President Trump leek boos nadat de Senaat afgelopen donderdag had gestemd om een resolutie over oorlogsmachten naar de volgende fase te brengen, waar wetgevers de maatregel konden goedkeuren en konden proberen beperken het vermogen van de president om oorlog te voeren in Venezuela zonder toestemming van het Congres.
Troef gezegd die dag dat vijf Republikeinse senatoren die voorstander waren van het in stemming brengen van de maatregel – Susan Collins (Maine), Lisa Murkowski (Alaska), Rand Paul (Ky.), Josh Hawley (Mo.) en Todd Young (Ind.) – “nooit meer verkozen zouden mogen worden.”
Waarom zou hij zich hierover zo opwinden, tot het punt waarop hij de controle van zijn eigen partij over de Senaat in november in gevaar zou kunnen brengen? Zelfs als deze resolutie door beide huizen van het Congres zou worden aangenomen, zou hij er een veto over kunnen uitspreken en uiteindelijk ongeremd zijn. Hij deed dit in 2019, toen zowel in de Senaat als in het Huis van Afgevaardigden een resolutie over oorlogsbevoegdheden werd aangenomen die het Amerikaanse leger verplichtte zijn deelname aan de oorlog in Jemen te staken. Veel mensen denken dat dergelijke wetgeving daarom geen verschil kan maken.
Maar de woede van de president is veelzeggend. Deze politieke bewegingen op de Heuvel kunnen al resultaat opleveren voordat de resolutie definitief in stemming is gebracht, of als de president er een veto over heeft uitgesproken.
De regering-Trump heeft aanzienlijke concessies gedaan voordat de resolutie van 2019 door het Congres werd goedgekeurd, in een poging te voorkomen dat deze werd aangenomen. Maanden voordat het werd goedgekeurd, bijvoorbeeld, het Amerikaanse leger gestopt het bijtanken van Saoedische gevechtsvliegtuigen in de lucht. Deze concessies hebben de oorlog gede-escaleerd en tienduizenden levens gered.
Een resolutie over oorlogsbevoegdheden is een congreshandeling die is gebaseerd op een gelijknamige wet uit 1973. Die wet omschrijft en versterkt de macht die onze Grondwet aan het Congres heeft toegekend om te beslissen wanneer het Amerikaanse leger betrokken kan worden bij vijandelijkheden.
De Amerikaanse militaire aanval in Caracas waarbij de Venezolaanse president Nicolás Maduro en zijn vrouw Cilia Flores in beslag werden genomen, is illegaal volgens het internationaal recht. charters van de Organisatie van Amerikaanse Staten en de Verenigde Natiesevenals andere verdragen die de Verenigde Staten hebben ondertekend. Volgens onze eigen grondwet, de overheid schendt De Amerikaanse wet wanneer deze in strijd is met verdragen die onze regering heeft ondertekend.
Niets van dit alles weerhield de regering-Trump, die niet veel respect voor de rechtsstaat heeft getoond. Maar het Witte Huis geeft wel om de politieke macht van het Congres. Als er een uitgebreide oorlog komt in Venezuela of ergens anders waar Trump heeft gedreigd het leger in te zetten, zal het feit dat het Congres stappen heeft ondernomen om zich daartegen te verzetten de politieke kosten voor de president verhogen.
Dit is waarschijnlijk een van de belangrijkste redenen waarom de regering-Trump op zijn minst heeft beloofd concessies te doen met betrekking tot militaire actie in Latijns-Amerika – en wie weet heeft hij wel enkele compromissen gesloten vergeleken met wat was gepland.
Op 5 november, de dag voordat de Senaat zou stemmen over een resolutie over oorlogsbevoegdheden stoppen en voorkomen vijandelijkheden binnen of tegen Venezuela door de Amerikaanse strijdkrachten hadden minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, minister van Defensie Pete Hegseth en de raadsman van het Witte Huis een privébriefing met senatoren.
Ze verzekerden de wetgevers dat er geen landoorlog of luchtaanvallen in Venezuela zouden plaatsvinden. Volgens nieuwsberichten, raadsman van het Witte Huis verklaard dat ze geen juridische rechtvaardiging hadden voor een dergelijke oorlog. Het is duidelijk dat het blokkeren van de resolutie van groot belang was voor deze topfunctionarissen. De dag na die bijeenkomst zorgt de oorlog voor een oplossing werd geblokkeerd met twee stemmen. Twee Republikeinen hadden zich bij de Democraten en de onafhankelijken aangesloten om de resolutie te steunen: Murkowski en Paul. Dat leverde 49 stemmen op – niet helemaal de benodigde meerderheid.
Maar donderdag waren er nog drie Republikeinen die voor de nieuwe resolutie stemden, dus er zal overgaan tot een eindstemming.
De resolutie over de oorlogsbevoegdheden is niet alleen een politieke strijd, maar een kwestie van leven en dood. De blokkade die betrokken is bij de inbeslagname van olietankers is: volgens volgens deskundigen een onwettig gebruik van militair geweld. Dit betekent dat de blokkade zou worden beschouwd als een deelname aan vijandelijkheden waarvoor toestemming van het Congres vereist is.
Sinds 2015 hebben de Verenigde Staten unilaterale economische sancties opgelegd die de Venezolaanse economie hebben vernietigd. Van 2012 tot 2020 leed Venezuela aan de ergste depressie in vredestijd in de wereldgeschiedenis. Het reële (voor de inflatie gecorrigeerde) bbp, of inkomen, daalde 74%. Denk aan de economische vernietiging van de Grote Depressie in de VS, verdrievoudigd. Het grootste deel hiervan was het gevolg van de sancties.
Deze ongekende verwoesting wordt in de publieke discussie doorgaans aan Maduro toegeschreven. Maar de Amerikaanse sancties hebben Venezuela opzettelijk afgesneden van de internationale financiering, en blokkeerden ook het grootste deel van zijn olieverkopen, die goed waren voor meer dan 90% van de inkomsten uit buitenlandse valuta (meestal dollars). Dit verwoestte de economie.
In het eerste jaar van de sancties tegen Trump van 2017 tot 2018 is het aantal sterfgevallen in Venezuela met tienduizenden van mensen, in een tijd waarin de olieprijzen stegen. Het jaar daarop werden de sancties nog verder uitgebreid. Ongeveer een kwart van de bevolking, ruim 7 miljoen mensen, geëmigreerd na 2015 — 750.000 van hen naar de Verenigde Staten.
We weten dat de dodelijke impact van sancties tegen de burgerbevolking reëel is. Onderzoek gepubliceerd in juli door de Lancet Global Health, door mijn collega’s Francisco Rodriguez, Silvio Rendon en mijzelf, schatte het mondiale dodental als gevolg van unilaterale economische sancties, zoals deze op dit moment zijn. 564.000 per jaar in het afgelopen decennium. Dit is vergelijkbaar met de wereldwijde sterfgevallen als gevolg van gewapende conflicten. A meerderheid van de slachtoffers in de periode 1970-2021 waren kinderen.
De regering-Trump is de afgelopen dagen in de richting gegaan van het opheffen van enkele sancties om de olie-export mogelijk te maken. volgens aan het verklaarde plan van de president om ‘Venezuela te besturen’. Dit is ironisch omdat Venezuela al jarenlang meer investeringen en handel, ook in olie, met de Verenigde Staten wil, en het waren de Amerikaanse sancties die dit verboden.
Een dergelijke opheffing van de sancties zou een grote stap voorwaarts zijn als het gaat om het redden van levens van mensen die in Venezuela verstoken zijn van voedsel, medicijnen en andere benodigdheden, als gevolg van deze sancties en de economische vernietiging die ze veroorzaken.
Maar om de stabiliteit te creëren die Venezuela nodig heeft om te herstellen, zullen we het militaire en economische geweld uit deze campagne moeten halen. Er zijn leden van het Congres die dat doel naderen, en zij hebben alle hulp nodig die zij kunnen krijgen, voordat het te laat is.
Mark Weisbrot is mededirecteur van de Centrum voor economisch en beleidsonderzoek en auteur van “Mislukt: wat de ‘experts’ verkeerd hadden over de wereldeconomie.”
