Verhaal: In dit derde opeenvolgende deel van de 28 Days-franchise, Dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes) blijft vasthouden aan de fragiele hoop op het ontdekken van een geneesmiddel voor het ellendige Rage Virus. Maar de grotere dreiging komt nu niet alleen van de geïnfecteerden, maar van een excentrieke cultfanaat die jonge kinderen uitbuit om een verontrustend leger van ‘Jimmy’s’ te vormen.”Beoordeling: Wanneer meneer Danny Boyle gemaakt 28 dagen later in juni 2003 voelde de film onmiddellijk anders aan: rauw, verontrustend en werkelijk genrebepalend in de zombie-horror-ruimte. Een lauw vervolg volgde 28 weken later in mei 2007, voordat Boyle terugkeerde met het enorm succesvolle album 28 jaar later in juni 2025. Deze vierde aflevering verschijnt slechts zes maanden later, dit keer geregisseerd door Nia DaCosta (Candyman, The Marvels), en gaat direct verder waar de vorige film was gebleven.De film opent met een spannende en aangrijpende scène waarin Spike (Alfie Williams) met geweld wordt opgenomen in de Jimmy-cultus. Terwijl de geïnfecteerden doorgaan met het jagen, doden en verslinden van alle niet-geïnfecteerde stervelingen op hun pad, zijn het Jimmy’s groteske ideologie en methoden die de diepste littekens veroorzaken. De film speelt zich af tegen de sombere, post-apocalyptische Schotse Hooglanden en portretteert een wereld waarin de schaduw van de dood niet alleen over het leven heeft gehangen, maar deze volledig heeft vervangen.DaCosta en schrijver Alex Garland doe een bewuste poging om de spannende horror van de franchise te behouden door de bloedvergieten en het meedogenloze bloedvergieten te verdubbelen. Verschillende scènes zijn zo hartverscheurend en verdorven dat je je oprecht afvraagt hoe ze de censuur hebben opgeruimd. Deze momenten zijn zeker niet voor angsthazen. Hoewel dergelijke diepgewortelde beelden de kracht hebben om genre-loyalisten te choqueren en op te winden, mist het verhaal eromheen niet dezelfde kracht. Het schrijven biedt nooit voldoende emotionele of thematische basis om deze momenten te rechtvaardigen binnen het grotere geheel van een verhaal dat uiteindelijk gaat over een virus dat gewone mensen in oncontroleerbare monsters verandert.Ralph Fiennes speelt opnieuw de moreel gedreven dokter met zijn kenmerkende finesse, al biedt de rol hem weinig dat nieuw of uitdagend aanvoelt. Alfie Williams is indrukwekkend als Spike en portretteert op effectieve wijze kwetsbaarheid en veerkracht in gelijke mate – een personage dat letterlijk de hoop belichaamt in een wereld die daarvan ontdaan is. Erin Kellyman, als Jimmy Ink, vult de strijd van Spike aan met een rustig zelfverzekerde en impactvolle uitvoering. Het is echter Jack O’Connell als Sir Lord Jimmy Crystal – de psychopathische leider van de Jimmys – die de sterkste indruk achterlaat. O’Connell heeft duidelijk het meeste plezier en levert een enorm onvoorspelbare prestatie, waarin hij een man portretteert die chaos veroorzaakt en met angstaanjagende overtuiging duivelse macht zoekt. De door de sekte gerapporteerde inspiratie van een BBC-journalist Jimmy Savile draagt alleen maar bij aan de verontrustende ondertoon van het personage.Op technisch vlak blinkt de film uit in het creëren van spanning en onbehagen, daarbij geholpen door Sean Bobbitt’s meeslepende cinematografie en de beklijvende, sfeervolle score van Hildur Guðnadóttir. Deze elementen, gecombineerd met de formidabele erfenis van de franchise, maken de film onmiskenbaar kijkbaar, maar ze tillen de film niet veel verder dan dat. Grote delen van het verhaal slepen zich voort, en ondanks de relatief korte speelduur blijft het tempo een probleem. Kansen om donkere humor toe te voegen worden herhaaldelijk gemist, grotendeels als gevolg van teleurstellende dialogen en onregelmatig schrijven.28 jaar later: de bottentempel rechtvaardigt zijn plaats binnen de legendarische lijn van de franchise, maar slaagt er niet in deze op een zinvolle manier te versterken. Het is niet raadzaam om het als een op zichzelf staande versie te bekijken, omdat er te veel context verloren gaat. De film vereist een behoorlijke hoeveelheid geheugentraining door eerdere afleveringen om volledig te kunnen worden gewaardeerd – en ironisch genoeg versterkt het opnieuw bekijken ervan alleen maar hoeveel sterker die eerdere films werkelijk waren.
