In een opstel uit 1992 Met de titel “Reflections after 25 years in the movies”, schatte Roger Ebert dat hij in de afgelopen kwart eeuw zo’n 10.000 films had bekeken en er 6.000 had beoordeeld. Dat zijn 400 films per jaar, en het is des te indrukwekkender omdat hij als hoofdfilmcriticus van de Chicago Sun-Times een hoop ellende moest doorstaan. Gedurende zijn hele carrière heeft hij blijkbaar maar heel weinig films verlaten, waaronder ‘Jonathan Livingston Seagull’, ‘The Statue’, ‘Caligula’ en, vreemd genoeg, het Oscarwinnende Italiaanse oorlogsdrama ‘Mediterraneo’.
Dit screeningregime liet niet veel ruimte over voor vrije tijd, niet-filmkijken, en hij was hyperselectief met wat hij keek in zijn vrije tijd. Ebert brak door in de journalistiek als sportjournalist, dus het is geen verrassing dat hij de atletiekwereld in de gaten hield (hoewel zijn Windy City-sparringpartner, Gene Siskel, veruit de grotere fan van Chicago Bulls was). Hij keek ook naar talkshows op de late avond, wat logisch is omdat hij en Siskel frequente gasten waren van ‘The Tonight Show’ en de beide late night-shows van David Letterman (waar ze ooit tegen elkaar speelden in een vrije worp-schietwedstrijd).
Wat episodische televisieseries betreft, was Ebert behoorlijk gierig. Uit passages in zijn recensies weten we dat hij bekend was met veel van de klassiekers van het medium (zoals de komische frisse lucht die ‘The Dick Van Dyke Show’ heet, “All in the Family” en “The Mary Tyler Moore Show”), maar wanneer Amusement wekelijks hem in 1996 interviewde, was er maar één serie die hij zijn tijd waardig achtte. En natuurlijk was het de HBO-sitcom ‘The Larry Sanders Show’ uit de jaren negentig van maker/ster Garry Shandling en mede-maker Dennis Klein.
Roger Eberts liefde voor late-night televisie voedde zijn liefde voor The Larry Sanders Show
Toen ‘The Larry Sanders Show’ in de nazomer van augustus 1992 in première ging op HBO, gonsde de televisiewereld van de machinaties achter de schermen die ertoe leidden dat Jay Leno de troon van ‘The Tonight Show’ op zich nam die door Johnny Carson werd verlaten. David Letterman had hard gelobbyd voor het optreden en het was Carson’s keuze om hem op te volgen, maar het netwerk ging in plaats daarvan voor de milquetoast Leno.
De hele verwarring stelde veel informele late-night-fans bloot aan de ijdelheid en onzekerheid van hun favoriete presentatoren, dus Garry Shandling, wiens komische persoonlijkheid zwaar leunde op zijn eigen ijdelheid en onzekerheid, werkte samen met Dennis Klein om een show op te zetten die deels satire en deels confessioneel was. Het resultaat was een van de grootste televisieseries aller tijden, een sitcom met één camera op de werkplek die ons klassieke personages opleverde als Sanders’ goedkeuringzoekende, voortdurend vernederde sidekick Hank Kingsley (Jeffrey Tambor) en ordehoudende producer Artie (Rip Torn). Het was ook heerlijk, onbeschaamd godslasterlijk en hielp de carrière als schrijver en regisseur van Judd Apatow op gang te brengen.
“The Larry Sanders Show” was nooit een enorm populaire serie, maar was wel geliefd bij televisiecritici en insiders uit de industrie, die wisten dat de onrust in de productie zelden werd overdreven. Dit was waarschijnlijk wat Roger Ebert aansprak, die, samen met Gene Siskel (ook een fan), geen onbekende was in intriges op de late avond. Als je de show nog nooit hebt gezien: de hele serie is momenteel beschikbaar op HBO Max, en ik ben enorm jaloers dat je alles voor de eerste keer kunt zien.
