NOORD-IRAK – In januari gingen Sameera en haar 16-jarige dochter de straat op om te protesteren tegen het Iraanse regime. Later die avond openden veiligheidstroepen het vuur en namen het jonge meisje het leven. Onlangs sprak Sameera met CBN News over die tragische nacht en waarom zij vindt dat de strijd tegen het regime moet worden voortgezet.
De tragedie van Sameera ontvouwde zich toen duizenden Iraniërs de straten van Karaj overspoelden en het regime trotseerden.
“19 januari was werkelijk een verschrikkelijke dag, toen de regering van de Islamitische Republiek het bevel uitvaardigde om demonstranten in het gezicht te schieten. Toch gingen zoveel mensen de straat op”, herinnert ze zich.
Sameera en haar dochter kenden de risico’s en bereidden zich voor op het ergste. “We gingen die avond uit en lieten onze telefoons thuis, wetende dat we de dood tegemoet konden zien of gearresteerd konden worden.”
Sevda, pas 16, toonde geen angst.
“Ze was ongelooflijk dapper. Ze sprak met volledige moed tot haar laatste ademtocht. Ze vocht. Ze zong. Ze schreeuwde. Ze ging regelrecht naar de voorkant van de menigte en confronteerde mannen met wapens in hun handen,” zei Sameera.
Even later, geweervuur.
‘Ze schoten haar in het hart. De kogel raakte haar en ze was op slag dood.’
Hier is een video van de Iraanse politie schiet ongewapende demonstranten neer. Waarschuwing: grafische inhoud.
In een oogwenk, zegt Sameera, stortte haar wereld in toen ze haar enige kind verloor, weg voordat ze zelfs maar afscheid kon nemen.
‘Ze zei vaak: ‘Protesteer in het belang van ons vaderland, in het belang van de vrijheid, in het belang van Reza Pahlavi.’ Ze maakte zelfs verschillende video’s waarin ze sprak over de vrijheid van Iran. Ik wil dat mensen haar altijd in gedachten houden en ervoor zorgen dat haar stem nooit het zwijgen wordt opgelegd.”
Sevda’s dood was geen geïsoleerde tragedie. Haar familie was lange tijd betrokken bij protestbewegingen tegen het wrede regime.
“We namen ook deel aan de ‘Vrouwen, Leven, Vrijheid’-protesten voor Mahsa Amini. Er kwamen zoveel mensen om het leven tijdens die protesten. Sevda was toen pas dertien en ze vond het heel erg leuk om tussen de menigte te staan.”
Sameera zegt dat haar dochter haar ertoe aanzette door te gaan.
“Er waren vele malen dat ze er bij mij op aandrong de straat op te gaan. Ze smeekte me om met haar mee te gaan. Ze stond erop. Ze zei dat we moesten demonstreren namens degenen die hun leven hadden verloren.”
Sevda sprak zelfs met haar moeder over de mogelijkheid van haar eigen dood.
“Ze zei vaak: ‘Ik zou het geweldig vinden als mensen op een dag vrij zouden zijn.’ Ze zei ook: ‘Als mij iets overkomt, denk dan aan mij op de dag van de vrijheid.'”
Weken na de dood van Sevda vluchtte Sameera uit Iran. Tegenwoordig woont ze in Noord-Irak en probeert ze haar leven weer op te bouwen. Te midden van verdriet zegt ze dat ze iets onverwachts heeft gevonden.
“Ik was geen erg religieuze moslim toen ik opgroeide. Ik accepteerde de sjiitische islam niet echt. Ik was echter altijd nieuwsgierig naar Jezus Christus. Ik wist iets over Jezus Christus door video’s op Instagram te bekijken, maar ik had nooit gedacht dat ik zo’n ontmoeting zou hebben.”
***Gelieve u aan te melden voor CBN-nieuwsbrieven en download de CBN News-app om het laatste nieuws vanuit christelijk perspectief te ontvangen.***
In een kleine huiskerk hier in Noord-Irak nam ze een levensveranderende beslissing: ze stapte in een badkuip om zich te laten dopen.
“Sinds ik Christus heb gevonden, zijn er veel goede dingen in mijn leven gekomen. Ik voel een bijzondere vrede en ik heb mijn leven en mijn bestemming aan Hem toevertrouwd.”
Terwijl haar verdriet voortduurt, zegt ze: ‘Ook al heb ik veel te verduren, voel ik dankzij Christus een diepe en bijzondere vrede.’
Sameera zegt dat de dood van haar dochter niet mag worden vergeten.
“De Islamitische Republiek is een kankergezwel, het is echt een kankergezwel, en iemand moet het vernietigen. Moet het doden. Als dat niet gebeurt, zal ik diep bedroefd zijn. Ik kan niets minder accepteren, omdat we zoveel jonge mensen hebben verloren, en ze worden vandaag de dag nog steeds geëxecuteerd.”
Ze roept wereldleiders op om een einde te maken aan het Iraanse regime.
“Ik ben president Trump en Netanyahu erg dankbaar. Ik bid altijd voor hen en zal dat de rest van mijn leven blijven doen. Maar ik wil dat de Islamitische Republiek omvergeworpen wordt, en daarvoor zal ik blijven vechten tot mijn laatste adem.”
Sameera zal zich blijven uitspreken totdat, in haar woorden, Iran vrij is en het offer van haar dochter niet tevergeefs is.
