Run Amok)
Ik wil de nummers niet bederven, maar wetende dat dit bedoeld was als een door studenten gemaakte musical met een enigszins twijfelachtige smaak, wat was Het wil je die show maken?
Mager: Ik denk dat het idee aansluit bij het thema van de film, namelijk dat deze kinderen op zoek zijn naar antwoorden. Ze zijn zelf zo nieuwsgierig, en wat ze krijgen moet opnieuw worden gebruikt, weet je, voor hun eigen behoeften. Dus het is alsof ze deze nummers nemen, die niet het antwoord zijn. Ze geven geen antwoord op de vragen die ze hebben over het verhaal dat ze proberen te maken, maar ze hergebruiken ze in een soort van – ik weet niet of ik dat wil zeggen ongepastmaar op een onverwachte manier. Het is alsof ze het moeten doen met wat ze ook hebben, en ze moeten de materialen om hen heen gebruiken om dit zelf uit te zoeken.
Was het lastig voor je, vooral bij het schrijven, om het niet als een berichtenfilm te laten voelen?
Mager: Ik denk dat ik geen bericht heb. Dat kan soms een valkuil zijn bij het maken van kunst – dit gevoel van: je moet het publiek het antwoord geven. Je moet ze vertellen wat ze moeten denken of wat ze moeten doen. En voor mij persoonlijk heb ik het gevoel dat het mijn verantwoordelijkheid niet is om het publiek het antwoord te geven, maar om ze de vragen te stellen, want dat is waar ik mee worstel en ik wil het samen met jou doen.
Deze film die ik heb gemaakt en de films die ik wil maken, komen beslist voort uit mijn eigen angst over iets. Het is alsof ik me zorgen maak over een bepaald probleem en het wordt steeds groter totdat ik er iets over moet schrijven, zodat ik erachter kan komen hoe ik ermee kan omgaan. Dus dat is mijn pijplijn van angst naar creativiteit. En mijn manier om ermee om te gaan is door mezelf echt in deze nieuwsgierigheid te laten verkeren. Dat is het mooie dat kunst echt kan ontsluiten: nieuwsgierigheid en empathie. Het is niet mijn taak om mensen te vertellen wat ze moeten denken of om ze antwoorden te geven als ik ze eerlijk gezegd niet kan geven.
