“We begonnen met iedereen te vragen regelmatig beelden te verzamelen. Gewoon spontane momentopnames. Van alles. Schetsen, schermen, aantekeningen, halfgedachten, bewegende momenten. Na verloop van tijd werd het een enorme grabbelton van elementen”, zegt Simon. Toen ze een stap terug deden om dit zelfgemaakte archief van materiaal in vogelvlucht te bekijken, was het team van mening dat de duurzaamheid van een boek (in tegenstelling tot de kortstondige, voortdurende en onvoltooide inhoud van de inhoud) een interessant format zou zijn om het project te consolideren. Een publicatie zou een onveranderlijk verslag worden van hun creatieve methoden, bevroren in de tijd.
In hun toewijding aan papier heeft het team een aantal belangrijke beslissingen genomen over de lay-out van het boek. DixonBaxi ging voor iets dat duidelijk ‘anti-poets’ en ‘anti-case study’ aanvoelde. Het doel van DixonBaxi was niet om de publicatiepagina’s al te veel te beheren, maar ze in plaats daarvan des te expressiever te maken. Screenshots, foto’s, mockups en tekeningen kruisen elkaar allemaal in een collage van verschillende kleuren en vormen. Dingen die de energie van het werk overbrengen en ‘er samen in zijn’, zegt Simon, stonden voorop in de beeldtaal van het boek.
“Meestal is alles wat mensen zien gepolijst en afgewerkt. Gladgestreken. Het maakt het moeilijk om te zien dat creativiteit rommelig, onzeker en vol verkeerde afslagen is. Creativiteit wordt vaak gepresenteerd als zekerheid, terwijl het in werkelijkheid vol twijfel, onenigheid, opwinding en momenten is waarop je je totaal verloren voelt… Het punt van het boek is de puinhoop”, voegt hij eraan toe.
Gestempeld met neongroen en geproduceerd in het forse formaat van twaalf inch vinyl (een knipoog naar de bureaus die platenhoezen zijn gaan ontwerpen), Remixen is een manifest dat moeilijk te missen is, waar het ook staat: “Je opent het misschien niet, maar je kunt het ook niet negeren”, zegt Simon. Voor DixonBaxi draaide het maken van het boek om “het voorrecht herinneren om samen dingen te maken, en dat gevoel gaandeweg niet te verliezen”. Door alle pagina’s met patchwork-beelden lopen fragmenten die langzaam een gesprek vormen over creativiteit en het runnen van een bureau – een collectieve typografische textuur die het idee demonstreert dat “creativiteit niet van één enkele auteur of van één enkel moment komt. Het komt van mensen die in realtime op elkaar reageren, vertrouwen opbouwen, ideeën aandringen, in twijfel trekken en vooruit helpen”, besluit Simon.
