Kamerplanten zijn notoir lastig om gezond en levend te houden, vooral in de winter. Je probeert een complex en natuurlijk accommoderend bioom in je huis na te bootsen. Planten die in de natuur goed gedijen, verwelken op je aanrecht, en soms is het heel moeilijk om vast te stellen wat je verkeerd doet.
Een van de meest voorkomende boosdoeners is vocht. Niet alleen variëren de behoeften van individuele planten, maar als je een probleem met een plant ziet, is de eerste (over)reactie vaak het geven van water, wat kan leiden tot te veel water geven, of het terugschroeven van de watergift, wat kan leiden tot uitdroging.
Ikzelf ben zeker schuldig aan deze gewoontecyclus, dus ik dacht: waarom zou ik niet een vochtsensor kopen en kijken of ik een bewateringsschema kan opstellen op basis van feitelijke gegevens: zouden mijn planten hiervan profiteren? Kan een goedkope bodemsensor mij helpen de orchidee op mijn keukentafel te redden die al weken worstelt?
Hoe bodemvochtsensoren eigenlijk werken
Ik had nog nooit van dit merk gehoord, maar de bodemsensor werkte perfect om droogte en nattigheid te meten.
Veelgebruikte capacitieve bodemvochtsensoren zijn afhankelijk van de elektrische eigenschappen van de materialen waaruit ze zijn opgebouwd. Meestal bestaan ze uit twee geleidende oppervlakken, gescheiden door een niet-geleidend materiaal, een zogenaamde condensator.
Droge grond werkt als een diëlektricum, een stof die een slechte geleider is maar wel een elektrische lading kan vasthouden. Dat vermogen om een lading op te slaan groeit naarmate het vochtniveau toeneemt, wat de elektrische eigenschappen van de condensator beïnvloedt. De sensor meet de diëlektrische constante. Het vertaalt het vervolgens in een percentage, getal of, in het geval van de Sensor van $ 13 die ik op Amazon heb gekregeneen eenvoudige aflezing van een meter met een bereik tussen 1 (droog) en 10 (nat).
De lengte van de sonde op de sensor die ik heb gekocht is een mooi voordeel, omdat ik hiermee het bodemvochtniveau tot aan de bodem van zelfs zeer diepe potten kan aflezen. Dit is van cruciaal belang omdat wortels verschillende hoeveelheden water uit de grond door de pot heen kunnen trekken, en de grond kan tijdens het bewateren op verschillende diepten op verschillende manieren verzadigd raken.
Laat gegevens u vertellen wanneer u water moet geven
Voorafgaand aan deze test vertrouwde ik op de typische indicatoren van wanneer ik water moest geven. Ik probeerde met de meeste van mijn kamerplanten een schema te volgen, ook al verzamelde ik planten met verschillende behoeften die met verschillende frequenties water moesten krijgen. Ik vertrouwde ook op anekdotisch bewijs, zoals de vingertest, waarbij ik probeerde te voelen hoe vochtig de grond van mijn plant was, of door het gewicht van de pot te testen of te kijken naar tekenen van verwelking of uitdroging in de plant zelf.
De problemen met deze methoden zijn talrijk. Ten eerste heb ik een rotgeheugen. Het was al moeilijk genoeg om op een specifieke dag te onthouden dat je water moest geven; Het was onhoudbaar om meerdere schema’s voor meerdere fabrieken te onthouden.
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, zijn mensen niet erg goed in het detecteren van nattigheid.
De benadering van ‘anekdotisch bewijs’ was niet veel beter. Tenzij je op verschillende plekken in de pot een vinger diep in de grond steekt, krijg je geen holistisch beeld van het vocht, en oppervlaktevocht kan bedrieglijk zijn. En, belangrijker nog, de mens kan technisch gezien geen nattigheid voelen.
Het gewicht van een pot aflezen was op zijn best giswerk, en tegen de tijd dat een plant problemen begint te vertonen, is het vaak al te laat.
Voer de sensor in. Toen ik mijn apparaat eenmaal had, begon ik de vochtafname gedurende dagen te volgen. Ik probeerde ook in de gaten te houden hoe verschillende planten uitdroogden, niet alleen met verschillende snelheden, maar ook op verschillende diepten in hun potten. Ik registreerde de dagelijkse resultaten voor elke plant in een notitieboekje dat ik speciaal voor dit doel kocht, zodat ik de veranderingen in de loop van de tijd kon volgen.
De meeste vroege resultaten waren niet verrassend. De bovenste paar centimeter grond droogde sneller uit dan diepe grond, die veel langer vochtig bleef.
Ook was het in het begin duidelijk hoeveel grondtype/-samenstelling er toe deed: de snel doorlatende, zanderige grond in mijn vetplantenpotten droogde veel sneller uit dan de rijkere grond in de potten van mijn tropische planten.
Je cactussen en vetplanten hebben andere behoeften als je ze eenmaal naar binnen verplaatst.
De resultaten na enkele weken
Ik zou graag willen zeggen dat ik een aantal planten heb gered die vergeeld waren en op de rand van de dood stonden, en ze weer tot groen leven hadden gebracht, maar de realiteit is dat geen van mijn planten zich in die wanhopige vorm bevond. De realiteit is dat ik gewoon een consistente manier wilde om over- en onder water te voorkomen en een betrouwbaar schema op te stellen. Wat dat betreft was de sensor een doorslaand succes.
Door een paar weken lang in elke pot metingen te doen, kreeg ik een idee van hoe snel het vocht uit elke pot wegstroomde. Met die gegevens in de hand heb ik een solide, op gegevens gebaseerd bewateringsschema opgesteld en kalenderherinneringen voor mezelf gemaakt op basis van wat ik heb geleerd.
Met alleen je ogen kun je het vochtgehalte van deze pot niet echt zien; daar komt de bodemsensor in beeld.
Drie weken later zie ik verbeteringen, vooral bij de bovengenoemde orchidee. Orchideeën zijn notoir wispelturig wat betreft water geven (en houden water op verschillende diepten heel anders vast).
Goed water geven heeft geleid tot nieuwe bladgroei, en ik zie er zelfs voor het eerst knoppen op ontspruiten sinds de bloemen vele maanden geleden voor het eerst afvielen. De luchtwortels zien er groener en gezonder uit en de bladeren zelf zijn wasachtig en stevig. (Ze waren behoorlijk slap vóór dit experiment.)
Ik heb ook minder vergelende bladeren gezien bij sommige van mijn andere planten. Over het algemeen heb ik een sterke verbetering in consistentie gezien. Terwijl sommige van mijn planten er voorheen wat haveloos uitzagen terwijl andere relatief goed bloeiden, zien ze er nu allemaal gezond en goed onderhouden uit.
Dit zijn niet mijn kamerplanten, maar dit is mijn doel om ervoor te zorgen dat de mijne gedijen.
Hoewel ik af en toe de sensor blijf gebruiken, is het leuke van dit experiment dat ik nu een betrouwbaar schema heb. Dus totdat ik nieuwe planten introduceer, hoef ik niet elke dag te blijven meten.
Dat gezegd hebbende, was de meest verrassend aangename uitkomst van de hele ervaring nogal onverwacht: vertrouwen. In plaats van de losse aanpak die ik voorheen hanteerde, waardoor ik me onzeker en soms zelfs een beetje schuldig voelde als ik water gaf (of vergat), geef ik mijn planten nu met vertrouwen water. Ik weet dat ik het juiste doe voor hun zorg en bijdraag aan hun gezondheid in plaats van ernaar te gissen, en het is moeilijk te overschatten hoeveel ik daardoor meer van het hele proces geniet.
Mijn orchideeën floreerden echt met behulp van deze bodemsensor.
Uiteindelijk was het de moeite waard
Dus, was het de prijs en het gedoe waard? Voor mij is het antwoord een volmondig ja.
Niet alleen was de initiële investering qua kosten erg laag, het voelde ook niet als een grote last om de test uit te voeren en de resultaten bij te houden. Ik had zelfs veel plezier en merkte de verschillen op in de loop van de tijd en tussen planten.
De analoge sensor die ik kreeg, hoewel goedkoop, leverde betrouwbare, consistente metingen op en was een makkie in het gebruik. Steek hem gewoon in de grond tot de diepte die u wilt meten en hij geeft direct resultaat.
Nogmaals, het echte voordeel is vertrouwen. Ik heb niet alleen een beter idee van hoeveel water mijn planten nodig hebben en wanneer, maar ik voel me ook veel zekerder elke keer dat ik de gieter vul.
