Als je eruit kwam “De verpletterende machine” denkend “dat moet pijn hebben gedaan”, was het ontwerp.
Regisseur Benny Safdie Hij streefde ernaar om zijn biopic over de baanbrekende mixed martial arts-vechter Mark Kerr (gespeeld door een nauwelijks herkenbare Dwayne Johnson) zo trouw mogelijk te maken aan de meedogenloze ringactie van de sport uit de jaren negentig, zoals mogelijkerwijs kon worden gesimuleerd.
Met de gelijknamige Kerr-documentaire uit 2002 en vintage beelden van kooigevechten als gidsen stelden Safdie en zijn team van acteurs – waaronder huidige MMA-sterren en kampioenschapsatleten – stuntmannen, cameramensen en geluidsexperts formele regels op om elke slag, stoot en knie tegen het hoofd te laten weerklinken tot aan de goedkope stoelen.
“We waren heel erg specifiek over de manier waarop de gevechten feitelijk plaatsvonden”, zegt Safdie (“Uncut Gems”), wiens eigen bokstraining zijn interesse wekte om hiervan zijn eerste solo-filmregisseur te maken zonder broer Josh. “Ja, ze zijn gecomprimeerd, omdat sommige ervan erg lang duurden, 20, 30 minuten. Maar ik wilde recht doen aan wat die gevechten historisch gezien waren.”
Veel ruiger dan wat we vandaag de dag zien.
De prijswinnende MMA-vechter Ryan Bader maakt zijn acteerdebuut in “Smashing Machine” als Kerr’s collega en goede vriend Mark Coleman. Hoewel hij zich vrij snel aanpaste aan het leven als toneelspeler, was play-punching een kwestie van het niet vermengen van berichten voor de voormalige worstelkampioen.
“Ik heb nooit echt nepgevochten”, zegt Bader. “Ik had een ontmoeting met de stuntmannen en dacht: ‘Wil je het zo echt maken als het maar kan zijn?’ Ik vertelde hen dat ik redelijk goed kon stoten, maar als ik je een klein beetje geef, vooral op het lichaam maar ook op het hoofd, zou ik het kunnen plaatsen waar de handschoen raakt maar de vuist er niet doorheen gaat en het zal er heel erg echt uitzien.
“Veel van de opnames op de grond zijn echter echte stoten”, herinnert Bader zich. “Eén man zei: ‘Ja, geef het aan mij, laten we het er echt laten uitzien.’ Eén keer sloeg ik te hard en kreeg hij een groot bloemkooloor.
Om zowel nep- als echt contact makkelijker verkoopbaar te maken, werden camera’s buiten de ring gehouden. In tegenstelling tot de esthetiek van de meeste boksfilms, die de camera zo dicht mogelijk bij de actie plaatsen, maakte dit twijfelachtige prikken moeilijker te detecteren – terwijl het het gevoel opriep in de arena te zitten of naar tv te kijken.
“Er is een grens tussen de atleten en het publiek”, zegt Maceo Bishop, cameraman en A-cameraman van Smashing Machine. “Dat is een belangrijke lijn die je moet handhaven en respecteren, en het is eigenlijk iets spannends. Het brengt je dichter bij het puntje van je stoel. Je wilt tegen die grens aanlopen, maar niet overschrijden.”
Bishop plaatste beweegbare camera’s met verschillende brandpuntsafstanden aan weerszijden van de ring om de actie vast te leggen, bijna altijd met de touwen zichtbaar op de voorgrond. Voor opnamen uit de hand gaf hij extra’s die aanwezigen speelden met betere kwalificaties de opdracht om hem in de weg te lopen en niet uit het pad van de camera te gaan, zoals de ervaring hen leert.
“Onze film onderscheidt zich van veel andere vechtfilms doordat we de actie een beetje willen inhalen”, legt Bishop uit. “Wees er niet en weet precies waar alles zou gebeuren. Als het ooit te gemakkelijk was om een kans te maken, hebben we een aanpassing gemaakt om het voor onszelf moeilijker te maken.”
Misschien wel het krachtigste element van de vechtscènes van “Smashing” is hoe ze klinken. De vingerloze worstelhandschoenen die MMA-vechters gebruiken, zijn gemaakt voor scherpere, pijnlijkere impactgeluiden dan gewatteerde, gezwollen bokshandschoenen. Deze werden versterkt door urenlange opnames van handen die de huid raakten. En de tweemaal met een Oscar bekroonde prothetische visagiste Kazu Hiro ontwierp een levensechte siliconen pop van Johnson’s bovenlichaam voor knie-tegen-hoofd-opnamen, waarvan iedereen het erover eens was dat het leuk was om te slaan – en authentiek klonk als ze dat deden.
Er werden ook microfoons ingebed in palen om het gebabbel van cornermen op te vangen en onder matten gelaagd voor realistischer donderende takedowns.
Oscar-winnende geluidsmixer Skip Lievsay (“Gravity”) en co-mixer Paul Urmson gingen altijd voor nieuwe vechtgeluiden.
“We hebben geprobeerd de hakkende, pittige clichégeluiden te vermijden die je in veel boksfilms hoort”, merkt Urmson op. ‘Weet je, er werd niet op grote stukken rundvlees geslagen of iets dergelijks.’
“Ik denk dat het jazzdrummen nieuw is in het spel”, zegt Lievsay over het percussieve element dat steeds belangrijker wordt naarmate de inzet van de gevechten groter wordt. “Het is waarschijnlijk door sommigen gedaan, maar het staat niet in ‘Raging Bull’ of ‘Rocky.'”
Dergelijke filmmagie was soms de enige manier om scènes de nodige punch te geven. Ondanks al zijn toewijding om gevechten getrouw te filmen, moest Safdie een paar trucs toepassen, waaronder een die hem misschien zijn hoofd had gegeven.
“Oleksandr Usyk kwam in de film nadat hij zojuist de onbetwiste wereldkampioen zwaargewicht had gewonnen”, zegt Safdie over de Oekraïense bokser, die in de film MMA-kickbokser Igor Vovchanchyn speelt. “Hij had wat worstelen gekend, hij had wat trappen gekend, maar zijn belangrijkste focus ligt op boksen. Dus zijn stoten zijn strak tegen het lichaam, vierkant, en ze gaan naar buiten en dichtbij. Dus toen hij een ground-and-pound deed, kon je zijn armen niet zien!
“Dus ik denk: hoe ga ik naar de wereldkampioen zwaargewicht gaan en hem vertellen dat zijn stoten er niet goed uitzien?”
Een verontschuldigende Safdie demonstreerde hoe hij wijd uitkwam en neerstortte, de kampioen beheerste de nieuwe vaardigheid bij de zesde opname en de regisseur leefde om nog een dag te vechten.
