Wat gebeurde er toen de mooie jongens van Jonathan Anderson‘S debuut hun vlinderdasjes uitgetrokken, hun haar zuurgeel geverfd en er wat sprankeling op gegooid?
De tweede herencollectie van de ontwerper voor het huis, die vanmiddag werd onthuld, was gedurfd qua glamour en eclectisch van geest. De show zou kunnen hebben plaatsgevonden op wat Monsieur zou zijn geweest Dior’s 121 verjaardag, maar het was deze keer het werk van een andere hoveling die Anderson’s ontwerphand leidde. Paul Poiret bracht het begin van de 20e eeuw door met het toevoegen van een sfeer van theatraliteit aan couture, waarbij hij ideeën uit Noord-Afrika en Oost-Azië verwerkte in zijn weelderige creaties. Hij gooide het korset op beroemde wijze weg en stond erom bekend dat hij uitbundige verkleedfeestjes hield voor de elite.
Poiret had ooit een boetiek op een steenworp afstand van de Dior-winkel aan de Avenue Montaigne. Kijk vandaag naar de stoep buiten het vlaggenschip en je ziet een gedenkplaat voor Poiret, met daarop een vrouw die een papegaai vasthoudt (de jurk die ze draagt is vergelijkbaar met geel als Guido Palau’s schokkerige pruiken die vandaag over de catwalk paradeerden).
Anderson stelde zich voor dat de ‘aristo-jeugd’ van zijn debuut het werk van Poiret zou ontdekken, waardoor ze een gevoel van vreugdevolle spontaniteit in hun uiterlijk zouden brengen. Het resultaat was een collectie die bruiste van slimme tegenstellingen, een mengelmoes van gedurfde ideeën die met duizelingwekkende snelheden dansten tussen mannelijke en vrouwelijke bloeit.
De eerste modellen hadden een punkachtige houding (en dan hebben we het niet alleen over het haar, met pieken alsof het door elektriciteit was gezapt) en droegen regenpijpjeans, rockerlaarzen en hemdjes met paarse en groene pailletten. Ze zagen eruit alsof Ziggy Stardust en His Spiders From Mars naar vandaag waren geteleporteerd en chaos veroorzaakten in de straten van Parijs.
Anderson duwde voortdurend de kenmerken van de garderobe van de man met een knipoog en een duwtje in de rug. Shirts werden geleverd met glanzende, geborduurde epauletten. Overjassen hadden monsterlijke harige manchetten. Messenger bags zagen eruit alsof ze gemaakt waren van gescheurde tapijten. Bij zijn verkenning van verkleedpartijen speelde de ontwerper met proporties. Veel van de jassen waren bolvormig en omhullend, inclusief gezwollen bomberjacks die overgingen in wervelende, brokaten capes. Het maatwerk daarentegen werd strak tegen het lichaam gekrompen en uit Donegal-tweed gesneden.
Terwijl de visie van de ontwerper voor het huis zich begint te ontvouwen, is het duidelijk dat Anderson zich laat leiden door nieuwsgierigheid, niet alleen om de codes in het hart van Dior opnieuw te bedenken – hier verscheen het Bar-jasje in gehavend denim en gerafelde tweed – maar ook om uit te dagen wat herenkleding echt modern maakt. Het onderscheid tussen verleden en heden vervaagt. Het resultaat? Echt uitstekend.
Fotografie met dank aan Dior.
