Illustrator uit New York City Xiao Hua YangIn zijn werk wordt de werkelijkheid niet ontvlucht, maar zachtjes verschoven. De verbeelding laat zich ronddwalen, maar keert altijd terug. Geïnspireerd door dromen, boeken, voorbijgaande observaties en de kleine gebeurtenissen in het dagelijks leven, draagt elk stuk een subtiele emotionele lading met zich mee, of het nu gaat om de beweging van een in de tijd verstreken sterrenhemel of door prachtige kleurenspectra die door wateroppervlakken breken.
Xiao’s workflow omvat het digitaal werken in Photoshop en het integreren van analoge elementen zoals potloodtekeningen, waarbij hij de lichamelijkheid van handgetekende illustraties (gewicht, textuur, weerstand van materialen) gebruikt om het gevoel van zijn onderwerpen te stimuleren. In plaats van ideeën rechtstreeks te formuleren, worden ze voorgesteld. “Objecten en scènes worden een manier om dingen uit te drukken die ik zelf misschien niet helemaal begrijp, waardoor het werk een open einde krijgt. Ik ben steeds meer geïnteresseerd in wat niet wordt getoond of gezegd – eerder impliciet dan als verklaring”, zegt Xiao. “De werken die mij het meest aanspreken, zijn de werken die uitnodigen tot interpretatie en die de kijker niet willen vertellen wat hij moet denken, en die gevoeligheid vormt op natuurlijke wijze mijn eigen praktijk.”
Het kan niet genoeg benadrukt worden hoe mooi deze illustraties zijn. Zijn menselijke onderwerpen worden opgeslokt door een enorme natuurlijke wereld: uitgestrekte luchten die gloeien in buitenaards paars, hele bossen weergegeven in een goudgeel, water gekenmerkt door ongewone paletten. Soms zijn de ‘mensen’ in deze digitale schilderijen misschien geen mensen, maar mensvormige vervangers voor grotere emotionele ideeën, zoals blijkt uit een silhouet dat glinstert als kristallen in Odes2LA of een spookachtige figuur in Laten we afdalen. “Ik ben me zeer bewust van mijn neiging om invloeden te observeren en te internaliseren, en ik probeer alert te blijven op het behouden van mijn eigen stem”, zegt Xiao. “Het vinden van dat evenwicht – leren van anderen zonder in hen op te gaan – is een voortdurend proces, vooral in een tijdperk van constante visuele blootstelling.”
