In de VS, bijna de helft van de volwassenen is alleenstaand. A kwartaal van de mannen lijdt aan eenzaamheid. Depressiecijfers zijn dat wel in opkomst. En één op de vier Gen Z-volwassenen – volgens de zogenaamde kinky generatie één studie– heb nog nooit seks met partners gehad.
In een tijdperk van eindeloze verbindingen, waar verbinding maken gebeurt met het gemak van een veegbeweging niet-traditionele relatiestructuren Waarom zijn mensen schijnbaar zo losgekoppeld en alleen?
Vergelijk het met veranderende sociale normen of een veranderende houding van generaties ten aanzien van relaties. Maar volgens Justin Garcia is het grotere probleem dat we niet meer op dezelfde manier naar intimiteit verlangen als vroeger. “Onze soort staat aan de vooravond van wat ik ben gaan beschouwen als een intimiteitscrisis”, schrijft Garcia in zijn nieuwe boek: Het intieme dier: de wetenschap van seks, trouw en waarom we sterven voor liefde. Garcia suggereert in het boek dat intimiteit – en niet seks – ‘de krachtigste evolutionaire motivator van moderne relaties’ is, maar dat onze honger ernaar ‘is onderdrukt door en verkeerd gericht in de digitale wereld van vandaag.’
Garcia, een evolutiebioloog en antropoloog die zijn carrière begon met het bestuderen van de hookup-cultuur, is uitvoerend directeur van het Kinsey Institute aan de Universiteit van Indiana, een onderzoekslaboratorium dat bekend staat om zijn baanbrekende werk op het gebied van seksualiteit, online daten en ouder worden. (Seks mag inderdaad verbeteren met de leeftijdeen recent rapport gevonden). Hij bekleedt deze functie sinds 2019 en was in die tijd ook hoofdwetenschappelijk adviseur van Match, waar hij expertise levert voor de jaarlijkse Singles in Amerika vragenlijst. In 2023 stemden de wetgevers in Indiana ervoor om de overheidsfinanciering van het instituut te blokkeren: staatsenator Lorissa Sweet, een Republikein, ten onrechte beweerd dat Kinsey orgasmes bij minderjarigen bestudeerde, maar het jaar daarop stemde de Board of Trustees van de school om af te zien van de plannen om het instituut op te splitsen in een non-profitorganisatie.
Garcia’s boek bestrijkt veel onderwerpen – de ‘cognitieve overbelasting’ van dating-apps, waarom mensen sociaal monogaam maar niet seksueel monogaam zijn, de wetenschap van scheidingen – maar de rode draad is hoe ‘zelfs in dit verbijsterende tijdperk, waarin momenten van menselijke verbinding steeds ongrijpbaarder worden, de zoektocht naar intimiteit de meest menselijke menselijke impuls blijft.’
Op een recente middag via Zoom sprak ik met Garcia over de grootste misvatting over de seksrecessie onder Gen Z, de aanval op seksuele geletterdheid in het huidige politieke klimaat, en waarom een AI-chatbot je relatie niet zal redden. Het hangt allemaal met elkaar samen, zegt hij.
Dit interview is aangepast voor duidelijkheid en lengte.
WIRED: Wat is de intimiteitscrisis, en waarom staan we, zoals je in het boek schrijft, op de rand daarvan?
Justin Garcia: We horen veel over de eenzaamheidsepidemie. Uit onderzoek blijkt dat eenzaamheid net zo slecht is voor je gezondheid als het roken van een pakje sigaretten per dag. Psychologische eenzaamheid wordt belichaamd in de fysieke en psychologische gezondheid. Tegelijkertijd zijn er rapporten die erop wijzen dat de cijfers op het gebied van psychologische eenzaamheid niet zo veel zijn toegenomen. Maar de impact ervan is duidelijk groter, en steeds meer mensen besteden aandacht aan de impact.
Voor mij is er een grotere paraplu. We hebben het plotseling over eenzaamheid, terwijl we allemaal meer connecties hebben dan ooit tevoren. Daarom noem ik het een intimiteitscrisis. We hebben meer mensen tot onze beschikking, vooral via internet en sociale mediaplatforms, maar de diepte van de verbindingen, de kwaliteit van de verbindingen, is er niet.
U suggereert dat de intimiteitscrisis kan leiden tot ‘ongekende en grimmige biologische gevolgen’. Op welke manier?
We bevinden ons op een moment waarop het menselijk brein zoveel informatie opneemt en zoveel van de informatie bedreigend is. Het is wat er in het nieuws gebeurt, in Gaza en Minnesota, met de klimaatverandering, met de mondiale economie – ik bedoel, kies welk deel van de krant dan ook, het is slecht nieuws. Dat weegt op ons zenuwstelsel. Net zoals de romantische en geseksualiseerde levens van mensen reageren op omgevingen met de manier waarop ze relatiestructuren vormen, reageren ze ook op de huidige omgeving, namelijk dat er veel dreiging gaande is. Wanneer het zenuwstelsel wordt afgestemd op een dreigingsreactie, is dat niet bevorderlijk voor sociaal gedrag en zeker niet bevorderlijk voor paring. Als ons zenuwstelsel bedreigingen van al deze dingen in onze omgeving detecteert, heeft dat allerlei gevolgen voor onze relaties. En als we niet over het vangnet van diepe intimiteit beschikken, kunnen we deze stormen niet effectief doorstaan.
