Michael Clarke, gastprofessor aan King’s College London, geeft zijn deskundig oordeel over de richting van oorlog in het Midden-Oosten terwijl het dodelijke conflict voortduurt
Donald Troef is in de ban van de ontzagwekkende vernietigende kracht van het Amerikaanse leger onder zijn bevel.
Hij is zo in de ban dat hij niet weet wat hij ermee moet doen. De oorlog die hij twee weken geleden begon loopt uit de hand. Het leek alleen hem en de kring van amateurs om hem heen – en niet degenen die iets over Iran weten – te verbazen dat Teheran het meende toen het zei dat het Iraanse regime de regio in brand zou steken als deze zou worden aangevallen.
Ze zeiden het, en nu doen ze het. De rest van de wereld heeft dus een enorm probleem. Teheran verliest met de dag zijn militaire macht onder aanvallen van de VS en Israël, maar het heeft een duidelijke politieke strategie.
LEES MEER: Donald Trump smeekt andere landen, waaronder Groot-Brittannië, om olietankers te helpen verdedigen in een vernederende U-bochtLEES MEER: De oorlog tegen Iran betekent dat terreuraanslagen in Groot-Brittannië volledig ‘mogelijk’ zijn, waarschuwt een ex-Israëlische spion
De VS vergroten met de dag hun militaire macht in de regio, maar hebben geen politieke strategie om deze om te zetten in een betekenisvolle overwinning. Teheran maakt de oorlog pijnlijk voor alle anderen. Het sluit de Straat van Hormuz af, valt de energieproductie aan waar het maar kan, ontwricht het vliegverkeer en het internationale bankwezen en lanceert overal cyberaanvallen.
En het regime schiet eenvoudigweg alle ‘andersdenkenden’ neer – men denkt dat de overgrote meerderheid van de bevolking het niet steunt – die het wagen om te protesteren. Als de hele ‘islamitische revolutie’ binnen een paar weken ineenstort, zal zij ongetwijfeld proberen de regio mee te nemen.
Saddam Hoessein probeerde het in 1991 in Irak; Kolonel Gaddafi probeerde het in 2011 in Libië. De Mullahs in Teheran hebben veel meer te bieden als ze hetzelfde proberen in 2026. Ondertussen lijkt president Trump elke dag verschillende redenen aan te dragen voor het lanceren van deze oorlog.
En het Pentagon begint wanhopig te worden. Het kan Iran vanuit de lucht blijven verpletteren, maar het kan de Straat van Hormuz niet openstellen voor de internationale scheepvaart tenzij het bereid is laag en vuil te worden en voor hen te vechten.
Het zou dit nu kunnen overwegen door de 31e Marine Expeditionary Unit – 2.500 of mogelijk meer Amerikaanse mariniers – naar het oorlogsgebied te brengen. De Israëliërs zullen hun oorlog tegen Hezbollah in Libanon voortzetten, wat er ook gebeurt.
De westerse landen kunnen weinig anders doen dan proberen hun eigen belangen en die van hun vrienden te beschermen, terwijl de achtbaan voortduurt. Op een gegeven moment zal Trump ‘de overwinning uitroepen en vertrekken’.
Maar dat zal de gevechten niet stoppen en de rest van de wereld zal de rotzooi moeten opruimen die zijn speelgoedsoldaatfixatie heeft veroorzaakt.
