Verhaal: Na het uitzitten van een gevangenisstraf keert Kenna terug naar haar geboorteplaats in de hoop haar leven weer op te bouwen en de dochter te ontmoeten die ze nooit heeft gekend. Terwijl de grootouders van het kind weigeren haar te vergeven, vindt Kenna een onverwachte bondgenoot in Ledger.Beoordeling: ‘Reminders of Him’ draagt het gewicht van verwachting met zich mee dat vaak volgt op bewerkingen van romans van Colleen Hoover. De boeken van Hoover hebben een enorme aanhang, en elke schermversie draagt onvermijdelijk de hoop in zich van lezers die al een emotionele relatie met het verhaal hebben. De film blijft dicht bij de geest van de roman en concentreert zich op verdriet, spijt en de mogelijkheid om een leven opnieuw op te bouwen na een levensveranderende fout. Caswill presenteert een drama dat zich door zware emoties beweegt zonder de film in een schouwspel van lijden te veranderen. Het verhaal is intiem en ingetogen, hoewel het soms moeite heeft om te ontsnappen aan de bekende patronen van hedendaagse romantische drama’s. Toch vindt de film genoeg oprechtheid in zijn centrale idee om boeiend te blijven.De film draait om Kenna (Maika Monroe), een jonge vrouw die terugkeert naar haar geboorteplaats na het uitzitten van een gevangenisstraf van zeven jaar die verband houdt met een tragisch ongeval waarbij haar vriend Scotty (Rudy Pankow) om het leven kwam. Tijdens de jaren die ze in de gevangenis doorbracht, beviel Kenna van een dochter, Diem, die ze nooit heeft kunnen ontmoeten. Diem (Zoe Kosovic) wordt nu opgevoed door Scotty’s ouders, Grace (Lauren Graham) en Patrick Landry (Bradley Whitford). De Landrys willen niets met Kenna te maken hebben en zijn vastbesloten haar bij het meisje weg te houden. Kenna’s enige onverwachte bondgenoot blijkt Ledger (Tyriq Withers) te zijn, Scotty’s goede vriend. Naarmate hun relatie ingewikkelder wordt, probeert Kenna te bewijzen dat ze een plaats verdient in het leven van haar dochter, ook al blijft de stad haar alleen maar bekijken via de herinnering aan het ongeluk.Caswill benadert het materiaal met een stabiele en zachte stijl. De film vermijdt extra drama en besteedt in plaats daarvan het grootste deel van zijn tijd aan het observeren hoe schuldgevoelens en wrok de dagelijkse interacties bepalen. De gesprekken die in de film worden getoond, dragen een groot deel van het emotionele gewicht, en het verhaal ontvouwt zich vaak in kleine momenten. Het is een film die niet in confrontatie gelooft, en die is grotendeels afwezig in de film. Deze aanpak werkt goed in de eerste delen, waar de spanning tussen de personages geloofwaardig aanvoelt. Het scenario maakt echter soms gebruik van handige ontwikkelingen die ervoor zorgen dat de reis soepeler aanvoelt dan deze waarschijnlijk zou moeten zijn. Sommige conflicten worden te netjes opgelost, maar de focus van de film op vergeving geeft het verhaal zijn morele kompas.Monroe draagt het verhaal uit met een ingetogen weergave van Kenna, waarbij overdreven uitingen van verdriet worden vermeden. Ze speelt het personage als iemand die jarenlang heeft geleerd rustig te leven met de gevolgen van haar daden. Haar uitdrukkingen onthullen vaak meer dan alleen de dialoog, en dat understatement werkt goed voor een personage dat vindt dat ze al te veel heeft gezegd in het leven. Withers brengt warmte bij Ledger en presenteert hem als een man die gevangen zit tussen loyaliteit aan de familie Landry en een groeiend begrip van Kenna’s pijn. Graham en Whitford geven de Landrys emotionele geloofwaardigheid; hun verzet tegen Kenna komt over als iets dat geworteld is in oprecht liefdesverdriet.‘Reminders of Him’ onthult zowel de sterke punten als de beperkingen ervan. Het centrale idee van het verhaal, dat mensen kunnen proberen hun leven weer op te bouwen, zelfs nadat ze grote schade hebben aangericht, wordt met zorg behandeld, maar de weg naar die boodschap voelt soms vertrouwd aan. Caswills regie zorgt ervoor dat de film oprecht blijft en de uitvoeringen voorkomen dat de film in emotionele overdaad vervalt. Dit is een rustgevende film die serieus en kijkbaar is, gedragen door doordacht acteerwerk en een duidelijk emotioneel doel. Het suggereert dat vergeving vaak langzaam komt en dat het herstellen van vertrouwen een veel langere reis kan zijn dan het verliezen ervan. Deze film draait in zijn genre niet het roer om, maar het zachte tempo en de toon hebben een zekere aantrekkingskracht.
