“Waarom ben ik zo?” schrijft Ella Quittner op de omslag van haar eigen kookboek. Ze is heerlijk obsessief en streeft er altijd naar om de luchtigste pannenkoeken, de knapperigste aardappelen, de sappigste kip te vinden. Haar nieuwe kookboek, Geobsedeerd door het bestestaat boordevol recepten, maar ook zulke leuke foto’s en stemhebbende essays dat het ook dienst doet als koffietafelboek. Hier is een grappige vraag-en-antwoordsessie met Ella…
Wat verraste je bij het schrijven van een kookboek?
Er is volledig een dorp voor nodig. Als ik dit zelf had gedaan, zou het een zwart-witafdruk zijn geweest met het handschrift van mijn seriemoordenaar.
En hier heb je briljante fotografen, stylisten en ontwerpers binnengehaald.
Meestal schrijf ik alleen, maar dit project voelde als het opzetten van een circus of een debutantenbal.
Hoe lang duurde het geheel?
Drie jaar. Het is zo’n dik boek. Ik heb anderhalf jaar lang overal naartoe gereisd, van een spekfeest in Iowa tot Rome en het platteland van Japan. Tussen die reizen door deed ik thuis de onderlinge tests.
Het proces klinkt als zo leuk.
Op de set besefte ik dat alles wat er mooi en gemakkelijk uitziet, eigenlijk moeilijk te maken is. Dat geldt voor bruiloften en baby’s en familiefoto’s – en een kookboek. Net buiten beeld zijn chaos, angst, emotie, spanning en drie gebakken eieren die er niet goed uitzagen.
De shoots klinken intens.
Onze set was zelfs nog intenser dan normaal, omdat we head-to-head foto’s moesten maken van bijvoorbeeld twintig tot dertig roereieren of pannenkoeken die er tegelijkertijd klaar uit moesten zien – dus de assistenten van de voedselstylisten zijn helemaal aan het malen en koken zes dingen tegelijk met armen waarvan je niet wist dat ze ze hadden – en we deden dit allemaal in de 85 vierkante meter grote keuken van mijn appartement.
Hoe was jij als kind?
Heel obsessief. Ik doorliep fasen waarin ik me op één onderwerp concentreerde en er alles over leerde op een manier die een normaal sociaal leven onmogelijk maakte. Ik had bijvoorbeeld de 100 gevaarlijkste haaien uit mijn hoofd geleerd. Mijn oudere zus liet me kennismaken met mummies en King Tut. Ik had een Lisa Frank fase; Ik plakte haar stickers overal in mijn kast en voelde dat het een diep magische zone was.
Heb jij favoriete recepten uit het boek?
Bewerk dit alstublieft zodat het minder grootheidswaanzin klinkt, maar ik kook eigenlijk alleen uit mijn eigen boek. Ik bedoel, uiteraard kook ik uit de boeken van mijn vrienden en lees ik recepten, maar elke keer als ik iets wil maken, weet ik welke versie ik precies heb aangepast aan mijn voorkeur en textuurprofiel: gestoofde tomatenboterkool, comté gekarameliseerde sjalotteneierenmijn overachiever chocoladekoekjes en de wodkasaus die ik minstens elke twee weken maak.
Ook de typografie is prachtig.
We werkten samen met Renata De Oliveira bij HarperCollins en Chris Cristianoeen geweldige creatief directeur. Ik schreef een essay voor het begin van elk hoofdstuk, dus we hadden zoiets van: hoe zou het gaan De New Yorker deze gigantische tekstmuren opmaken, zodat je weet dat het vermakelijk zal zijn en geen zin hebt in huiswerk en je in slaap brengt? Wij hebben ingehuurd Olivia de Recatdie ‘Shouts and Murmurs’ illustreert, en haar illustraties weerhielden mij ervan mezelf te serieus te nemen.
Vertel ons eens over de gigantische vlinderdasjes?
Er zijn twee leuke shots van pasta: de ene is een rare pastatoren met een gehaktbal erop en de andere zijn deze strikjes. We hadden zoveel plezier op de set omdat we dachten dat we high fashion channelden. Het zou een Celine-advertentie kunnen zijn! Niet dat het kon, maar wij hadden er wel zin in!
Ook de slagroomfoto was een showstopper.
Op een dag, onze decorontwerper Kalen Kaminskidie zo’n verademing is, zei: ‘Zou het gek zijn als ik een buste zou huren bij een bustenmagazijn in New Jersey?’ En we hadden zoiets van: DOE HET. We noemden de buste Deb en gaven haar de persoonlijkheid van een soort primitieve, afkeurende Victoriaanse dame die boos was dat we gekke dingen met haar deden.
Dat is hilarisch.
Nadat we haar hebben ingesmeerd met slagroom en een foto hebben gemaakt, zie je haar vervolgens boos van mij afgewend op een van de nachtkastjes. We waren erg verdrietig toen Deb naar huis moest.
Voel je de boekenblues nu het boek uit is?
Ik had het er gisteravond nog over met een andere kookboekenschrijver! Ik heb gehoord dat dit kan gebeuren na een boekrondleiding. Maar omdat ik een enorm introverte persoon ben, ben ik soms opgelucht dat de grote dingen voorbij zijn, zodat ik mijn joggingbroek weer kan aantrekken en Grey’s Anatomy kan kijken.
Heel erg bedankt, Ella! Gefeliciteerd met je ongelooflijke boek.
PS Negen kookboeken die hun brood verdienenEn achter de schermen van tijdschriftomslagen.
