Dit is een zoals verteld essay gebaseerd op een gesprek met David Ronca, een gepensioneerde videosysteemingenieur. Hij bracht twaalf jaar door bij Netflix en zes jaar bij Meta. Dit verhaal is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Mijn tijd bij een startup in de beginjaren van mijn technische carrière was als een heel slechte relatie.
Rond 2000 kwam ik bij een bedrijf dat gespecialiseerd was in het afspelen van video. Ik vond het heerlijk om aan video te werken. Ik beschouw die zeven jaar als naar school gaan, en ik behaalde een Ph.D. in praktische videosystemen. Maar het waren de moeilijkste zeven jaar die ik ooit heb gehad in termen van werkeisen.
Toen ik lid werd, werd mij verteld dat het heel belangrijk zou zijn dat je hier veel gezien wordt. Dus ik werkte tot 7, 8, 9 uur – soms tot 22.00 uur. Daarna begonnen we de bezorgschema’s te volgen, en ik ging rond 10 uur ’s ochtends aan het werk en ging soms om 14.30 uur naar huis. We hebben het over dagen van veertien uur, zes tot zeven dagen per week. Tachtig uur per week zou een pauze zijn geweest.
We hadden geen goede leiding. Het zou vier of vijf maanden duren voordat we een moeilijk probleem hadden opgelost voordat het leiderschap ons tegenhield en zei: ‘Ga hier maar aan werken.’ Het was waanzin.
We gebruikten werkuren om echt slechte beslissingen te compenseren.
In januari 2004 begon ik mij ziek te voelen. Op zondag voelde ik me niet zo lekker, en halverwege de week werd het erger.
Op vrijdagavond 17 januari bracht mijn vrouw mij naar de eerste hulp. De dokter vertelde me: “Dit is waarschijnlijk darmkanker.” Na de eerste operatie zei hij: “Je kunt onmogelijk zo’n tumor hebben en het is geen kanker.”
Twee weken eerder had ik gerend en voelde ik me geweldig. Binnen een week lag ik in een ziekenhuisbed op machines.
Het duurde nog een week voordat de artsen de volledige operatie konden uitvoeren. En je brengt die tijd door zonder enig idee wat ze gaan vinden. Dat was een hele donkere week.
Mijn moeder stierf aan borstkanker toen ze 48 was. Ik was 16. Nu lig ik op 44-jarige leeftijd in het ziekenhuis. Ik herinner me dat ik dacht: “De geschiedenis herhaalt zich niet, maar het rijmt.”
Mijn vrouw zou de drie kinderen meenemen. Mijn oudste, van zeven, zat rustig bij mij in de kamer. Mijn jongste was twee jaar oud. Hij kende mij niet echt.
Ik keek naar mijn zoontje en dacht dat hij zonder vader zou opgroeien.
Na de operatie vertelden ze me dat het stadium 3 darmkanker was. Ze hebben 60% van mijn dikke darm verwijderd. Er was sprake van lymfekliermetastasen. Mijn vijfjaarsoverlevingsprognose was ongeveer 25%.
‘Ik ga niet zo werken’
Ik ben eerst parttime gaan werken.
Ik kreeg te horen dat ik al mijn ziekteverlof en vakantie had opgebruikt en dat ik een invaliditeitsuitkering in Californië kreeg, wat ongeveer $ 200 per week kost.
Tegen die tijd was dit een bedrijf waar ik vier jaar 24/7 voor had gewerkt.
Ik zei tegen mijn baas: “Het spijt me, ik ga dit niet doen. Ik wil hier nog steeds werken, maar als ik weg moet, neem ik ontslag. Want zo ga ik niet werken.”
Vanaf dat moment deed ik dat niet meer. En dat was de ironie van dit alles.
Ik heb het gevoel dat ik daarna een aantal van mijn beste engineering heb gedaan. De echte verandering was dat ik mijn denkkracht en mijn denken niet langer aan rommel verspilde.
Je doet geen goed werk na 12 uur. Je kunt niet de hele nacht doorwerken en productief zijn. De kwaliteit van je werk gaat achteruit. Het maakt mij niet uit wie je bent. Voor de meeste gewone stervelingen geldt: je probeert die uren te werken, maar je zult gewoon geen goed werk doen.
Ik begon ook opzettelijke beslissingen te nemen voor het leven, niet alleen voor werk.
Ik coachte voetbal voor alle drie mijn kinderen. Ik ging naar hun wedstrijden. Mijn dochter deed aan ballet en wij waren daar de hele tijd. We begonnen gezinsvakanties te plannen en te ondernemen – wandelen in de bergen, roadtrips met campers en Maui.
Ik besefte dat je moet werken om een leven te hebben, maar je moet een leven hebben om te werken. Dus je wilt midden in die dingen staan.
Gewerkte uren zijn geen prestatiemaatstaf
In 2007, na verschillende schone scans, werd ik lid van Netflix. Ik heb het accepteren van het aanbod uitgesteld totdat ik mijn scanrapport kreeg. Ik wilde nog niet van baan veranderen, want als je een positieve leveruitzaaiing hebt, mag je van geluk spreken dat je twee jaar krijgt.
In mijn interview zei Patty McCord, destijds Chief Talent Officer, tegen mij: “We hechten geen waarde aan 24/7 werk. Je zult hier niet succesvol zijn als je de hele tijd werkt.”
Dat was voor mij bijna vreemd. Maar dat betekende ook niet dat we niet hard werkten.
Bij Netflix maakte ik deel uit van het vroege streamingteam – misschien twaalf tot zestien mensen. We hebben agressieve schema’s gemaakt en die hebben we niet gemist. Binnen twee maanden lanceerden we op dag één een Netflix-app op de originele iPad.
De cultuur bij het bedrijf was: als je 24/7 moet werken om succesvol te zijn, dan heb je een probleem, en wij hebben een probleem, en we gaan het oplossen.
Zelfs bij Meta had mijn favoriete poster een silhouet van een hobbelpaard met de tekst: “Verwar beweging niet met vooruitgang.”
Met andere woorden, hoge prestaties worden niet gemeten aan de hand van de hoeveelheid werk die u doet. Het wordt gemeten aan de hand van hoe impactvol uw resultaten zijn.
Dit wil niet zeggen dat het verkeerd is om meer dan acht uur te werken. In plaats daarvan moet u begrijpen waarom u meer uren werkt. Het moet opzettelijk zijn. Opzettelijke uitzonderingen.
Als ik mijn jongere zelf iets zou vertellen, zou het zijn om de balans tussen werk en privé tot een onderdeel van je DNA te maken. Leer vrije tijd te nemen.
Wacht niet tot je kanker of een andere bijna-doodervaring hebt om dit te beseffen.
