Toen mijn vrouw en ik ons gezin verhuisd van de vier van Calgary naar Nelson, British Columbia in 2017 was inkrimping niet het primaire doel. Het was meer een bijwerking.
We gingen niet met een checklist aan de slag en besloten om te bezuinigen op de hoeveelheid die we bezaten en om ons budget te verlagen. We hebben zojuist een stap gezet die logisch was voor ons gezin, en de verhuizing maakte ook bepaalde gewoonten rond uitgaven en accumulatie onmogelijk.
Als ik terugkijk, zie ik dat wat het meest veranderde niet alleen de hoeveelheid spullen in ons huis was. Het was de manier waarop wij familie tijd samen doorgebracht.
Voordat we verhuisden, hadden we meer spullen en meer te doen
Ons leven was vóór de verhuizing vol, maar niet noodzakelijkerwijs op een goede manier.
We hadden meer spullen, meer verplichtingen en meer redenen om het huis uit te zijn geld uitgeven. Weekends draaiden vaak om boodschappen doen, winkeluitjes, betaalde activiteiten en ’traktaties’ van $ 10 per stuk voor de kinderen om de sleur het gevoel te geven dat het de moeite waard was.
We dwaalden rond in grote winkels zonder iets nodig te hebben of doodden een middag in het winkelcentrum als het niet mooi weer was (wat in Alberta een aantal maanden van het jaar is). We gingen uit eten of bestelden omdat we moe waren na een lange dag werken en woon-werkverkeer. We schreven de kinderen in voor activiteiten en evenementen, deels omdat alle andere ouders het leken te doen.
Niets ervan voelde op dat moment overdreven. Het voelde gewoon normaal.
Maar het betekende ook dat een groot deel van onze tijd samen aan consumptie besteedde. Altijd iets kopenergens heen rijden, ruimte en tijd vullen met dingen die er niet toe deden. Onze agenda’s waren vol, maar toch voelde het vaak alsof we schepen waren die elkaar ’s nachts passeerden in plaats van dat we daadwerkelijk samen waren.
Onze levensstijl is nu langzamer
Na de verhuizing vertaalde deze ‘Keeping up with the Joneses’-mentaliteit zich niet naar onze nieuweling langzamere levensstijl.
In Nelson zijn er minder plekken om te winkelen, minder dure activiteiten en minder redenen om voortdurend onderweg te zijn. Wij een kleiner huis gekocht en dingen verkocht die geen zin hadden om mee te nemen (ik kijk naar jou, Ikea-meubels). We stopten met het accumuleren uit gewoonte, omdat er eenvoudigweg niet langer dezelfde druk of gelegenheid was om dat te doen.
Uiteindelijk beseften we dat we er niets van hadden gemist. We zijn gestopt met het zoeken naar entertainment in winkels en zijn gestopt met afhalen voor het avondeten. We zijn gestopt met het vullen van weekenden met betaalde activiteiten, alleen maar om ons productief te voelen. Niet omdat we probeerden deugdzaam te zijn, maar omdat het leven hier ons niet in die richting duwde.
Zonder het echt te plannen, onze dagen vertraagd.
Hoe we samen tijd doorbrengen ziet er nu anders uit
Onze gezinstijd draait nu om dingen waarvoor niet veel geld of planning nodig is. Ochtendwandelingen en fietstochten rond het meer. Samen avondeten koken. Na school buiten zitten en kijken naar de kinderen spelen in onze grote achtertuin in plaats van zich te haasten naar de volgende door volwassenen geleide activiteit.
Een groot ding dat mijn vrouw en ik hebben opgemerkt, is dat onze kinderen niet zo vaak meer om ‘dingen’ vragen. Ze vragen nu om meer dingen te ‘doen’, of het nu gaat om rondhangen, naar buiten gaan, een spelletje spelen of vrienden op bezoek hebben. Wanneer de verveling toeslaat, wordt dit niet direct opgelost met een aankoop. Het wordt creativiteit, of rust, of soms gewoon samen vervelen.
Weekends voelen nu minder als logistiek en meer als gedeelde tijd – en we vinden het geweldig.
Wat de bezuinigingen ons hebben opgeleverd
Het inkrimpen van ons leven heeft ons niet van de ene op de andere dag gelukkiger gemaakt en niet al onze problemen opgelost, maar het heeft wel de omstandigheden van onze dagelijkse routines veranderd. Tegenwoordig voelen de keuzes die we maken rond tijd en ruimte bewuster, minder reactief en beter afgestemd op hoe we eigenlijk als gezin willen leven.
Als gevolg hiervan zijn we nu meer aanwezig met elkaar dan toen onze levens drukker maar minder verbonden waren. En dat is iets dat ons de ruimte heeft gegeven om op te merken wat het belangrijkst is en de ruimte om met elkaar om te gaan zonder voortdurend de gaten op te vullen met dingen, plannen of lawaai.
