Liminale ruimte-horror (enge verhalen die zich afspelen in schaarse gangen en verlaten ogende locaties die een mengeling van zowel nostalgie als angst oproepen) heeft een moment. De uitstekende recente trailer voor ‘Backrooms’, geïnspireerd door een reeks virale video’s, heeft veel aandacht gekregen, en de op podcast gebaseerde angstfilm “Undertone” zou aantoonbaar in de categorie van liminale horror kunnen passen. Nu hebben we ‘Exit 8’, aangepast van de loopsimulator-videogame ‘The Exit 8’ en boordevol allerlei soorten liminale angst. Deze Japanse horrorfilm, geregisseerd door Genki Kawamura, is behoorlijk goed in het onder de huid kruipen. Maar de repetitieve aard van het scenario begint de zaken te verzanden, tot het punt waarop je geïrriteerd raakt door de inherente verveling.
Toch heerst er hier een overweldigend gevoel van angst dat de klus (grotendeels) wordt geklaard. En wat is er helser dan keer op keer dezelfde stappen te herhalen, in de hoop op een andere uitkomst die misschien wel nooit zal komen? Opening met een lange POV-reeks (een waarvan ik moet bekennen dat ik dacht dat deze de hele film zou duren, die doet denken aan de gonzo-actiefoto “Hardcore Henry” of de sterk onderschatte “Nikkel Jongens”), laat “Exit 8” ons kennismaken met een naamloos personage dat alleen bekend staat als The Lost Man (Kazunari Ninomiya). Terwijl hij in de metro zit, kijkt hij zwijgend toe terwijl een andere passagier grof tegen de moeder van een huilend kind schreeuwt.
Als The Lost Man uit de trein stapt en het metrostation binnenstapt, krijgt hij een telefoontje van zijn vriendin (Nana Komatsu) met schokkend nieuws: ze is zwanger. Is The Lost Man klaar om vader te worden? Zij denkt dat zeker niet, maar voordat hij zich daar echt zorgen over kan maken, komt hij vast te zitten in een Escheriaanse nachtmerrie, waarbij hij keer op keer door dezelfde lege gang moet lopen. Net als bij een videogame zijn er regels – die handig worden vastgelegd via een bordje dat aan de muur hangt. Als The Lost Man een ‘anomalie’ opmerkt – iets dat een beetje lijkt uiterst uit balans – hij moet zich onmiddellijk omdraaien en opnieuw beginnen. Als hij dat doet, krijgt hij de kans om via afrit 8 te ontsnappen… uiteindelijk. Als hij er niet in slaagt opnieuw op te starten vanwege een anomalie, zal hij schijnbaar gedwongen worden hetzelfde pad keer op keer te herhalen totdat de dood of waanzin hem overneemt.
Exit 8 voelt als een videogame (en dat is niet zo goed)
“Exit 8” is voornamelijk gericht op The Lost Man, waarbij hij zijn angst voor het vaderschap gebruikt om de verschrikkingen die hij ondergronds ervaart te beïnvloeden, maar het verhaal verandert ook van tijd tot tijd van perspectief. Terwijl The Lost Man door dezelfde ruimte blijft rondlopen, ontmoet hij een grijnzende weirdo genaamd The Walking Man (Yamato Kochi), en uiteindelijk leren we meer over dit personage en zijn eigen hachelijke situatie. Er zijn ook een stil kind, The Boy (Naru Asanuma), en een vaag bedreigend tienermeisje (Kotone Hanase) voor de goede orde.
Ik heb de videogame “The Exit 8” nog nooit gespeeld, maar ik kan alleen maar aannemen dat deze verfilming getrouw is voelt zoals een videogame. De hoofdpersoon moet een stappenpad volgen en een reeks taken voltooien. Als hij het verprutst, moet hij opnieuw opstarten (of respawnen, om het in videogames te gebruiken) en het allemaal opnieuw doen. Ik weet zeker dat dit werkt als gangbusters in de vorm van videogames, vooral omdat ik heb gelezen dat als je goed oplet en het spel goed speelt, je de zaken waarschijnlijk in ongeveer een halfuur kunt afronden. Als speelfilm kan het ‘in cirkels’-karakter van “Exit 8” echter eentonig aanvoelen.
De cinematografie van Keisuke Imamura, die veel gebruik maakt van die steriele, stilletjes verontrustende gang, creëert precies de juiste hoeveelheid angst. Er hangt een claustrofobisch gevoel in de hele film, waardoor je echt het gevoel krijgt ergens ondergronds vast te zitten. En uitbarstingen van horror in de vorm van bewegende beelden op posters, onzichtbare huilende baby’s, bloed dat van de muren druppelt en wat smerig ongedierte versterken allemaal de algehele slechte sfeer van de film.
Exit 8 heeft een geweldige griezelige sfeer, maar daarmee kom je maar zo ver
Maar met vibes kom je maar zo ver, en de scherpe metaforen voor vaderschapsangsten, gecombineerd met het gekmakende gevoel dat The Lost Man iets te traag is om bepaalde dingen te doorgronden, zorgen ervoor dat de zaken vastlopen. Zelfs nadat duidelijk is wat de gevolgen zullen zijn, blijft The Lost Man rondhangen om over afwijkingen te praten in plaats van zich om te draaien en opnieuw te beginnen.
Ik neem aan dat je zou kunnen stellen dat dit opzettelijk is om de slechte beslissingen te laten zien die mensen vaak in hun dagelijks leven nemen, en de kleine valkuilen die we allemaal voor onszelf bouwen door zelfdestructief gedrag uit gewoonte te herhalen. Maar dat maakt het niet minder vervelend om naar te kijken.
Uiteindelijk zal uw plezier van “Exit 8” afhangen van hoeveel herhaling u bereid bent te tolereren. Fans van horror in de liminale ruimte zullen waarschijnlijk genieten van de stemmige esthetiek van de film, en er zijn momenten waarop “Exit 8” aanvoelt als een film die moet worden verteerd via griezelige gifs en screenshots. “Exit 8” kan je misschien de kriebels bezorgen, maar dat is misschien niet genoeg.
/Filmbeoordeling: 5,5 uit 10
“Exit 8” gaat in première op 10 april 2026 in de bioscoop.
