Grayson kampte met een soortgelijk probleem toen hij en Gray overwogen om een stad te verlaten. “Ik had nooit gedacht dat we ergens op het platteland zouden wonen, omdat ik het niet als veilig beschouwde”, zegt Grayson. “Ik denk dat het zorgwekkend is voor mij en mijn vrouw om in een gemeenschap te zijn waar veel blanke mensen zijn.” Hoewel niet alle plattelandsgemeenschappen overwegend blank of queerfoob zijn, is de realiteit dat velen van hen dat wel zijn. Dit heeft het potentieel om een landelijke levensstijl voor veel mensen onmogelijk te maken.
Onderschat het vermogen van uw buren tot vriendelijkheid en groei niet
Tegelijkertijd mogen queermensen die naar plattelandsgebieden verhuizen niet binnenkomen met de automatische veronderstelling op vooroordelen te stuiten. In feite is er vaak eerst sprake van een intern anti-plattelandsgevoel. Jesse en Owen, die vanuit Chicago naar Vermont zijn verhuisd, zeggen dat ze een soortgelijke aanpassing hebben ervaren bij het navigeren in hun nieuwe gemeenschap. “Het was een kans om wat dingen af te leren en onze eigen aannames ter discussie te stellen”, zeggen het tweetal.
Dit betekent uiteraard niet dat je als queer die op het platteland woont, onverschrokken agressie of discriminatie moet verdragen. Maar als u binnenkomt met de veronderstelling dat uw buren vijandig zijn of dat uw relatie met hen inherent beladen zal zijn, zal dat noch u, noch hen ten goede komen. “Omdat we queer zijn en gemeenschappen organiseren, zijn het onze waarden om mensen te ontmoeten waar ze zich bevinden, iets dat we niet begrijpen met nieuwsgierigheid te benaderen en leiding te geven met vriendelijkheid, en dat is hoe we hier relaties opbouwen”, leggen Jesse en Owen uit.
Echte gemeenschap is mogelijk
Zelfs als veiligheid geen grote zorg is voor homoseksuele mensen op het platteland, is isolatie dat vaak wel. Eenzaamheid wordt vaak genoemd als reden dat mensen naar de stad verhuizen. Maar bijdragen aan een bloeiende queergemeenschap is heel goed mogelijk als je weet waar je moet zoeken. Dit kan geduld en toewijding vergen. “Brand verspreidt zich niet zo snel als mond-tot-mondreclame in een kleine stad”, zegt Gray. “We gingen naar een aantal verschillende bedrijven en spraken gewoon met mensen omdat zij met ons spraken; ze wisten al van ons voordat we ons voorstelden.”
Een goed startpunt kan zijn om met andere homoseksuele mensen te praten over hoe het leven in de omgeving is. “De gemeenschappen waren er al, ze hadden alleen een plek nodig om samen te komen”, zeggen Jesse en Owen als ze vertellen over het proces van het openen van een homobar op het platteland van Vermont. Hoewel fysieke verzamelplaatsen misschien veel moeilijker te vinden zijn dan in steden, bestaan ze wel, net als homoclubs en evenementen; het kost alleen maar het werk van aanwezig zijn, jezelf voorstellen en extra moeite doen om te socialiseren.
Afgezien van sociale evenementen zijn queer mensen geïnteresseerd in het zorgen voor elkaar en zullen ze vaak in actie komen als ze iemand in nood zien, misschien met het besef dat middelen en vriendelijke gezichten schaars kunnen zijn. “Er is hier een grote berengemeenschap en zij runnen deze rotzooi; ze kennen de nummers van de loodgieters, ze kennen mensen; ze werken aan huizen en ze vragen ons geen cent”, zegt Grayson, wanneer hij de uitdagingen van het bezit van vreemde huizen op het platteland beschrijft. “Zonder de ouderen in deze gemeenschap zouden we niet zijn waar we nu zijn, omdat ze ons het afgelopen jaar zo enorm hebben geholpen.”
Uiteindelijk komen mensen voor elkaar opdagen. “Eerlijk gezegd hebben de homo’s hier ons zoveel sterker gemaakt”, zegt Gray. En misschien is het deze taaiheid, deze vastberadenheid die ons op isolerende plaatsen bindt. We zijn er voor elkaar omdat het moet. Als de koeien van je buurman loslopen en je tuin vernielen, zal ik er zijn om je wat groenten uit de mijne te geven.
Haal het beste uit wat vreemd is. Meld u aan voor Hen’s wekelijkse nieuwsbrief hier.
