Verhaal: Arco, een jonge jongen uit de toekomst, landt per ongeluk in 2075, waar een meisje genaamd Iris hem helpt de weg terug naar huis te vinden. Tijdens het proces vormen ze een vriendschap die hen beiden verandert.Beoordeling: Geregisseerd door Ugo Welkomdeze Franse animatiefilm is niet afhankelijk van ruis of visuele beelden om indruk te maken. In plaats daarvan beweegt het zachtjes en gelooft volledig in het verhaal en de personages om de aandacht van de kijkers te trekken. De animatiestijl is zacht en expressief, met kleuren die eerder kalm dan luid aanvoelen. Vanaf het begin maakt de film duidelijk dat hij meer geïnteresseerd is in gevoelens dan in visuele weergave. Het kost tijd, en dat geduld wordt een deel van zijn identiteit. Dat stille vertrouwen geeft de film zijn aparte toon. ‘Arco’ is rijk aan emotionele eerlijkheid, zachte verhalen en doordachte thema’s die het tot een lonend horloge maken. Het is een film die je raakt in plaats van te overweldigen, en die indruk weet achter te laten.De plot draait om Arco (Oscar Tresanini), een tienjarige jongen uit een verre toekomst waar mensen hoog boven de aarde leven en tijdreizen bestaat. Nadat hij een regel heeft overtreden, reist hij per ongeluk terug naar het jaar 2075 en belandt hij in een wereld die zowel geavanceerd als kwetsbaar is. Daar ontmoet hij Iris (Margot Ringard Oldra), een slim en oplettend meisje dat ervoor kiest hem te helpen naar huis terug te keren. Ze is praktisch als hij impulsief is, en dat verschil zorgt voor een natuurlijk evenwicht tussen hen. Terwijl ze samen door de stad trekken, groeit hun vriendschap rustig en natuurlijk. Het idee van tijdreizen doet het verhaal in eerste instantie misschien zwaar lijken, maar in de kern gaat het simpelweg over twee kinderen die elkaar proberen te begrijpen. Hun reis is gevuld met kleine ontdekkingen in plaats van dramatische wendingen.Wat het meest opvalt in ‘Arco’ is de manier waarop er met de thema’s wordt omgegaan. De film raakt aan ideeën over verantwoordelijkheid, het milieu en de menselijke verbinding, maar wordt nooit een preek. Deze ideeën worden via kleine acties en gesprekken in het verhaal verweven. Het tempo van het langzame lijkt misschien langzaam voor de kijkers, maar die traagheid zorgt ervoor dat de plot kan floreren. Het opbouwen van de wereld is gedetailleerd zonder verwarrend te worden, en de toekomst voelt fantasierijk maar geloofwaardig aan. De film vertrouwt erop dat het publiek zelf kleine details opmerkt in plaats van dingen aan hen uit te leggen. Het respecteert zijn kijkers voldoende om bepaalde vragen open te laten.De voice-overs voegen warmte toe aan de film. De acteurs die Arco en Iris vertolken, brengen een natuurlijke onschuld in hun rollen, waardoor de vriendschap echt aanvoelt. Hun gesprekken klinken als kinderen die eerlijk spreken, niet als volwassenen die slim proberen te zijn. Ondersteunende stemmen, vooral Mikki de robot, helpen de wereld te vullen zonder af te leiden van het centrale paar. De uitvoeringen doen nooit te veel moeite, en die terughoudendheid werkt in het voordeel van de film. De oprechtheid in hun stemmen versterkt de emotionele aantrekkingskracht van het verhaal. Personages als Mikki de robot en Peter, het kleine broertje van Iris, zullen je overtuigen met hun charme en onschuld.‘Arco’ is geen animatiefilm opgebouwd rond grote wendingen of drama. Het is een doordacht verhaal over vriendschap, tijd en begripsverschillen. Sommige kijkers vinden het misschien traag, terwijl anderen het rustige ritme waarderen. De film besteedt veel aandacht aan de band tussen de twee kinderen, waardoor hun relatie het verhaal meer vormgeeft dan de mechanismen van tijdreizen. De film laat eerder een emotioneel effect dan een dramatisch effect achter. Het voelt persoonlijk, bijna handgemaakt van geest. Tegen de tijd dat het eindigt, besef je dat de reis minder over tijdreizen ging en meer over leren zorgen.
