Een groeiend aantal aanbieders van kinderopvang kan zich geen eten veroorloven

Volgens recente cijfers neemt de honger onder de beroepsbevolking in de vroege gezondheidszorg en het onderwijs toe onderzoek van het Stanford Centre on Early Childhood, en tekenen wijzen erop dat het onwaarschijnlijk is dat deze uitdaging op korte termijn zal verbeteren.

In juni zei 58 procent van de aanbieders van vroege zorg en onderwijs die werden ondervraagd door het RAPID Survey Project op Stanford dat ze honger ervoeren, wat onderzoekers maten aan de hand van zes vragen over voedselonzekerheid, ontwikkeld door het Amerikaanse ministerie van Landbouw. Deze aanbieders, die verschillende rollen en instellingen bestrijken, hebben niet alleen te maken met sticker-shocks in de supermarkt; ze slaan maaltijden over, eten kleinere porties om de voedselvoorraad verder uit te breiden, en lijden honger omdat ze geen geld meer hebben om voedsel te kopen.

Het SNELLE Onderzoeksproject mat honger gebruikend zes voedselveiligheidscriteria die door worden ontwikkeld Amerikaanse ministerie van Landbouw:

1. Het eten dat we kochten was gewoon niet houdbaar, en we hadden geen geld om meer te kopen.
2. We konden het ons niet veroorloven om evenwichtige maaltijden te eten.
3. Heeft u of andere volwassenen in uw huishouden ooit uw maaltijd kleiner gemaakt of maaltijden overgeslagen omdat er niet genoeg geld was voor eten?
4. Zo ja, hoe vaak gebeurde dit?
5. Hebt u ooit minder gegeten dan u dacht dat u zou moeten doen, omdat er niet genoeg geld was voor eten?
6. Hebt u ooit honger gehad, maar niet gegeten omdat er niet genoeg geld was voor eten?

RAPID heeft de afgelopen vier jaar de voedselonzekerheid van leveranciers in kaart gebracht. Het hongerpercentage bleef tussen de zomer van 2021 en begin 2024 stabiel tussen de 20 en 30 procent, en begon daarna plotseling te stijgen.

Phil Fisher, directeur van het Stanford Centre on Early Childhood, zei dat de status quo van de honger onder leveranciers ‘in het begin onaanvaardbaar’ was, maar dat deze recente piek zowel ‘alarmerend’ als ‘zorgwekkend’ is.

“Het personeelsbestand in de vroege gezondheidszorg en het onderwijs is ongelooflijk kwetsbaar voor economische trends”, aldus Fisher, die de stijging verklaart. “Een deel daarvan is hoe dicht bij de bittere armoede veel (onderwijzers) staan.”

Vroege onderwijzers verdienen inderdaad een gemiddeld loon van $ 13,07 per uurwaardoor het een van de laagstbetaalde beroepen in de Verenigde Staten is. Een geschat 43 procent van de beroepsbevolking is afhankelijk van publieke voorzieningen, zoals Medicaid en voedselbonnen, om rond te komen.

Dus als de prijzen stijgen, behoren onderwijzers in de eerste jaren tot de eersten die de gevolgen merken, en de laatste tijd zijn de voedselprijzen alleen maar gestegen. De kosten van boodschappen zijn toegenomen bijna 30 procent sinds februari 2020.

“Voedsel is erg duur”, zegt Isabel Blair, al bijna twintig jaar een kinderopvang aan huis, die onlangs besloot haar programma in Michigan te sluiten. “Het is moeilijk voor gezinnen die een minimumloon verdienen om in hun basisbehoeften te voorzien: huisvesting, kinderopvang en voedsel.”

Blair heeft het opgemerkt prijs inflatie onder eieren en producten in het bijzonder. Beide zijn hoofdbestanddelen van een programma voor voor- en vroegschoolse educatie.

“Je gaat naar de supermarkt en de verse groenten zijn erg duur. Voor een tomaat betaal je ongeveer drie dollar. Of een dozijn eieren, je speelt nu bijna $ 4, ” zei ze. “Om de kinderen te voeden, moet je zorgen voor ontbijt, een tussendoortje en een lunch. Sommige programma’s bieden diner aan. Tel dat bij elkaar op en het is erg kostbaar.”

In de RAPID-enquête deelden aanbieders schriftelijke antwoorden op open vragen, en sommigen benadrukten welke gevolgen de hoge boodschappenprijzen hebben voor hun eigen gezinnen.

‘We slaan maaltijden over zodat de kinderen kunnen eten’, zei een leraar in Colorado. “De prijzen voor boodschappen rijzen de pan uit.”

“De rekeningen voor boodschappen blijven stijgen en we moeten bezuinigen op wat we kopen en ons menu thuis opnieuw aanpassen om dezelfde hoeveelheid voedsel te kunnen betalen die we nog maar enkele maanden geleden kochten…” schreef een centrumdirecteur in Washington.

“(Mijn grootste zorg op dit moment is dat) we op een dag geen honger meer zullen lijden op straat”, schreef een leraar van een centrumprogramma in Georgië.

Een directeur van een centrum in Indiana zei dat “de kosten voor boodschappen stijgen en ik kan me niet genoeg eten veroorloven… voor de hele maand. We moeten bezuinigen op de maaltijden of de restjes van het werk mee naar huis nemen zodat de kinderen kunnen eten.”

“Voedsel in huis houden en voldoen aan onze voedingsbehoeften als gezin (zijn mijn grootste zorgen)”, schreef een thuiszorgverlener in Ohio.

Cristi Carman, directeur van het RAPID Survey Project, zei dat de moeilijke keuzes die aanbieders moeten maken, tussen het kopen van meer boodschappen of het betalen van een rekening, ‘echt, echt verwoestend’ zijn. Carman en Fisher merkten afzonderlijk op dat het voor zorgverleners moeilijker wordt om kinderen een verzorgende, hoogwaardige omgeving te bieden als hun magen knorren en ze zich zorgen maken over hoe ze voedsel op tafel kunnen zetten voor hun eigen gezin voordat hun volgende salaris binnenkomt.

“Dat zijn geen humane omstandigheden voor individuen in welke rol dan ook, vooral niet als ze voor de jongste kinderen zorgen”, zei Carman. “Ze opereren niet onder de beste omstandigheden. Ze opereren met verminderde behoeften.”

Wat meer is, zei Fisher, is dat aanbieders van vroege zorg en onderwijs vaak niet alleen boodschappen voor zichzelf kopen, maar ook voor de kinderen in hun programma’s. (De stijgende kosten hebben de licentieloze bedrijven getroffen familie, vriend en buurman aanbieders die in de Verenigde Staten voor miljoenen kinderen zorgen vanaf de geboorte tot de leeftijd van vijf jaar hebben het bijzonder zwaar te verduren, omdat hoewel ze technisch gezien in aanmerking komen, velen uitgesloten blijven van de federaal voedselprogramma voor aanbieders van kinderopvang.) Dus als aanbieders honger lijden, betekent dit meestal dat de kinderen die ze bedienen ook getroffen worden. Misschien worden verse groenten en fruit vervangen door ingeblikte producten, of worden eiwitten vervangen door koolhydraten. Hoeksnijden wordt onvermijdelijk.

Ondanks de ernst van de voedselonzekerheid onder de leveranciers wordt niet verwacht dat de prijzen voor levensmiddelen snel zullen stabiliseren, omdat de tarieven van de regering-Trump de kosten van geïmporteerd voedsel zullen opdrijven. Ondertussen was er het Supplemental Nutrition Assistance Program, dat huishoudens met lage inkomens helpt de kosten van voedsel te compenseren verstoord tijdens de sluiting van de overheid dit najaar, waardoor veel ontvangers wekenlang zonder uitkering zaten. RAPID-onderzoekers zijn nog niet klaar met het analyseren van enquêtegegevens uit die periode, maar Fisher erkende dat dit alleen maar op een verslechterende situatie zou kunnen wijzen.

“We verwachten niet dat deze dingen op korte termijn beter zullen worden”, zei Fisher. “Het zal in ieder geval een plafond bereiken of in een spiraal blijven draaien.”