Ruchir Shah, 34, is de in New York gevestigde CEO van de startup VaardigheidCatdat online training biedt voor vakmensen zoals elektriciens en HVAC-specialisten. Als oprichter adviseerde hij degenen die voor hem werkten vaak om PTO te nemen, maar zei dat hij er soms heimelijk een hekel aan had als ze dat deden. Het bijwonen van een tiendaagse stilteretraite veranderde zijn perspectief. Het volgende is voor beknoptheid en duidelijkheid aangepast.
Mijn vader was ondernemer, maar hij zou nooit op vakantie gaan. Het was deze mentaliteit van altijd aan staan. Dus in mijn achterhoofd was er altijd een schuldgevoel over vakantie. Dat is het grootste deel van mijn leven zo gebleven, en ik ben een paar keer oprichter geweest.
Ik zei tegen mensen dat ze vrijaf moesten nemen, maar mijn toon was als: ‘Neem maar een week’ of ‘Neem net genoeg’.
Een van onze best presterende medewerkers neemt lange vakanties, maar is daarna ongelooflijk productief. Ik zei altijd: “Moet je die vrije tijd nemen?” Ik voelde me boos en geïrriteerd, ook al zou ik dat logischerwijs niet zo moeten voelen. Ze zijn zo goed.
Ik ben een paar jaar geleden getrouwd en mijn vrouw is veel evenwichtiger in deze dingen. We gingen op een paar vakanties, waar ik werkte. Vorig jaar gingen we op vakantie en werkte ik niet, maar mentaal was ik er niet bij. Ik had angst voor mijn werk, voor dingen gedaan krijgen.
Het bereiken van een ‘terminale burn-out’
Ik zie dat veel mensen van mijn leeftijd zich concentreren bereiken, bereiken, bereiken – ga naar een geweldige school, krijg een prestigieuze baan. En dan ben je midden dertig en denk je: “Waar werk ik naartoe?” Dat soort angst zorgt ervoor dat je altijd op zoek bent naar endorfine en prestatie, en dat is waar ik vorig jaar op vakantie veel door werd gemarteld.
Ik denk dat ik waarschijnlijk een niveau van terminale burn-out heb bereikt, waarbij je zo overweldigd bent en vastzit in het onkruid dat je de verbinding niet echt kunt verbreken.
Ik had moeite om te genieten van ervaringen die leuk zouden moeten zijn. Als je aan het werk bent, is dat geweldig, maar als je met je vrouw of vrienden omgaat, kun je de verbinding niet verbreken. Je blijft aan je werk denken; je blijft je zorgen maken over dingen waar je je geen zorgen over zou moeten maken.
Ik heb therapie gevolgd. Ik heb meditatie geprobeerd, maar soms heb je gewoon wat vrije tijd nodig. Ik denk niet dat er een vervanging is voor zomaar stoppen, want anders zit je nog steeds in die race.
Theoretisch dacht ik altijd: “Het is belangrijk om vakantie te nemen.” Ik begrijp het concept, maar de burn-out is mij vorig jaar heel erg bevallen. Ik had ook te maken met wat familiezaken, en op zichzelf zouden die dingen prima zijn geweest, maar in combinatie met werk bouwden ze zich gewoon op. Ik was echt ellendig en down.
De retraite die mijn mentaliteit veranderde
Toen ik probeerde een dag vrij te nemen of te mediteren, werkte het niet. Ik raakte betrokken bij afleidingen, zoals sociale media, tv kijken of ongezond eten. Dus ik wilde iets extreems. Ik heb een 10-daagse stille meditatieretraite gedaan, waardoor mijn manier van denken veranderde.
Je hebt geen schermen. Je kunt met niemand praten en je maakt geen oogcontact. Je kunt niet lezen, schrijven of naar muziek luisteren. Je kunt rondlopen, maar het is niet de bedoeling dat je traint. Het was wreed. Je wordt gedwongen om gewoon bij jezelf aanwezig te zijn, omdat je letterlijk niets anders kunt doen.
Het was transformerend in de zin dat ik dacht: “Ik moet vrije tijd nemen. Ik kan niet alleen maar blijven zoeken naar de volgende overwinning.” Je zoekt altijd naar meer. Je bereikt een omzetdoel en je begint jezelf met mensen te vergelijken. Het is alsof, waar eindigt het?
Ik kwam daar uit en schreef drie pagina’s met aantekeningen, en het was zoiets als: “Neem vakantie” en “Waardeer je vrouw en andere delen van je leven.”
Deze retraite heeft mijn geest echt geopend voor: “Hé, er zijn andere dingen te doen in het leven.”
Wat mijn angst betreft, het was ongelooflijk. Daarvoor hadden mijn vrouw en ik een reis naar Japan gepland. Ik had ruzie met mijn vrouw en was daar ongelooflijk gestresseerd door. Ik had zoiets van: “Het wordt vreselijk. Ik ga me schuldig voelen, en ik zal er niet van kunnen genieten, en ik zal me rot voelen omdat ik er niet voor je ben.” Toen ik hieruit kwam, dacht ik: “Dit wordt geweldig.”
De reis duurde ongeveer drie weken. We waren in Japan, India en vervolgens Dubai. Nu ik terug ben, ben ik gewoon gelukkiger en lichter. Ik heb een betere relatie met mijn vrouw en ben niet depressief – en een stuk minder angstig.
Op professioneel vlak was het aantal inzichten dat ik heb gekregen in de paar dagen nadat ik terugkwam van vakantie verbazingwekkend.
Ons bedrijf zat op een aantal manieren vast. Daarna kwamen de problemen net aan het licht: een sleutelhuur, hoe met bepaalde mensen en groepen te werken, en onze strategie. Dingen zijn samengekomen op een manier die zonder zo’n frisse geest niet zou zijn gebeurd.
Heeft u een verhaal te vertellen over uw carrière? Neem contact op met deze verslaggever via tparadis@businessinsider.com.
