Verhaal: Een groep mannen verzamelt zich in een bar voor een zangwedstrijd, waarbij ze om beurten optreden. Terwijl ze zingen komen hun verborgen emoties langzaam naar de oppervlakte.Beoordeling: ‘The Singers’, de Oscarwinnende korte live-actionfilm, begint op een manier die bijna te duidelijk aanvoelt om de aandacht vast te houden. Het speelt zich af in een kleine, versleten bar waar een groep mannen samenkomt voor een informele, geïmproviseerde zangwedstrijd. Er is geen verklaring over wie deze mensen zijn of waarom deze nacht ertoe doet. De film neemt de tijd om zich in de ruimte te nestelen en laat de sfeer opbouwen door middel van kleine gesprekken. In eerste instantie lijkt het misschien alsof er heel weinig gebeurt, en dat kan het geduld op de proef stellen. Maar naarmate de minuten verstrijken, begint de film een gevoel van doel te onthullen. Het gaat minder om het vertellen van een verhaal op de gebruikelijke manier, maar meer om het observeren van een bepaald soort eenzaamheid dat zelden onder woorden wordt gebracht.De plot speelt zich af in een bar en is gebaseerd op het gelijknamige Ivan Toergenjev-verhaal uit 1850. De plot concentreert zich op een avond waarop een handvol mannen samenkomt, die elk iets achterhouden. We maken kennis met een veteraan uit de Vietnamoorlog die een incident deelt, en we zien ook een man die rouwt om het verlies van zijn goede vriend. Er is nog een beschermheer die spreekt over zijn lichaamsglucoseniveau. Een beschermheer stelt later aan de bareigenaar een zangwedstrijd voor, alleen maar om de stemming in de bar te verbeteren. Eén voor één stappen de mannen naar voren om te zingen. Deze momenten gaan niet over vaardigheden of prestaties in traditionele zin. In plaats daarvan worden het korte vensters van wie deze mannen zijn onder hun bewaakte buitenkant. Er is geen enkel keerpunt of duidelijk conflict. De film beweegt zich door deze momenten heen, waardoor de veranderende sfeer van de kamer de richting ervan bepaalt.De film werkt omdat hij de betekenis niet probeert te forceren, ook al dreigt hij de aandacht te verliezen. Het verklaart de karakters niet en verbindt hun levens niet in nette bogen. De camera blijft dichtbij en zorgt ervoor dat de stiltes net zo belangrijk aanvoelen als de woorden. De nummers zijn niet gepolijst en daarin schuilt een groot deel van de kracht van de film. Ze voelen zich zowel onzeker als ongemakkelijk, maar ook eerlijk op een manier die een meer verfijnde aanpak misschien verloren zou hebben. Tegelijkertijd zal deze aanpak niet iedereen aanspreken. Er zijn delen in de film waarin de film te stil aanvoelt, alsof hij wacht op iets dat nooit helemaal zal landen.De moeiteloze vertolkingen dragen de film. De acteurs, van wie velen niet algemeen bekend zijn, voelen natuurlijk aan en passen goed in de setting. Regisseur Davis vond zijn cast online en bracht ze samen. Dit omvat Juda Kellywinnaar van ‘The Voice’ uit Australië; Wil Harringtoneen straatartiest en pianist; Matthew Corcoran, een tenor- en stemcoach; samen met een groep barbezoekers die geen getrainde zangers zijn. Niet elk moment weegt even zwaar, en een paar scènes voelen enigszins uitgesponnen aan, maar het algehele effect blijft gegrond. ‘The Singers’ is een goede film, al vraagt hij geduld en biedt hij weinig gemakkelijke uitbetaling. Het is niet de bedoeling om op voor de hand liggende manieren indruk te maken, maar het laat een gevoel achter dat moeilijk van zich af te schudden is.
