Jane, Arnna en Grant Beaumont verdwenen in 1966 van Glenelg Beach in Australië. Ze zijn voor het laatst gezien met een onbekende man; hun verhaal blijft het land achtervolgen
Een dag voor hun kinderen als alle andere, genieten van de zon op het strand werd een Een nachtmerrie voor twee ouders.
De familie Beamont werd achtergelaten om een leven van ondraaglijk verdriet en pijn te leiden en kreeg nooit enig antwoord op de vraag waarom Jane, 9, Anna, 7, en de vierjarige Grant zijn verdwenen in 1966.
Het enige stukje bewijs dat Nancy en Jim ooit hebben gevonden, was dat het trio is voor het laatst gezien met een ‘lange blonde man’.
De kinderen uit Beaumont verlieten op 26 januari hun ouderlijk huis en vertrokken naar Glenelg Beach nabij Adelaide in het zuiden van het land. Hun moeder gaf hen zes shilling voor de buskosten en de lunch voordat ze afscheid nam van haar kinderen – voor altijd.
Dat zou de laatste keer zijn dat zij en haar man Jim hun jonge kinderen zouden zien Mensen.
Nancy stierf op 92-jarige leeftijd, een paar jaar eerder dan haar man, die in 2023 op 97-jarige leeftijd stierf. Het paar herinnerde zich de dag dat hun kinderen vermist raakten, waarbij Nancy zei dat ze tegen de middag ongerust werd toen ze hen terug verwachtte.
Toen Jim om 15.00 uur thuiskwam van zijn werk, was het stel doodsbang.
Twee uur later meldden de radeloze ouders dat hun kinderen vermist waren, wat het begin vormde van een tientallen jaren lang mysterie.
Binnen 24 uur verspreidde het nieuws over hun verdwijning zich Australiëmet berichten dat de kinderen voor het laatst waren gezien in het gezelschap van een lange blonde man die midden dertig leek te zijn.
Getuigen beweerden dat ze de kinderen met de man op het strand hadden zien spelen, voordat ze een nabijgelegen bakkerij bezochten om lunch te kopen.
De zorgen over de man die bij hen werd gezien, escaleerden al snel tot angst voor ontvoering nadat bleek dat ze een briefje van £ 1 hadden gebruikt om pasteitjes voor zichzelf te kopen en een extra vleespastei voor een onbekende persoon.
Nancy vertelde de politie dat ze de ochtend van hun vertrek geen briefjes had gegeven en dat haar kinderen nooit vleespasteien aten.
Agenten geloofden dat dit erop duidde dat de mysterieuze blonde man de kinderen vergezelde terwijl ze hun lunch kochten.
Rechercheurs gingen verwoed op zoek naar enkele van de zeventien voorwerpen die ze op dat moment in hun bezit hadden, waaronder kleding, handdoeken en een tas. Ondanks uitputtende inspanningen werd geen van deze bezittingen ooit gevonden.
Bij het onderzoek werd zelfs de Nederlandse paranormaal begaafde Gerard Croiset ingeschakeld om te helpen bij het lokaliseren van de kinderen en het genereren van mogelijke aanwijzingen.
Twee dagen nadat ze aanvankelijk als vermist waren opgegeven, was hun moeder Nancy zo van streek geraakt door hun verdwijning dat een arts haar onder verdoving plaatste.
Vijf dagen nadat de kinderen het huis hadden verlaten, deed hun vader Jim een emotionele oproep aan iedereen die informatie had over hun verblijfplaats.
In de daaropvolgende weken en maanden trokken de verwoeste ouders zich terug uit de publieke opinie en verbraken ze elk contact met de media. Eerder dit jaar brachten nieuwe aanwijzingen de politie ertoe een fabriek in North Plympton te doorzoeken, maar de opgraving bracht alleen botten van dieren aan het licht.
Hoofdinspecteur Des Bray verklaarde: “Er is niets menselijks op de site aangetroffen. Helaas betekent dit voor de familie Beaumont dat we nog steeds geen antwoorden hebben.”
Door de decennia heen heeft de politie computergegenereerde afbeeldingen uitgegeven waarop de kinderen en hun mogelijke uiterlijk te zien zijn naarmate ze ouder werden.
Uit rapporten blijkt dat Nancy deze beelden nooit heeft bekeken, omdat ze elke keer opnieuw getraumatiseerd raakte als er nieuwe CGI-beelden werden gepubliceerd.
Begin jaren zeventig gingen Nancy en Jim uit elkaar en zetten hun ouderlijk huis te koop – precies de plek waar ze zich wanhopig aan hadden vastgeklampt in de hoop dat hun kinderen ooit terug zouden komen.
