Een jaar na de grote branden in LA: Jacob Soboroffs ‘Firestorm’

Als journalistiek de eerste schets van de geschiedenis is, is tv-nieuws een ruwe, onwaarschijnlijke schets. Terwijl de bosbranden van vorig jaar zich vermenigvuldigden en nog steeds 0% onder controle hielden, rouwden veldverslaggevers – belast met het verwoorden van het onverstaanbare op camera – in realtime samen met Los Angeles.

“Wat moet je zeggen als de hele gemeenschap waarin je bent geboren en opgegroeid, van de kaart is geveegd en letterlijk voor je ogen tot de grond toe afbrandt?” Jacob Soboroff schrijft “Vuurstorm,” begin januari, voorafgaand aan de eerste verjaardag van de Palisades- en Eaton-branden. “Ik kon niet veel verzinnen.”

Kijkers zagen die strijd op 8 januari 2025. Soboroff, destijds nationaal correspondent van NBC News, brak kort de vierde muur terwijl hij probeerde de vernietiging van zijn voormalige geboorteplaats, de Pacific Palisades, te beschrijven.

“Vuurstorm,” het eerste boek over de grote branden in Los Angeles van 2025 trekt de lezer mee in het notitieboekje van Soboroff en de bijna twee meedogenloze weken die hij besteedde aan het verslaan van de Palisades en de daaropvolgende natuurbranden in Eaton. ‘Vuur, zo blijkt, kan een opmerkelijke tijdmachine zijn,’ schrijft hij, ‘een merkwaardige vorm van teleportatie naar het verleden en de toekomst tegelijk.’

Het boek betoogt dat de lang voorspelde toekomst op de ochtend van 7 januari aanbrak. De duurste natuurbrand in de Amerikaanse geschiedenis tot nu toe werd nog verergerd door opeenvolgende mislukkingen en realtime desinformatie, wat de inluiding inluidde van wat Soboroff America’s New Age of Disaster noemt: “Elk aspect van mijn kindertijd flitste voor mijn ogen, en hoewel ik niet zeker weet of ik het begreep toen ik in de camera staarde… zag ik ook de toekomst van mijn kinderen, of op zijn minst een versie ervan.”

Eind december keerde Soboroff terug naar het Palisades-recreatiecentrum voor het eerst sinds de brand. Tennisballen knalden van de banen langs de klif. Kinderen gierden rond de ersatz-politieauto’s, ambulances en brandweerwagens van de speeltuin – onderdeel van een $30 miljoen publiek-privaat herbouwd met steun van onder meer het stadhuis, miljardair-vastgoedontwikkelaar Rick Caruso en Lakers-coach JJ Redick.

De zon gluurt door de ochtendlaag als Soboroff stopt bij een plaquette op het enige staande bouwwerk, een basketbalhal uit het New Deal-tijdperk. De namen van zijn ouders zijn bovenaan geëtst; onder hen, familie, vrienden, buren. Het is praktisch een stamboom in metaal, ter herdenking van de eenmansfondseninzamelingsactie van zijn vader, de bedrijfsontwikkelaar Steve Soboroff, om de plaatselijke speeltuin te repareren. Het was ook het beginpunt van de oudere Soboroff in het burgerleven, het begin van een carrière die later tien jaar als politiecommissaris van de LAPD, een burgemeestersbod en een periode van negentig dagen als tsaar voor brandbestrijding in LA omvatte.

‘Allemaal omdat mijn vader in dit park zijn hoofd heeft gestoten,’ zegt Soboroff met een grijns, terwijl hij terugdenkt aan het incident dat de aanleiding vormde voor de veiligheidsinspanningen van zijn vader in de gemeenschap.

Hij controleert het oude kantoor waar hij als kind basketballen leende. “Wat gebeurt er? Komen er nog steeds mensen naar het park?” ‘ vraagt ​​hij aan een medewerker van Recreatie en Parken, die in de man-op-straat-modus vervalt.

Tijdens een rit door herinneringen (Sunset Boulevard) grapt Soboroff dat hij zijn ogen kon sluiten en de straat kon volgen door zich alleen te voelen. Langs rijen tuinborden – ‘KAREN BASS RESIGN NOW’ – en gescheurde Amerikaanse vlaggen, dringen gras en rozenstruiken door het wrak. Pompeii aan de Stille Oceaan.

Jacob Soboroff.

(Eric Thayer/Los Angeles Times)

Op de hoek waar hij ooit een limonadekraampje runde, facetimede Soboroff zijn moeder nationale televisie om haar te laten zien wat er nog over was van het huis waarin hij was geboren. Vóór de branden had hij de microfoon nooit helemaal op zichzelf gericht.

Tijdens het ergste, met niemand anders in de buurt dan het gebrul van de vuurstorm, “moest ik het voor mezelf houden”, zegt hij. “Dat was een andere opdracht dan ik ooit heb moeten doen.”

Soboroff is een jongensachtige 42, met een bos donkere krullen en ronde specificaties, die zich even comfortabel voelt in het veld als aan de ankertafel. J-school was nooit het plan. Maar hij kreeg een voorliefde voor primeurs als voorman van de burgemeester van New York, Michael Bloomberg. MTV News leek ooit een droom, maar hij gaf altijd de voorkeur aan de losse, vrolijke praatjes op de publieke televisie Huell Howser. MSNBC nam kennis van zijn postdoctorale YouTube- en HuffPost-spots en nam hem in 2015 aan.

Tien jaar later had hij genoeg van de laatste nieuwsopdrachten en verstopte hij zijn ‘TV News-cosplayuitrusting’ om 2025 in te luiden. Maar toen hij vanuit het NBC-bureau in Universal Studios de wind de vlammen in de Palisades zag aanwakkeren, viste hij een gele Nomex-brandweerjas tevoorschijn en stapte met zijn cameraploeg in een witte Jeep van drie ton.

De eerste hoofdstukken van ‘Firestorm’ lezen als een sciencefictionthriller. Waarschuwingen in hoofdletters ketsen af ​​tussen agentschappen. Er verschijnen rookkolommen. Adviezen bij hevige wind escaleren. Soboroff katapulteert de lezer van de Palisades-brandweerkazerne naar het kantoor van de National Weather Service, een presidentiële hotelkamer, omvergeworpen elektriciteitskabels in Altadena, helikopters boven vlakke straten en het noodoperatiecentrum van gouverneur Newsom.

Tussen de live shots met producer Bianca Seward en cameramannen Jean Bernard Rutagarama en Alan Rice door, beantwoordt Soboroff paniekerige telefoontjes van zowel dierbaren als onverwachte contacten, wanhopig op zoek naar ogen op de grond. Een daarvan is van Katie Miller, een voormalige assistent van het Witte Huis die het contact verbrak nadat de verslaggever ‘Separated’, zijn boek uit 2020 over het scheidingsbeleid van Trump-families, had gepubliceerd. Miller, de vrouw van Trump-adviseur Stephen Miller, vraagt ​​hem om bij het huis van haar schoonfamilie te kijken. ‘Jij bent de enige aan wie ik kan zien wie daar is’, schrijft ze. Soboroff bevestigt dat het huis verdwenen is. “Palisades zijn in mijn boek sterker dan politiek”, antwoordt hij. Voor een moment verdwijnen oude verdeeldheid. Het duurt niet lang.

Jacob Soboroff op McNally Avenue en East Mariposa Street in Altadena.

(Eric Thayer/Los Angeles Times)

Hij keert terug naar Frogtown, trekt zijn met rook doordrenkte kleding uit en slaapt een paar uur voordat hij weer naar buiten gaat. “Nog een zware klap van de verpletterende meedogenloosheid van de opeenvolgende branden”, schrijft hij. Collega-inheemse Palisadian en MS Now-collega Katy Tur vliegt binnen om de “buurt van onze verbrande jeugd” te verkennen.

Na de branden ging Soboroff meteen verslag doen van de immigratiehandhavingsinvallen in Los Angeles. Hij had echter moeite om contact te maken met anderen. Misschien een beetje depressief. Het boek kreeg pas in april vorm, na een gesprek met Jonathan White, een kapitein van het Amerikaanse Public Health Service Commissioned Corps, die zich nu kandidaat stelt voor het congres.

Vuur, zo vertelt White hem, is de snelst groeiende dreiging in Amerika geworden en, voor veel gemeenschappen, de meest directe. Soboroff begon mensen op te sporen die hij tijdens de brand had ontmoet – brandweerlieden, wetenschappers, bewoners, federale functionarissen – en produceerde in het weekend pagina’s. Hij hield het boek strak in de gaten, van 7 tot 24 januari, en eindigde met het bezoek van president Trump aan de Palisades met gouverneur Newsom. Hij bewaarde de onderzoeksjournalistiek en het politieke vingerwijzen voor andere schrijvers.

“Voor mij is het een veel persoonlijker boek”, zegt Soboroff. “Het gaat over het ervaren van wat ik ben gaan begrijpen als het vuur van de toekomst. Het gaat net zo goed over mensen als over politiek.”

Terugkijken – en leren van het vuur – werd een vorm van bevrijding, zei hij, zowel voor hem als voor de stad. “Wat hier is gebeurd, is een les voor iedereen in het hele land.”

Rudi, geboren in LA, is freelance schrijver van kunst en cultuur. Zij is aan het werk aan haar debuutroman over een stotterende studentjournalist.