Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
De sciencefictionthriller ‘The Andromeda Strain’ uit 1971 van Robert Wise is een van de beste virusthrillers die er zijn, en heeft mogelijk meer invloed dan we aanvankelijk beseffen. Verfilming van de roman uit 1969 van Michael Crichton“The Andromeda Strain” gaat over een team van wetenschappers in een ondergrondse bunker die een mysterieus, ultradodelijk virus analyseren dat op een gecrashte satelliet op aarde lijkt te zijn geland. Het virus tart alle bekende biologische regels, omdat het geen DNA, RNA of eiwitten bezit, maar toch kan het perfect energie in materie synthetiseren. Het virus kan bloed kristalliseren en vrijwel onmiddellijk dodelijk zijn. Het heeft ook een zeer snelle levenscyclus, waardoor het snel kan muteren en evolueren.
Het grootste deel van “The Andromeda Strain” is procedureel. De bovengenoemde satelliet landt midden in een klein stadje in Arizona genaamd Piedmont, en schijnbaar doodt iedereen in de stad. Er zijn slechts twee overlevenden: een oudere dronkaard genaamd Peter Jackson (George Mitchell), en een kleine baby genaamd Manuel. Aanvankelijk weet niemand waarom ze het hebben overleefd. De regering schakelt een team van superwetenschappers in om het mysterie te onderzoeken. De leider van het team is Dr. Jeremy Stone (Arthur Hill), en hij wordt al snel vergezeld door Dr. Hall (James Olsen), Dr. Leavitt (Kate Reid) en Dr. Dutton (David Wayne).
Het virus wordt overgebracht naar een ultrabeveiligd ondergronds superlab genaamd Wildfire, en het kwartet van artsen moet verschillende verdiepingen van nauwgezette en geautomatiseerde decontaminatie doorlopen voordat ze ermee aan de slag kunnen. Nelson Gidding, die het scenario schreef, leende ‘The Andromeda Strain’ een element van wetenschappelijke waarheidsgetrouwheid, waardoor de buitenaardse virale dreiging veel verraderlijker reëel leek. Het is een aangrijpende film en een intrigerend mysterie. Alle virusthrillers die volgden op ‘Andromeda’ lijken bepaalde details uit de film van Wise te hebben gehaald, van de hazmatpakken tot de ontmantelingsprocedures.
The Andromeda Strain blijft tot op de dag van vandaag een strakke thriller
“The Andromeda Strain” is een van die films waarbij je je slim voelt. Het scenario is intelligent genoeg om veel medisch jargon te bevatten, maar wijs genoeg om het voor leken te spellen. “Andromeda” werd wetenschappelijk saillant genoeg geacht om tot werken te leiden van enkele echte milieuactivisten die vreesden dat interplanetaire virusbesmetting een bedreiging zou zijn die het overwegen waard was. Zien Michael Meltzer’s boek ‘Als biosferen botsen’ voor meer.
Als het gaat om wetenschappelijke nauwkeurigheid in speelfilms, wordt ‘The Andromeda Strain’ soms opgevoerd als een positief voorbeeld van hoe je het goed kunt doen. We weten nu allemaal wat de levenscyclus van virussen is, vanaf de eerste infectie tot hun effect op het lichaam, tot de inspanningen om het virus in te dammen, tot de ontwikkeling van vaccins. “Andromeda” zou kunnen worden gecrediteerd voor het plaatsen van die onderzoekscyclus in het populaire bewustzijn. Het is een van de beste rampenfilms van de jaren zeventig.
“The Andromeda Strain” presenteerde ook een intrigerend concept genaamd de Odd Man Hypothesis. Het idee was dat, in een gespannen noodsituatie waarin levens op het spel staan, ongehuwde, kinderloze mannen de leiding zouden moeten krijgen over alle zelfvernietigingsbeslissingen op het laatste moment. De gedachte was dat eenzame mannen in dergelijke scenario’s de meest heldere, logische en nuchtere besluitvormers zouden zijn. Michael Crichton weerlegt echter ook de Odd Man-hypothese en wijst erop dat regeringen deze zouden kunnen gebruiken om de nucleaire controle aan particuliere burgers over te dragen.
“The Andromeda Strain” vertelt veel over de chemie van bloed, evolutie en virale levenscycli, ervan uitgaande dat het publiek het kan bijhouden. Het heeft ook een aantal geweldige personages, vooral Dr. Leavitt, die wijs is en de meest humane van de cast lijkt. Dr. Leavitt moet op een vreemde manier wegkijken van knipperende rode lichten, een detail dat later in de film een plotpunt zal worden.
De Andromeda-soort kreeg zeer positieve recensies
Critici waren dol op ‘The Andromeda Strain’. Stephen Handzo, schrijft voor de Village Voicewees erop dat de film gebruikt zou kunnen worden om het oude gezegde te weerleggen: “Ze maken ze niet meer zoals vroeger.” Handzo hield ook van het kleurgebruik van de film, wat wees op hun stalen, medische esthetiek. Roger Ebert gaf de film drie sterrenen prees ook het mechanische, technisch zware productieontwerp. Hij zei dat ambitieuze sciencefictionfilms, in de nasleep van Stanley Kubricks ‘2001: A Space Odyssey’, plausibeler en realistischer moesten lijken, en ‘Andromeda’ is in dat opzicht geslaagd. Ebert zag de film als een duistere voorspeller van een steeds chiquer minimalistisch interieurontwerp.
“The Andromeda Strain” ontving een Oscar-nominatie voor zijn productieontwerp een triomf van wijlen Douglas Trumbull. Het was ook een klein kassucces, met een brutowinst van $ 12,4 miljoen (in de Verenigde Staten en Canada) tegen een relatief hoog budget van $ 6,5 miljoen.
Omdat de film – en het boek van Michael Crichton – tientallen jaren in het popbewustzijn bleef hangen, werd hij uiteindelijk opgepikt door de remake-trend van eind jaren 2000. Benjamin Bratt speelde in 2008 in een tv-miniserie-aanpassing die de gebeurtenissen in het boek verspreidde over vier afleveringen van 42 minuten (waardoor het uiteindelijk ongeveer 39 minuten langer werd dan de film van Robert Wise). Ik heb de miniserie echter gemist. Dat deed jij waarschijnlijk ook. Het was niet erg populair.
De originele film is echter een kurkentrekker en zou door alle ambitieuze sciencefictionnerds gezien moeten worden. Gelukkig kan dat huur het op YouTubeen dat is momenteel het geval beschikbaar om te streamen op Prime Video. De Pijlvideo Blu-ray is ook de prijs waard.
