Verhaal: ‘All the Empty Rooms’ volgt CBS-journalist Steve Hartman en fotograaf Lou Bopp bezoeken bewaarde slaapkamers van kinderen die zijn omgekomen bij schietpartijen op scholen. De kamers worden getoond zoals ze werden achtergelaten, waardoor persoonlijke bezittingen rustig het verhaal van elk kind kunnen vertellen.Beoordeling: ‘All the Empty Rooms’ begint met een zachtaardig idee dat langzaam zijn diepte onthult. Het begint rustig en laat dan het gewicht van wat er wordt getoond bezinken. De film begint met slaapkamers die precies zijn achtergelaten zoals ze waren nadat de kinderen die erin woonden omkwamen bij schietpartijen op scholen. Dit zijn geen geënsceneerde decors of symbolische ruimtes, maar echte kamers die door de ouders worden onderhouden zoals ze deze hebben achtergelaten. Speelgoed ligt waar het werd geplaatst, kleding hangt stilletjes in kasten en muren tonen nog steeds de smaak van onderbroken jonge levens. Deze keuze, om te laten zien wat er overblijft in plaats van uit te leggen wat er is gebeurd, geeft de film een zeer krachtige stem en zorgt voor een impactvolle kijkervaring.De film volgt journalist Steve Hartman en fotograaf Lou Bopp terwijl ze door de Verenigde Staten reizen om families te ontmoeten die deze kamers hebben behouden. De kinderen in het midden van de docu zijn Hallie Scruggs, Gracie Muehlberger, Dominic Blackwell en Jackie Cazares. Geen van deze jonge mensen verschijnt levend in de film; ze worden geïntroduceerd via de ruimtes die hun persoonlijkheid weerspiegelen en video’s gemaakt door hun familie. Hallie’s kamer toont een mix van kunst en boeken; Op Gracie’s bureau liggen verspreide dagboeken, en het speelgoed van Dominic ligt precies zo gerangschikt als het was achtergelaten. Jackie’s ruimte combineert schoolwerk met verjaardagskaarten. Op elke plek luisteren Hartman en Bopp naar de stiltes. De gesprekken zijn kort, maar helpen de kijker de alledaagse details van de verloren levens te begrijpen. Er zijn geen dramatische heropvoeringen of voice-overs die de kijker vertellen hoe hij zich moet voelen. De stilte van elke kamer doet dat op zichzelf.De kracht van de film ligt in zijn zachte aanpak, en hij vertrouwt erop dat de kijker kijkt en nadenkt zonder een boodschap over te brengen. Er zijn geen opmerkingen over de politiek en er wordt geen poging ondernomen om de oorzaken van wapengeweld te bespreken. In plaats daarvan laat de camera zien waar gezinnen elke dag mee leven. Veel van de kamers hebben persoonlijke spullen die misschien gewoon lijken totdat je beseft wat ze vertegenwoordigen. Sommigen vinden deze aanpak misschien frustrerend omdat ze geen oplossingen biedt. Anderen vinden het misschien krachtiger omdat het niet probeert de pijn met woorden weg te redeneren. De documentaire werpt ook licht op wat CBS-correspondent Steve Hartman, bekend van het vertellen van menselijke verhalen, ertoe bracht deze opdracht op zich te nemen.Er zijn geen acteurs om te beoordelen en geen uitvoeringen om te bekritiseren. Wat de kijker ziet zijn ouders die tegen de camera praten over hun eigen leven en herinneringen. Hun stemmen zijn vast en dragen gewicht. Hartman en Bopp domineren deze momenten niet; ze doen een stap achteruit en laten de verhalen bij het publiek blijven. Het resultaat is niet gemakkelijk om naar te kijken, maar het is moeilijk om te vergeten. ‘All the Empty Rooms’ presenteert zijn standpunt eenvoudigweg door aanwezigheid en aandacht. Het laat zien dat wat achterblijft meer kan vertellen over iemands leven dan welk verhaal of commentaar dan ook. Dit is een zachte en rustgevende documentaire die stille troost biedt aan degenen die dierbaren hebben verloren bij hersenloze schietpartijen op scholen in de Verenigde Staten.
