Hoe vind je de vermisten?
Als u ze vindt, hoe kunt u dan helpen?
James Cook, burgerrechtenadvocaat uit Oakland, is al maanden in Minnesota bezig om antwoorden op deze vragen te vinden.
Cook, een snel pratende inwoner van Minneapolis die nog steeds parttime in de Twin Cities woont, is een van de weinige advocaten die alles hebben laten vallen om degenen (gratis) te helpen die betrokken zijn bij het federale harde optreden – demonstranten, immigranten en gedetineerde burgers – van wie er te veel te maken kregen met deportatie, arrestatie of zelfs verdwenen zijn, althans voor een tijdje.
Burgerrechtenadvocaat James Cook in de achteruitkijkspiegel terwijl hij telefoneert in zijn auto in Minneapolis.
(Caroline Yang/For The Times)
“Het zijn leiders die ter plekke mensen echt door dit proces heen helpen”, lid van het schoolbestuur van Minnesota Chauntyll Allen vertelde het mij.
Ze is een van de demonstranten die in een plaatselijke kerk zijn gearresteerd en door Pam Bondi zijn beschuldigd van samenzwering om anderen van hun grondwettelijke rechten te beroven. gepolitiseerde ministerie van Justitie, die vrijdag ook journalist Don Lemon arresteerde voor hetzelfde incident. Cook is een van de advocaten die Allen nu vertegenwoordigt.
“Het laat ons zien dat de rechterlijke macht, of een deel van de rechterlijke macht van onze democratie, bereid is om op te treden en ervoor te zorgen dat onze democratie sterk blijft”, zei Allen over Cook en anderen zoals hij.
Hoewel het de beelden van botsingen op straat zijn die de media en het publiek boeien, zijn het advocaten als Cook die op de achtergrond een existentiële strijd voeren om de rechtsstaat te behouden op een plek waar deze, om het zachtjes uit te drukken, steeds ondoorzichtiger wordt.
Het juridische werk achter detenties is grotendeels een over het hoofd gezien slagveld geweest dat waarschijnlijk zal voortwoeden jaren nadat ICE de straat op is gegaan, met als gevolg honderden, zo niet duizenden langdurige rechtszaken.
Afgezien van het persoonlijke lot dat zij zullen bepalen, zal de uitkomst van de civiele rechtszaak waar Cook en anderen het voortouw in nemen waarschijnlijk elke vorm van transparantie en verantwoordelijkheid afdwingen die uit deze chaotische en moeilijke tijden kan worden gehaald.
Het is tijdrovend en ingewikkeld werk dat niet alleen van levensbelang is voor mensen, maar ook voor de geschiedenis.
Of, zoals Cook het zegt: ‘Ik zal tien jaar ouder zijn als dit alles is opgelost.’
Federale agenten houden op 24 januari in Minneapolis de wacht tegen een groeiende muur van demonstranten, slechts enkele uren nadat Alex Pretti werd neergeschoten door federale agenten.
(Caroline Yang/For The Times)
Cook vertelde me dit terwijl hij op weg was naar de Bisschop Henry Whipple Federaal Gebouw waar misschien enkele gevangenen worden vastgehouden. Het is moeilijk om erachter te komen. Een paar jaar geleden, toen de immigratiehandhaving in Minnesota onder de eerste Trump-termijn werd opgevoerd, probeerden activisten de naam van het gebouw te veranderen, met het argument dat Whipple, de eerste protestantse bisschop van de staat, een voorstander was geweest van de gemarginaliseerden en niet wilde dat zijn naam geassocieerd werd met wat de FBI van plan was.
Het werkte niet, maar de slogan van de beweging: “Wat zou Wipple doen?‘ heeft nog steeds weerklank in deze stad, waar twee Amerikaanse burgers, Alex Pretti En René Goedzijn dodelijk neergeschoten tijdens protesten – incidenten die lelijk genoeg zijn voor Bruce Springsteen schreef er een lied over.
Cook is zich er terdege van bewust dat de wapens van de federale agenten niet voor de show zijn, zelfs zonder de nieuwe ballad van de Boss. Nog maar een paar dagen geleden, een van de eerste keren dat hij met zijn versleten vrachtwagen naar de poort reed, richtten de federale bewakers van Whipple hun geweren op hem.
“Ik heb zoiets van: ‘Hé, ik ga mijn sleutels uit het contact halen en op de grond laten vallen. Dus schiet alsjeblieft niet'”, zei hij.
Ze lieten de wapens zakken, maar Cook was bang, een gevoel dat niet gemakkelijk is.
Lang vóór zijn rechtenstudie, toen hij in de jaren tachtig een punkrockminnende tiener was en net uit Southwest High kwam, de openbare school niet ver van Whipple, overtuigde een voormalige coach hem ervan zijn studiedromen op te geven en in plaats daarvan een kans te maken om het eerste Muay Thai-kickboksteam op de Olympische Spelen te worden.
De krijgskunst werd uiteindelijk geen officiële Olympische sport, maar de ervaring bracht Cook naar een professionele boks- en kickbokscarrière die hem meenam naar wedstrijden over de hele wereld, en hem leerde dat angst geen reden is om zich terug te trekken.
Maar ‘Vader Tijd is ongeslagen’, zei Cook. “Ik werd ouder en begon gevechten te verliezen, en ik dacht: oké, tijd om weer tot leven te komen.”
Dat leidde er uiteindelijk toe dat hij een diploma rechten behaalde in San Francisco, waar hij na een stage als openbare verdediger besloot dat hij procesadvocaat wilde worden en voor de rechtbank zou vechten.
Burgerrechtenadvocaat James Cook doet pro bono immigratiewerk sinds het harde optreden in Minneapolis begon.
(Caroline Yang/For The Times)
Hij begon John Burris te bellen, een andere advocaat uit de Bay Area die een icoon is op het gebied van burgerrechten en wangedrag van de politie. Burris, die wel de ‘Godfather of Police Litigation’ wordt genoemd, was in 2000 betrokken bij de ‘Oakland Riders’-zaak, toen werd ontdekt dat agenten bewijsmateriaal hadden geplaatst. Hij vertegenwoordigde ook Rodney King, de familie van Oscar Grant, en de familie van Jozef Mann onder vele anderen.
Maar Burris, een boksfan, reageerde niet op de telefoontjes van Cook totdat de jonge advocaat hem gratis kaartjes aanbood voor een van zijn gevechten, wat hij nog steeds als extraatje deed.
“En toen werd ik onmiddellijk teruggebeld”, zei Cook.
Burris zei dat Cooks geschiedenis als vechter hem intrigeerde, maar “Ik zei wel tegen James: je kunt geen vechter en advocaat zijn. Je kunt niet de hele tijd op je hoofd worden geslagen.”
Cook heeft dit advies niet opgevolgd.
Toch zei Burris: “Het was zijn volharding die ik bewonderde, want voor het soort werk waar we bij betrokken zijn, heb je mensen nodig die toegewijd zijn, die een echte betrokkenheid bij het werk hebben, en hij toonde dat soort consistentie en toewijding.”
Cook werkt al meer dan twintig jaar samen met Burris, maar tot voor kort was het labyrint van het immigratiesysteem niet zijn vakgebied. Het is voor hem een spoedcursus geweest, zei hij, over de vaak geheimzinnige wetten die bepalen wie in Amerika mag blijven en wie niet.
Het was ook een spoedcursus over hoe een noodsituatie op het gebied van de burgerrechten eruit ziet. Naast zijn werk op zoek naar opgesloten immigranten, brengt Cook veel tijd door op straat bij protesten, helpt hij mensen hun rechten – en beperkingen – te begrijpen en ziet hij uit de eerste hand wat er gebeurt.
‘Als je je ooit hebt afgevraagd wat je in Duitsland zou hebben gedaan, is dit het moment’, zei hij. “Het is nu tijd om iets te doen. Er worden mensen geïnterneerd.”
In de uren nadat Pretti was neergeschoten, was Cook op de plaats van de schietpartij, midden in het traangas, en bood juridische hulp aan iedereen die die nodig had en legde getuigenis af van gedrag dat op een dag vrijwel zeker onder de loep zal worden genomen, zelfs als de regeringsleiders het nu goedkeuren.
Wetshandhavers lanceren traangasgranaten terwijl ze proberen de menigte terug te dringen en hun perimeter in Minneapolis uit te breiden op 24 januari.
(Caroline Yang/For The Times)
“De manier waarop de agenten mensen achtervolgen, demonstranten die eigenlijk alleen maar legaal protesteerden en werden geslagen, met pepperspray bespoten en vergast – dat zijn allemaal schendingen van de burgerrechten”, zei Burris. “En dus is de wet de vangrail. Er moeten dus advocaten zijn die bereid zijn die vangrails te beschermen en als centurio op te treden, zoals ik het naar ons verwijs.”
Cook heeft geprobeerd de demonstranten te kalmeren, vertelde hij me, en botsingen te voorkomen. Maar de mensen zijn boos en vastberaden. Zijn grootste angst is de zomer, wanneer het warme weer nog meer mensenmassa’s kan opleveren als de handhaving nog steeds gaande is. Hij is bang dat de acties van de federale agenten zullen uitmonden in woede tegen de lokale politie die de lokale wetten handhaaft, wat tot nog meer chaos zal leiden.
“Ik heb agenten altijd gesteund, zolang ze hun werk maar goed doen”, zei Cook.
Voorlopig bekijkt hij het dag voor dag, geval voor geval, naam voor naam.
Demonstranten hijsen een omgekeerde Amerikaanse vlag terwijl wetshandhavers traangasgranaten lanceren in Minneapolis nadat Alex Pretti werd vermoord door federale agenten.
(Caroline Yang/For The Times)
Dinsdag passeerde Cook het gewapende controlepunt in Whipple met een lijst van ongeveer zeven mensen bij zich, mensen die om de een of andere reden door federale agenten zijn opgepakt, of om onbekende redenen, en nu niet kunnen worden gelokaliseerd. Ze staan niet in het openbare onlinesysteem dat bedoeld is om gedetineerden te volgen, en familie en vrienden hebben niets van hen gehoord.
Als hij geluk heeft, krijgt Cook informatie over een of twee, dat ze inderdaad binnen zijn, of misschien in een detentiecentrum in Texas, waar velen naartoe zijn gestuurd. Maar er zullen er nog meer zijn waarvan de locatie onbekend blijft. Hij zal bellen, formulieren invullen en morgen terugkomen. En de morgen daarna.
“Dit is wat wij doen”, zei hij. “Ik ben er altijd voor de lange termijn in bezig. Ik bedoel, weet je, schiet, ja, zo werkt het ongeveer.”
