Zelfs de meest gepassioneerde Trekkies zullen het er waarschijnlijk mee eens zijn dat ‘Star Trek’ gedurende zijn 60-jarige geschiedenis vaak oubollig is geweest. Ondanks de grote budgetten moesten veel Star Trek-afleveringen enorme, exotische buitenaardse werelden creëren uit niets anders dan studio-soundstages, een paar ficusplanten en een hardwerkende rookmachine. De originele serie was berucht om zijn piepschuimrotsen, en ‘Star Trek: The Next Generation’ had, vooral in de eerste seizoenen, te veel scènes tegen nep ogende monochrome ‘luchten’, die duidelijk slechts een binnenachtergrond waren. Beide shows haalden veel kilometers uit locatieshoots in Zuid-Californië, maar inwoners van LA konden gemakkelijk herkennen dat verre planeten gespeeld door Vasquez Rocks (gebruikt in veel sciencefictionfilms) of Topanga-kloof. De vroege cheesiness van “Next Generation” werd grotendeels geaccepteerd door Trekkies, die begreep dat “Star Trek” af en toe een goedkoop productieontwerp zou hebben, bijna als een kwestie van traditie.
Aan het begin van NextGen’s vierde seizoen in september 1990 huurden de showrunners een pas afgestudeerde van de Academy of Television Arts and Sciences in als stagiair, genaamd Brannon Braga. Braga werd, zoals alle Trekkies je nu kunnen vertellen, een van de sterschrijvers van de show en veranderde de richting van de serie ten goede. Braga zou gaan schrijven voor ‘Star Trek: Voyager’ en mede-oprichter van “Star Trek: Enterprise” in 2001.
Volgens het mondelinge geschiedenisboek “De vijftigjarige missie: de komende 25 jaar: van de volgende generatie tot JJ Abrams,” Braga, onder redactie van Mark A. Altman en Edward Gross, vertelde over die begindagen en bekende dat hij geen Trekkie was. Hij vond, net als zo velen van ons, dat NextGen flauw was.
Brannon Braga hield niet echt van de eerste afleveringen van Star Trek: The Next Generation
Braga nam geen blad voor de mond en zei simpelweg:
“Ik liep stage bij de Academy of Television Arts and Sciences en kwam erachter dat ik in een show zou spelen die ‘Star Trek: The Next Generation’ heette. Hoewel ik geen ‘Star Trek’-fan was, had ik ‘Next Generation’ bekeken toen de pilot werd uitgezonden, en heb ik de eerste paar afleveringen bekeken. Het was niet mijn kopje thee. Ik vond het flauw.”
Maar Braga was een snelle bekeerling. Hij zat op school aan UC Santa Cruz toen de show goed begon te worden, en hij herinnert zich dat veel van zijn klasgenoten hem de serie aanbeveelden, zelfs nadat hij deze had afgewezen. Toen hij echter op het punt stond aan zijn stage bij de serie te beginnen, besloot Braga de serie opnieuw te bekijken en kwam toevallig terecht in “The Best of Both Worlds” (18 juni 1990). Die aflevering wordt algemeen beschouwd als de beste (en beroemdste) van de serie, omdat het een intens verhaal bevatte over hoe Kapitein Picard (Patrick Stewart) werd ontvoerd en geassimileerd door de kwaadaardige cyborgs die bekend staan als The Borg. Nadat hij het had gezien, zei Braga: “Wauw! Ik vond deze show best geweldig.”
Braga zei dat hij op de allereerste dag van zijn stage producer en schrijver Michael Piller tegenkwam, de man die zijn mentor zou worden, die de jonge stagiair vroeg: “Hoe verslaan we de Borg?” Braga zag uit de eerste hand hoe Piller worstelde met het tweede deel van “Both World”. Vijftien jaar later was Braga weemoedig de laatste die het gebouw verliet toen “Star Trek: Enterprise” ten einde liep. Dat was een hele 15 jaar.
